บทที่ 4 เลี้ยงเธอเอง
ต้วนเยี่ยนวางตะเกียบลง มองหน้าเธอ
“ต่อไปอยากซื้อ...”
ต้วนเยี่ยนจะพูดว่า อยากซื้อก็ซื้อ แต่พอนึกถึงเงินเดือนตัวเองนอกจากค่าเช่าบ้านแล้ว เหลือแค่ไม่กี่พัน ก็ชะงักไป
แต่หรงจี้เฉียวกลับพูดว่า “ต่อไปฉันจะไม่ซื้อพวกนี้แล้ว ใช้ชีวิตในเมืองหลวงแพงเกินไป ฉันทำตัวเหมือนตอนอยู่บ้านนอกไม่ได้”
ต้วนเยี่ยนว่า “มีเงินเหลือเธอก็ซื้อเถอะ อย่าไปหางานแบบนั้นเลย ถ้าไม่อยากออกไปทำงานจริง ๆ อยู่บ้านเฉย ๆ ก็ได้ เดือนหน้าบริษัทรปภ.บอกว่าจะเลื่อนผมเป็นหัวหน้ายาม เงินเดือนเพิ่มสองพัน น่าจะพอให้เธอใช้แล้ว”
หรงจี้เฉียวมีเรื่องอยากพูดเต็มอก แต่ต้วนเยี่ยนกลับรีบกินสองสามคำจนหมด แล้วลุกขึ้นยืน
“ผมไปทำงานนะ”
หรงจี้เฉียวได้แต่กลืนคำพูดกลับลงไป แล้วกำชับ
“ระวังหน่อย ระหว่างทางระมัดระวังด้วย”
ต้วนเยี่ยนใส่เสื้อคลุม เดินไปถึงประตู แล้วหันกลับมามองเธออีกครั้ง
“อืม นอนเร็ว ๆ”
ประตูปิดลง หรงจี้เฉียวนั่งบนเก้าอี้ ถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก
เธอยกมือขึ้นมาเช็ดหน้า น้ำตากับน้ำมูกเลอะมือไปหมด
ถ้าเกิดแตกต้องจบเห่แน่
แต่มันไม่มีทางเลือก
คำโกหกหนึ่งต้องใช้คำโกหกอีกคำกลบเกลื่อน
เธอรู้สึกห่อเหี่ยวนิด ๆ รู้สึกว่าน่าจะมีวิธีรับมือที่ดีกว่านี้
แต่ถ้าเธอฉลาด ก็คงไม่ใช่แค่เด็กจบอาชีวะจากอำเภอเล็ก ๆ คงได้เข้ามหาวิทยาลัยชิงหัวหรือเป่ยต้าไปแล้ว
หรงจี้เฉียวลุกขึ้น เก็บกล่องอาหารสั่งบนโต๊ะกาแฟ
เธอทิ้งขยะลงถัง แล้วหยิบผ้าขี้ริ้วมาเช็ดโต๊ะกาแฟอีกครั้ง
แล้วก็พื้น ห้องครัว ห้องน้ำ
เธอไม่เคยขยันแบบนี้มาก่อน
เมื่อก่อนเธอคิดว่าเรื่องพวกนี้เป็นหน้าที่ของต้วนเยี่ยน ส่วนเธอแค่ดูแลให้สวยก็พอ
แต่ตอนนี้เธอไม่กล้าแล้ว
หรงจี้เฉียวเช็ดพื้นเสร็จ ก็เปลี่ยนถุงขยะ หิ้วไปทิ้งในถังขยะนอกประตู
เธออาบน้ำ แล้วนอนบนเตียง พลิกตัวไปพลิกมาก็นอนไม่หลับ
หรงจี้เฉียวหลับตาลง สูดลมหายใจเข้าลึก
แค่ครึ่งปีเอง
ได้เงินเมื่อไหร่เธอจะกลับอำเภอ
แวดวงเมืองหลวงไม่ใช่ที่ที่คนอย่างเธอจะใฝ่ฝัน
เธอพลิกตัวอีกครั้ง บังคับตัวเองให้นอนหลับ
ต้วนเยี่ยนกลับมาตอนตีสามครึ่ง
เขาเปิดประตูอย่างเบามือ ติดนิสัยเตรียมจะเก็บกวาดบ้านก่อนนอน
แต่พอเข้าไป ก็อึ้งไปเลย
บ้านสะอาดมาก
โต๊ะกาแฟไร้ฝุ่น พื้นเป็นเงา แม้แต่เตาก็ขัดจนแวววาว
ถังขยะเปลี่ยนถุงใหม่แล้ว
ต้วนเยี่ยนยืนอยู่หน้าประตู มองบ้านที่ทั้งคุ้นเคยและแปลกตา
หรงจี้เฉียวนอนตะแคงบนเตียง หันหลังให้ประตู หายใจสม่ำเสมอ
ต้วนเยี่ยนแค่ยืนมองเธอครู่หนึ่งที่หน้าประตู
ต้วนเยี่ยนคลำทางในความมืดไปล้างหน้าแปรงฟัน เปิดก๊อกน้ำเบาที่สุด วางแก้วบ้วนปากกลับบนอ่างเบา ๆ
