ห้องพักชั้นสองของโรงเตี๊ยมเยว่ไหล
ลู่อันเหนียนยกถ้วยชากระเบื้องหยาบขึ้นจิบ
รสขมฝาดของชาใบคุณภาพต่ำแผ่ซ่านอยู่ที่ปลายลิ้น ทว่าเขาไม่ใส่ใจ สายตาจับจ้องหน้าต่างระบบที่มีเพียงตนเท่านั้นมองเห็น
【ประชากรประจำ: 1,352 คน】
【เสบียงคงเหลือในขณะนี้: 125,038.6 ชั่ง】
ตลอดหลายวันที่ผ่านมา ประชากรประจำของอำเภอชิงซานยังคงเพิ่มขึ้นอย่างมั่นคง ข้าวหอมชั้นเลิศที่ระบบผลิตได้ก็เพิ่มขึ้นตามไปด้วย
ยามนี้เสบียงที่สะสมไว้มีมากกว่าพันตังแล้ว ในเมืองเจียงหลิงที่กำลังประสบภัยแล้งหนักและขาดแคลนธัญพืช แม้จะยังเรียกว่ามากมายไม่ได้ แต่ก็เพียงพอจะใช้เป็นทุนเปิดทางการค้าในวงการพ่อค้าเมืองเจียงหลิงได้แล้ว
“ก๊อก ก๊อก ก๊อก—”
เสียงเคาะประตูดังขึ้น
ซูเหมยผลักประตูเข้ามาในห้อง
นางยังคงสวมชุดสาวใช้แรงงานที่คับตึงเล็กน้อยเช่นเดิม ทว่าความเหน็ดเหนื่อยที่สั่งสมมาหลายวันได้เลือนหายไปจนสิ้น แทนที่ด้วยความตื่นเต้นที่แทบข่มไว้ไม่อยู่
“ใต้เท้า คนมาครบแล้วเจ้าค่ะ” ซูเหมยเดินมาถึงหน้าโต๊ะแล้วเอ่ยเสียงเบา “พ่อค้ารายใหญ่ที่มีชื่อเสียงในเมืองเจียงหลิงมารอกันอยู่ที่ลานข้างชั้นล่างหมดแล้วเจ้าค่ะ”
ลู่อันเหนียนวางถ้วยชาลง
เขาลุกขึ้นยืน จัดชายเสื้อคลุมสีครามให้เรียบร้อย
“ไปกันเถอะ”
“ไปพบเหล่าเทพเจ้าแห่งโชควาสนาแห่งเมืองเจียงหลิงกัน”
......
ยามนี้ ลานข้างของโรงเตี๊ยมสว่างไสวไปด้วยแสงโคม
พ่อค้าชั้นนำของเมืองเจียงหลิงกว่ายี่สิบคนมารวมตัวกันที่นี่ รอบกายเต็มไปด้วยผู้คุ้มกันฝีมือฉกาจที่แต่ละคนพามาด้วย
ใต้กำแพงรอบลานมีกล่องไม้ใบใหญ่หนักอึ้งวางกองเรียงราย ภายในล้วนบรรจุทองคำเงินแท้
บรรยากาศในลานไม่เป็นมิตรนัก อบอวลด้วยความกระอักกระอ่วนตึงเครียดราวกับพร้อมชักดาบเข้าห้ำหั่นกัน