คำเตือนจากผู้เขียน: เรื่องนี้เป็นนิยายกึ่งสมมติ ไม่มีการอ้างอิงประวัติศาสตร์อย่างจริงจัง ตัวละครบางคนแต่งขึ้นเอง บุคคลในประวัติศาสตร์บางคนอาจปรากฏตัวก่อนเวลาอันควร อายุอาจปรับเปลี่ยนเล็กน้อย ตัวละครทุกคนที่ปรากฏล้วนอยู่ในช่วงพลังสูงสุดของชีวิต ต่อไปจะไม่เขียนหน้าต่างค่าสถานะซ้ำบ่อย ๆ
—ฝากสมองไว้ตรงนี้ก่อน—
คริสต์ศักราช 183 ปีกวงเต๋อที่หกแห่งราชวงศ์ฮั่นตะวันออก ต้นเดือนสิบ
ในแขวงเหอเจี้ยน มณฑลจี้โจว ภายในคฤหาสน์หลังใหญ่กลางเมืองหลวงแห่งหนึ่ง ซึ่งดูโอ่อ่าตระการตาแต่ก็ยังคงอยู่ในขอบเขตเหมาะสม
หลิวเช่อสวมเสื้อคลุมยาวผ้าไหม นั่งอยู่บนเก้าอี้ในห้อง มือข้างหนึ่งเท้าคาง พลางมองไปรอบ ๆ อย่างงุนงง
จนถึงตอนนี้เขาก็ยังไม่อยากเชื่อว่าตนเองข้ามเวลามาจริง ๆ
“นี่ส่งฉันมาอยู่ที่ไหนกันเนี่ย? ที่นี่ยังเป็นประเทศจีนอยู่หรือเปล่า?”
ชาติที่แล้วหลิวเช่อเป็นมนุษย์เงินเดือนในโรงพยาบาล ได้รับผลบุญจากการทำงานหนักยิ่งกว่าระบบเก้าค่ำหกวันเสียอีก ตอนเข้าเวรกลางคืนและกำลังเขียนประวัติผู้ป่วย เขารู้สึกมึนหัวขึ้นมา พอลืมตาอีกทีก็มาอยู่ที่นี่แล้ว แม้แต่ข้อมูลการเรียนหลายสิบกิกะไบต์ในคอมพิวเตอร์ก็ยังไม่ทันได้ลบ
จากนั้นความทรงจำส่วนหนึ่งที่ไม่ใช่ของเขาก็หลั่งไหลเข้าสู่สมองของหลิวเช่อ...
หลังเรียบเรียงความคิดจนเข้าใจแล้ว หลิวเช่อก็รู้ว่าตนข้ามเวลามายังปลายราชวงศ์ฮั่นตะวันออก—ยุคแห่งกบฏโพกผ้าเหลืองและเหล่าขุนศึกแก่งแย่งอำนาจกัน
ราษฎรอดอยากปากแห้ง พลัดถิ่นไร้ที่พึ่ง บ้านเมืองแตกสลาย ประชากรลดฮวบ... ทุกถ้อยคำประหนึ่งค้อนหนักที่ฟาดลงกลางใจเขา
ในฐานะเยาวชนผู้ประพฤติดีสามประการแห่งศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ด เขาคุ้นเคยกับยุคบ้านเมืองสงบสุข ยามนี้จึงรู้สึกเพียงความหนาวเหน็บสายหนึ่งแล่นจากฝ่าเท้าขึ้นสู่กระหม่อม เงาแห่งความตายดูราวกับซ่อนอยู่ทุกหนแห่ง
เขาจำได้ว่าปลายราชวงศ์ฮั่นตะวันออกมีประชากรราวห้าสิบห้าล้านคน แต่เมื่อถึงปลายยุคสามก๊กกลับเหลือเพียงราวยี่สิบล้านคน นี่มันลดลงไปครึ่งหนึ่งชัด ๆ แม้ในโลกออนไลน์จะมีคนพูดว่าอยากข้ามเวลาไปยุคสามก๊ก แต่ในชีวิตจริงลองดูสิว่าจะมีใครกล้าจริงบ้าง แน่นอนว่าคนที่มีระบบติดตัวเป็นข้อยกเว้น
เจ้าของร่างนี้ก็ชื่อหลิวเช่อเช่นกัน มีชื่อรองว่าป๋อเลวี่ย อายุสิบเจ็ดปี บิดามารดาของเจ้าของร่างเดิมป่วยและเสียชีวิตติดต่อกันเมื่อสองปีก่อน เหลือเขาเพียงคนเดียวเฝ้าคฤหาสน์กับทรัพย์สินของตระกูล
(ตรงนี้ให้รับชื่อรองล่วงหน้า หมายเหตุ: บุรุษจีนโบราณจะมีชื่อรองเมื่อเข้าพิธีสวมกวานตอนอายุยี่สิบปี)
แน่นอนว่าเจ้าของร่างเดิมมีชาติกำเนิดไม่ธรรมดา—เป็นเชื้อสายราชวงศ์ฮั่นแท้ ๆ สืบสายตรงจากพระราชนัดดาของจักรพรรดิฮั่นเสี่ยวจิ่ง เป็นผู้สืบเชื้อสายของหลิวฟา อ๋องติ้งแห่งฉางซา!
