อวี๋เสวียชิงไม่รู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ แต่เมื่อได้เดินไปกับฮั่วจงหมิง ในใจก็ลอบผ่อนคลายลงไม่น้อย
ถึงอย่างไร ด่านโลกไร้ขีดจำกัดแบบนี้ก็น่ากลัวสำหรับนางอยู่เหมือนกัน ในเนื้อเรื่องเขาอยู่ในอันดับต้น ๆ ของกระดานจัดอันดับได้ ย่อมต้องมีฝีมืออยู่หลายส่วนเป็นแน่
จากนั้นนางก็เริ่มครุ่นคิดว่าจะเผยจุดปลอดภัยที่ตนรู้ให้เขาฟังอย่างแนบเนียนได้อย่างไร
จริงสิ ยังมีแม่หมีตัวเมียที่พาลูกอยู่ในป่าลึกนั่นอีก ดุร้ายมาก ต้องหาทางเตือนเขาให้ได้ด้วย
แต่คิดไปคิดมา ความสนใจของนางก็ถูกดึงไปทางอื่นอย่างรวดเร็ว
เป็นเพราะร่างกายของฮั่วจงหมิงอบอุ่นเหลือเกิน ความร้อนซึมผ่านเสื้อผ้าบาง ๆ เข้ามาทีละน้อย ทำให้นางขยับตัวอย่างอึดอัดโดยไม่รู้ตัว
แน่นอนว่าอวี๋เสวียชิงรีบสรุปความอึดอัดนี้ว่า เป็นเพราะถูกคนจนสัมผัส จึงติดกลิ่นอายของเขามา นางถึงได้รู้สึกไม่คุ้นชินเช่นนี้
ผ่านไปครู่ใหญ่ พวกเขาเพิ่งเดินมาถึงแถวป่าลึก ก็เห็นผู้หญิงสามคนกับผู้ชายสองคนเดินตรงมาทางนี้
ขณะนั้นอวี๋เสวียชิงยังคิดอยู่ว่า ฮั่วจงหมิงดูผอมเพรียวแท้ ๆ แต่กลับมีแรงไม่น้อย อุ้มนางเดินมาตลอดทาง ใบหน้าก็ไม่แดง แม้แต่หายใจก็ไม่หอบ
กลับเป็นนางเองที่รู้สึกว่าแขนซึ่งโอบคอเขาเริ่มชาไปหมดแล้ว
นางจึงอดไม่ได้ที่จะแอบคลายมือข้างหนึ่ง แต่ก็กลัวว่าจะตกลงไป เลยได้แต่ขยับศีรษะไปชิดข้างคอเขา ร่างแทบทั้งร่างแนบเข้าไปหาเขา
ฮั่วจงหมิงสัมผัสได้ถึงความนุ่มฟูตรงข้างลำคอ กลิ่นหอมละมุนจากกายสาวน้อยลอยมากระทบเป็นระลอก หวานฉ่ำราวกับลูกพีช ยิ่งทวีความหอมเข้มข้นขึ้นทุกที