หมอตรวจร่างกายอย่างรวดเร็ว สีหน้าพลันเคร่งขรึม “ประธานฮั่ว อาการของคุณหนูไม่ปกติจริง ๆ เบื้องต้นคาดว่าน่าจะได้รับสารกระตุ้นเข้าไปครับ”
สีหน้าของฮั่วจงหมิงมืดครึ้มลงแทบจะในทันที คิ้วตาเย็นเยียบราวกับจับตัวเป็นน้ำแข็ง
เนื่องจากยังต้องตรวจสอบส่วนประกอบของยาอย่างละเอียดเพิ่มเติม หมอจึงทำการปฐมพยาบาลให้อวี๋เสวียชิงก่อน
แต่เจ้าหล่อนกลับไม่ค่อยให้ความร่วมมือ ดิ้นขลุกขลักอยู่ในผ้าขนหนูไม่หยุด สุดท้ายฮั่วจงหมิงจึงต้องโอบกอดนางไว้ครึ่งตัว อดทนปลอบอยู่นานกว่าจะป้อนยาเข้าไปได้
หลังจากกินยาแล้ว อวี๋เสวียชิงจึงค่อย ๆ สงบลง ก่อนจะหลับสนิทไป
แม้กระทั่งยามหลับ นางก็ยังขมวดคิ้ว บางครั้งส่งเสียงครางเบา ๆ เห็นได้ชัดว่าหลับไม่สนิท
จากนั้นเลขานุการโจวกับหมอก็พากันออกจากห้องไป
ฮั่วจงหมิงนั่งลงข้างเตียง กางเกงสแล็กและเสื้อเชิ้ตของเขาเปียกชื้นเป็นดวง ๆ เส้นผมตรงหน้าผากก็ชื้นเล็กน้อย ทว่าเขากลับไม่ใส่ใจแม้แต่น้อย
เขาก้มมองหญิงสาวบนเตียง ยกมือขึ้นจัดปอยผมที่ถูกกดทับอย่างอ่อนโยน ก่อนจะไล้นิ้วลงไปแตะแก้มแดงระเรื่อของนางเบา ๆ
ผ่านไปครู่หนึ่ง เขาจึงลุกขึ้นยืน
จากนั้นก็เรียกพนักงานบริการหญิงเข้ามา เช็ดตัวให้นางอย่างง่าย ๆ แล้วเปลี่ยนเสื้อผ้าสะอาดให้
*
เช้าวันถัดมา เมื่ออวี๋เสวียชิงตื่นขึ้นมา เรื่องเมื่อคืนยังแจ่มชัดอยู่ในความทรงจำ
นางจ้องเพดานสีขาว สูดลมหายใจลึก ๆ แต่ก็ยังรู้สึกอับอายจนแทบทนไม่ไหว จึงดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมอีกนิด แทบอยากหายตัวไปจากโลกเสียเดี๋ยวนั้น
กว่านางจะอ้อยอิ่งเดินออกจากห้อง ฮั่วจงหมิงก็นั่งอยู่ในห้องรับแขกแล้ว เขายังคงสวมสูทเรียบร้อย สวมแว่นกรอบทอง ก้มหน้าอ่านเอกสารอยู่