ต่างจากหลิวเป้ยที่สืบสายย้อนกลับไปกว่าสองร้อยปี มีสายตระกูลแตกแขนงซับซ้อนจนยากจะตรวจสอบอย่างละเอียดว่าเป็น “ผู้สืบเชื้อสายของอ๋องจิ้งแห่งจงซาน” จริงหรือไม่ สายสกุลของหลิวเช่อกลับมีบันทึกไว้อย่างชัดเจนในผังตระกูลของบ้าน:
จักรพรรดิฮั่นเสี่ยวจิ่ง → หลิวฟา อ๋องติ้งแห่งฉางซา → หลิว... โหวแห่ง... → ... → ปู่หลิวเซี่ยน... → บิดาหลิวเฉิน เสียชีวิตก่อนวัยอันควร
หลิวฟา อ๋องติ้งแห่งฉางซา เป็นพระเชษฐาต่างพระมารดาของหลิวเช่อจักรพรรดิฮั่นอู่ ผู้มีชื่อเสียงเลื่องลือ
สายสกุลนี้สืบทอดเป็นลำดับ เลือดขัตติยวงศ์สูงส่งและตรวจสอบได้ค่อนข้างชัดเจน ในทางธรรมเนียมตระกูลแล้ว ย่อมน่าเชื่อถือกว่าทายาทจำนวนมหาศาลของอ๋องจิ้งแห่งจงซาน
แม้ตระกูลจะเสื่อมถอย ไม่รุ่งเรืองเหมือนแต่ก่อน แต่ด้วยเครือข่ายคนรู้จักและทรัพย์สินเล็กน้อยที่บรรพบุรุษทิ้งไว้ อีกทั้งยังทำการค้า จึงนับว่ามีฐานะดี กินดีอยู่ดีไร้กังวล
ป้ายทองคำที่ว่า “พระราชนัดดาของจักรพรรดิฮั่นเสี่ยวจิ่ง ผู้สืบเชื้อสายของอ๋องติ้งแห่งฉางซา” รวมถึงผังตระกูลที่เก็บรักษาไว้อย่างดี ล้วนเป็นต้นทุนทางการเมืองอันล้ำค่าที่สุดของเขาในยุคสมัยซึ่งให้ความสำคัญกับชาติกำเนิดและชื่อเสียงเป็นอย่างยิ่ง
หลิวเช่อเรียบเรียงความคิดเสร็จแล้วก็ทอดถอนใจว่า “พ่อแม่ตายทั้งคู่ เปิดเกมมาก็เจอวิกฤตถล่มฟ้า ชัด ๆ ว่าเป็นสูตรสำเร็จของตัวเอกนี่นา”
...
หลิวเช่อครุ่นคิดอยู่ดี ๆ ก็นึกอะไรขึ้นมาได้... จากนั้นก็สบถใส่อากาศ
“บ้าจริง กฎผลักดันผลประโยชน์ให้เชื้อพระวงศ์ ต่อให้เจ้าจะดีแค่ไหน แต่สำหรับเชื้อสายราชวงศ์ฮั่นอย่างข้าในตอนนี้ เจ้ามัน... เอ่อ... แล้วก็เจ้าด้วย จู่ฝูเหยียน... เอ่อ... ติ๊ด ๆ ๆ เอ่อ!”
ครู่ต่อมาเขาก็พูดเสียงเบาว่า “ยังดีที่หลิวเป้ยนั่นแหละเป็นผู้ได้ประโยชน์โดยตรงจากกฎนี้ ว่าไหม หลิวเป้ย?”
(หลิวเป้ย: อ่า ใช่ ๆ เรื่องนี้ข้ามีสิทธิ์ออกความเห็น)
(จักรพรรดิฮั่นอู่: ไม่ผิด เจ้าทอรองเท้าฟาง ส่วนข้าเป็นจักรพรรดิ ต่างก็ทำงานเพื่อราษฎรแห่งราชวงศ์ฮั่นเหมือนกันนี่นา)
พ่อบ้านกับสาวใช้หลายคนได้ยินเสียงก็รีบร้อนเดินเข้ามาจากนอกประตู ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก
“คุณชาย!” พ่อบ้านเอ่ยขึ้นก่อน พลางกวาดตามองไปรอบ ๆ อย่างรวดเร็ว
“เมื่อครู่เกิดอะไรขึ้นหรือขอรับ? เหตุใดจู่ ๆ ถึงมีเสียงดังขนาดนั้น?”
