เดินทางมาถึงวังหลวงอวี่เฉวียนอย่างราบรื่น
สถานที่แห่งนี้พิงภูเขาอิงสายน้ำ ขุนเขาไกลโพ้นเขียวคล้ำราวสีหมึก เงาไม้ซ้อนทับกันแผ่ร่มครึ้มท่ามกลางไอร้อน ในหุบเขายังมีน้ำพุใสไหลลงมาตามท่อไม้ไผ่ ลัดเลาะไปตามรางหินในลานเรือน ผ่านโถงและอ้อมบันได มองไปทางใดก็ให้ความรู้สึกเย็นสบาย
กลางวันอวี๋เสวียชิงเดินเที่ยวชมทั่ววังหลวง เหงื่อซึมออกมาบาง ๆ พอตกค่ำ นางก็ถอดเสื้อผ้าโดยมีจื่อซูคอยปรนนิบัติ ก่อนลงแช่กายทั้งร่างในอ่างอาบน้ำที่โรยกลีบดอกไม้ไว้เต็ม
นางไม่คุ้นชินกับการให้เหล่านางกำนัลคอยปรนนิบัติยามอาบน้ำ ไม่นานจื่อซูก็ถอยออกไป เหลือเพียงนางอยู่ข้างอ่างน้ำกว้างใหญ่ตามลำพัง
ขณะที่กำลังสบายใจใช้มือหยอกกลีบดอกไม้บนผิวน้ำ จู่ ๆ ก็มีเสียงฝีเท้าหนักแน่นดังมาจากห้องด้านนอก อวี๋เสวียชิงเงยหน้าขึ้น ก็สบเข้ากับสายตาของเซียวฉงหมิงที่กำลังก้าวเข้ามาพอดี