“เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้...”
หวังเอ๋อโกวคุกเข่าอยู่บนพื้น แววตาฉายความลนลาน
เดิมทีเขาคิดว่า แม้ตนจะขายภรรยาแลกเสบียง แต่ก็ทำไปเพื่อเอาชีวิตรอด ขอเพียงคืนเสบียงให้หลี่ต้าหมาจอก ก็คงเอาภรรยากลับมาได้แน่นอน
เขาถึงกับเตรียมใจไว้แล้วว่า ต่อให้ต้องคืนเสบียงสิบเท่าก็จะยอม
แต่ไม่ว่าอย่างไรก็คาดไม่ถึงว่าเรื่องจะลุกลามมาถึงขั้นนี้
“ท่านผู้ว่าราชการ...เสี่ยวชุ้ยเป็นภรรยาที่ข้าออกเงินสู่ขอและแต่งงานอย่างถูกต้อง...” ขาทั้งสองข้างของเขาสั่นระริก ริมฝีปากสั่นเทา ทว่ายังคงไม่ยินยอม
“หุบปาก!” ลู่อันเหนียนหันขวับ แววตาเย็นเยียบจับจ้องหวังเอ๋อโกว
“จ้าวเถี่ยหนิว!”
“ข้าน้อยอยู่นี่!”
“หวังเอ๋อโกวไม่คำนึงถึงหลักมนุษยธรรม เห็นชีวิตคนเป็นผักปลา ซื้อขายผู้คน ทั้งยังรวบรวมพวกพ้องก่อเหตุทะเลาะวิวาทและสร้างความวุ่นวาย! ตามกฎหมายอำเภอชิงซาน ให้เพิกถอนสถานะไทระของเขาทันที ส่งไปใช้แรงงานหนักที่ลานหินเขาเหนือเป็นเวลาสามปี เพื่อดูความประพฤติ! แต้มแรงงานที่ได้รับระหว่างนั้น ให้ริบเข้าหลวงทั้งหมด!”
“หากยังไม่สำนึกผิด ให้เพิกถอนแผ่นป้ายทะเบียน ลงโทษไม้จืด 50 ท่อน แล้วขับไล่ออกจากอำเภอชิงซาน!”
“ส่วนหลี่ต้าหมาจอก มีส่วนร่วมในการทะเลาะวิวาท ลงโทษตัดแต้มแรงงานหนึ่งเดือน! เห็นแก่ที่ช่วยเสี่ยวชุ้ยไว้ และไม่ได้ปฏิบัติต่อนางอย่างโหดร้าย จึงละเว้นโทษทางกาย!”
“ส่วนเสี่ยวชุ้ย...” ลู่อันเหนียนมองเสี่ยวชุ้ยที่ยืนนิ่งงันอยู่
“ในเมื่อนางมีแผ่นป้ายทะเบียนของอำเภอชิงซาน และสามารถหาเลี้ยงปากท้องด้วยสองมือของตนเอง นับแต่วันนี้เป็นต้นไป นางคือครัวเรือนสตรีอิสระแห่งอำเภอชิงซาน! ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องใด ๆ กับหวังเอ๋อโกวหรือหลี่ต้าหมาจอกอีกต่อไป! ต่อจากนี้นางจะเลือกทางใด ก็ให้นางตัดสินใจด้วยตนเอง!”
เมื่อคำตัดสินประกาศออกมา คนทั้งศาลต่างตะลึงงัน
ใช้แรงงานหนักสามปี โดยไม่ได้แต้มแรงงานแม้แต่แต้มเดียว!
หากไม่สำนึกผิด ยังจะถูกลงโทษไม้จืด 50 ท่อน เพิกถอนแผ่นป้ายทะเบียน และขับไล่ออกจากอำเภอชิงซาน!