“ไม่มีอะไร เมื่อครู่ข้าเผลอชนโต๊ะ เจ็บก็เลยร้องออกมาเท่านั้น”
พ่อบ้านได้ยินดังนั้นก็ยังดูไม่วางใจนัก
“เช่นนั้นจะได้อย่างไร ข้าจะไปตามหมอมาตรวจเดี๋ยวนี้ขอรับ”
“ไม่ต้องหรอก” หลิวเช่อโบกมือ
“แค่เจ็บนิดหน่อย ไม่เป็นไร พวกเจ้าออกไปก่อน ข้าอยากอยู่เงียบ ๆ คนเดียว”
พ่อบ้านกับเหล่าสาวใช้สบตากัน เมื่อเห็นสีหน้าของหลิวเช่อแล้วรู้ชัดว่าเขาไม่อยากพูดต่อ จึงไม่กล้าดึงดัน
“ขอรับ คุณชาย”
จากนั้นพวกเขาก็ถอยออกไปอย่างเงียบเชียบ พร้อมปิดประตูห้องตามหลัง
【ติ๊ง! เสียงใสกังวานดังขึ้นในสมอง!】
【ตรวจพบผู้ข้ามเวลาหลิวเช่อ】
【ระบบลงชื่อเทพระดับสูงสุดโหลดเสร็จสมบูรณ์】
【เวลาลงชื่อขึ้นอยู่กับอารมณ์ของระบบนี้】
【กำลังสร้างหน้าต่างข้อมูลของเจ้าของระบบ... สร้างเสร็จสมบูรณ์】
【ชื่อ】: หลิวเช่อ ชื่อรองป๋อเลวี่ย
【เพศ】: ชาย
【อายุ】: 17 ปี
【กำลังรบ】: 31
【บัญชาการ】: 37
【การเมือง】: 61
【สติปัญญา】: 75 (ระดับสามัญ)
【เสน่ห์】: 69
【รูปลักษณ์】: 73
【งานอดิเรก】: สตรี, อารยธรรมแห่งเวยอู่
【ทักษะพิเศษ】: ไม่มี
หมายเหตุ: นอกจากกำลังรบที่มีค่าสูงสุด 110 แล้ว ค่าด้านอื่นมีค่าสูงสุด 100 ระดับไร้เทียมทาน (110), ยอดเยี่ยมเหนือชั้น (100-109), ชั้นหนึ่ง (90-99), ชั้นสอง (80-89), ชั้นสาม (70-79), ต่ำกว่ามาตรฐาน (0-69) คนทั่วไปมีค่า 30 ส่วนเสน่ห์และรูปลักษณ์ของคนทั่วไปมีค่า 50
“ระบบ ข้าอ่านนิยายมา คนอื่นข้ามเวลามักได้ของขวัญมือใหม่อะไรสักอย่างไม่ใช่หรือ? แล้วของเจ้าจะไม่แสดงน้ำใจหน่อยหรือ?”
【ติ๊ง เจ้าของระบบ ระบบจัดเตรียมของขวัญมือใหม่ไว้ให้แล้ว จะรับหรือไม่?】
“ต้องรับอยู่แล้วสิ!”