เขาเปิดมุมผ้าห่ม ที่นอนยุบลงเล็กน้อย
หรงจี้เฉียวสะลึมสะลือขยับเข้าไปข้างใน เปิดที่ให้เขา
สมองยังอื้ออึง เธออยากเล่าเรื่องบ้านให้เขาฟัง แต่ก็คิดว่าเขาคงเหนื่อยมากแล้ว ช่างเถอะ พรุ่งนี้ค่อยบอก
ระหว่างสะลึมสะลือ จู่ ๆ ก็มีสัมผัสเย็นเฉียบตรงข้อมือ
โลหะแนบกับผิวหนัง ความเย็นวาบเสียดแทงทะลุประสาทในพริบตา
หรงจี้เฉียวลืมตาตื่นสุดตัว หัวใจเต้นดังตึ้ก
สมองระเบิดเป็นแสงสีขาว นั่นคือสัมผัสของกุญแจมือที่รัดข้อมือไว้ ก่อนที่เธอจะจมน้ำตายในชาติก่อน
เย็นเฉียบ แข็งกระด้าง รัดแน่นหนึบ ดิ้นเท่าไหร่ก็ดิ้นไม่หลุด
ลมหายใจของเธอสะดุด ร่างดีดตัวลุกขึ้นนั่ง
“เป็นอะไรไป?” เสียงต้วนเยี่ยนดังขึ้นข้างหู แฝงความงัวเงีย
หรงจี้เฉียวก้มลง อาศัยแสงราง ๆ ที่ลอดเข้ามาทางหน้าต่าง มองสิ่งที่อยู่บนข้อมือชัด ๆ
ไม่ใช่กุญแจมือ
เป็นสร้อยข้อมือเส้นเล็กหนึ่ง
เส้นสีทองส่องประกายนุ่มนวลในความมืดสลัว จี้เป็นใบโคลเวอร์สี่แฉกเล็ก ๆ สั่นไหวแสงระยิบเป็นประกายบนข้อมือของเธอ
เธอตกตะลึง เงยหน้ามองต้วนเยี่ยน
“ไปเอามาจากไหน?”
“ซื้อมา”
หรงจี้เฉียวเพ่งมองสร้อยข้อมือเส้นนั้น หัวใจยังเต้นไม่สงบ “ตอนนี้ต้องออมเงิน ไม่ต้องซื้อพวกนี้หรอก”
ต้วนเยี่ยนไม่ตอบ เอาแต่มองข้อมือของเธอ
จี้ใบโคลเวอร์แกว่งไกวบนข้อมือเธอ ผิวขาว กระดูกเล็ก สร้อยเส้นเล็กนั่นขับให้ข้อมือทั้งเส้นดูงดงามเกินบรรยาย
มิน่าล่ะเธอถึงชอบของพวกนี้
เธอเหมาะที่จะสวมใส่ของแบบนี้แต่แรกแล้ว
“อืม” ต้วนเยี่ยนตอบเสียงเบา พลางว่า “ไม่ได้แพงเท่าไหร่”
หรงจี้เฉียวอ้าปากอยากพูดอะไร แต่ก็กลืนลงคอ
เธอเพิ่งจะนอนกลับลงไป ตั้งใจจะหลับต่อ จู่ ๆ ก็นึกขึ้นได้ว่าน้ำเสียงของต้วนเยี่ยนฟังดูไม่เหมือนง่วงเลย
ไหน ๆ ตื่นแล้วเหมือนกัน
“จริงสิ” หรงจี้เฉียวกระแอม “ฉันบอกเจ้าของบ้านไปแล้ว ว่าเดือนหน้าจะย้ายออก”
นิ้วของต้วนเยี่ยนชะงักไปนิด
“วันนี้ตอนออกไปข้างนอก ฉันไปดูบ้านหลังหนึ่ง ในย่านหมู่บ้านกลางเมือง สี่พันต่อเดือน ประหยัดค่าเช่าไปได้ครึ่งหนึ่ง”
หรงจี้เฉียวพูดเร็วมาก กลัวเขาจะไม่เห็นด้วย เลยเสริมอีกว่า “หลังนั้นก็ดีเหมือนกัน ถึงจะไม่ใหม่เท่านี้ แต่ก็พออยู่ได้”
เงียบไปหลายวินาทีในความมืด
“ไม่ต้องย้าย” เสียงต้วนเยี่ยนดังมา “ที่นี่ดีแล้ว”
หรงจี้เฉียวกระพริบตาถี่ ๆ
“หา?”
ตรงไหนดี?
ที่ผีสิงนี่เดือนละแปดพัน
แต่ตอนนี้เธอไม่ไขว่คว้าพวกนี้แล้ว ไม่จำเป็น
“ไม่ต้องดีขนาดนี้ก็ได้” หรงจี้เฉียวพูดจริงจัง “ประหยัดเงินได้นะ”
ต้วนเยี่ยนพลิกตัว หันมาเผชิญหน้ากับเธอ
“ไม่ต้องประหยัด”
เสียงเขานุ่มนวล แต่แฝงความเด็ดเดี่ยวที่เถียงไม่ได้
“เลี้ยงเธอไหว”