【ติ๊ง... กำลังส่งของขวัญมือใหม่ ติ๊ง ยินดีด้วย เจ้าของระบบได้รับความสามารถจดจำทุกสิ่งที่เห็น บัตรเพิ่มรูปลักษณ์ ยินดีด้วย เจ้าของระบบได้รับแม่แบบเซี่ยงอวี่ อ๋องเทพแห่งซีฉู่ และอาชาเทพอูจุยเท้าหิมะ... ผสานเรียบร้อย ค่าต่าง ๆ ของเจ้าของระบบเพิ่มขึ้นเทียบเท่าเซี่ยงอวี่ อ๋องเทพแห่งซีฉู่】
(เซี่ยงอวี่จากห้วงมิติคู่ขนาน: “โอ้โห ไม่เลว คราวนี้ถึงกับไม่ได้เอาชุดเกราะกับอาวุธของข้าไปด้วย ใจดีจริง ๆ”)
กระแสความอบอุ่นสายหนึ่งไหลเข้าสู่ร่าง หลิวเช่อลืมตาขึ้นแล้วอดกำหมัดแน่นไม่ได้ พละกำลังอันดุดันทำให้ทุกเซลล์ในร่างกายตื่นเต้นขึ้นมา
【กำลังสร้างหน้าต่างข้อมูลของเจ้าของระบบ... สร้างเสร็จสมบูรณ์】
【ชื่อ】: หลิวเช่อ ชื่อรองป๋อเลวี่ย
【เพศ】: ชาย
【อายุ】: 17 ปี
【กำลังรบ】: 110 (ไร้เทียมทาน)
【บัญชาการ】: 95 (ชั้นหนึ่ง)
【การเมือง】: 68
【สติปัญญา】: 78
【เสน่ห์】: 91
【รูปลักษณ์】: 90
【งานอดิเรก】: สตรี, อารยธรรมแห่งเวยอู่
ทักษะพิเศษ:
【อ๋องเทพ】: สร้างแรงกดดันอันทรงพลังแก่ศัตรู พละกำลังดุจถอนภูผา พลังอำนาจสะเทือนใต้หล้า มีพละกำลังแต่กำเนิด สภาพร่างกาย พละกำลัง และความอึดเพิ่มขึ้นอย่างมาก
【เผาเรือเชือกเรือ】: เมื่อยกทัพออกรบ จะพกเสบียงเพียงสามวัน ช่วยเพิ่มขวัญกำลังใจ พลังโจมตี และความสามัคคีของกองทัพอย่างมหาศาล อีกทั้งยังสร้างปาฏิหาริย์ได้ในสถานการณ์เสียเปรียบ
“โอ้โห สมกับเป็นอ๋องเทพแห่งซีฉู่ ค่ากำลังรบพุ่งถึงจุดสูงสุดโดยตรงเลย!”
หลิวเช่อหยิบกระจกทองแดงขึ้นมาส่องดูตนเอง “จุ๊ ๆ รูปลักษณ์เช่นนี้ ไม่รู้จะทำให้สาวงามลุ่มหลงได้สักกี่คน แต่ก็ยังสู้ท่านนักอ่านทั้งหลายไม่ได้อยู่ดี”
【ติ๊ง ระบบนี้เมตตาอย่างยิ่ง มอบโอกาสลงชื่อหนึ่งครั้งแก่เจ้าของระบบ จะลงชื่อหรือไม่】
“ลงชื่อ... ลงชื่อสิ ต้องลงชื่ออยู่แล้ว!”
【ติ๊ง ยินดีด้วย เจ้าของระบบได้รับโทรศัพท์เสมือนหนึ่งเครื่อง (ใช้ได้เฉพาะฟังก์ชันค้นหาและซื้อสินค้า สินค้าที่ซื้อห้ามเป็นอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ ระบบจะจัดเตรียมที่อยู่รับสินค้าให้โดยอัตโนมัติ เมื่อสินค้ามาถึงจะส่งผ่านมิติไปยังมิติของระบบโดยอัตโนมัติ สามารถนำออกมาได้ทุกเมื่อ), เงินหยวนเสมือนหนึ่งหมื่นล้านหยวน (เป็นเงินดิจิทัลเสมือน ใช้ร่วมกับโทรศัพท์เสมือนได้)】
【มิติของระบบไม่สามารถเก็บสิ่งมีชีวิตได้ และเวลาภายในจะหยุดนิ่ง】
“บ้าจริง เงินตั้งเยอะ แต่พอมาถึงที่นี่ก็ใช้ตามปกติไม่ได้อยู่ดี!”
“ระบบท่านพี่ ขอปรึกษาเรื่องหนึ่งได้ไหม?”
【ติ๊ง ว่ามา】
“ระบบช่วยส่งข้ากลับไปได้ไหม? รางวัลต่อจากนี้ข้าไม่เอาแล้วก็ได้”
【ติ๊ง ฝันไปเถอะ ระบบนี้มีหน้าที่พามา แต่ไม่รับส่งกลับ】
“เอ่อ... เอ่อ...”
...
“ระบบพี่ใหญ่ รางวัลลงชื่อนี่เป็นอย่างที่ข้าคิดจริง ๆ หรือ?”
【ติ๊ง ไม่ผิด】
“ระบบ เจ้าเป็นคนดีจริง ๆ ข้ารักเจ้า!”
【ติ๊ง เดิมทีระบบนี้ก็ไม่ใช่มนุษย์อยู่แล้ว อีกอย่างระบบนี้ไม่ใช่แบบนั้น (눈_눈)】
“เอ่อ... เอ่อ...”
“จูล่ง กวนอู เตียวหุย... เป็นของข้า ของข้า ทั้งหมดเป็นของข้า ฮ่า ๆ ๆ ปลายราชวงศ์ฮั่นตะวันออก ข้ามาแล้ว!”