รุ่งเช้าวันถัดมา ณ โรงผลิตดินปืนบนเขาเหนือ
บัดนี้ ที่นี่ได้ขยายออกเป็นโรงงานสามแห่ง มีคนงานผ่านการฝึกฝนมาอย่างดีและรอบคอบเกือบห้าร้อยคน
หวังต้าฉุ่ยมีดวงตาแดงก่ำ นิ้วมือหยาบใหญ่คีบแท่งไม้เล็กชนิดพิเศษ ค่อย ๆ บรรจุเม็ดดินปืนที่คลุกเคล้าแล้วลงในปลอกเหล็กดิบทีละน้อย
งานนี้อันตรายอย่างยิ่ง
แม้เม็ดดินปืนที่ผ่านการแปรรูปแล้วจะไม่ระเบิดง่ายนัก แต่หากทำพลาดระหว่างปฏิบัติงาน ก็ยังอาจถูกจุดติดได้ เมื่อดินปืนระเบิดขึ้น โรงผลิตดินปืนทั้งแห่งย่อมพินาศย่อยยับ
หวังต้าฉุ่ยวางปลอกเหล็กที่บรรจุเต็มแล้วให้มั่นคง ค่อย ๆ ใส่ชนวนลงไป แล้วใช้ดินเหนียวปิดผนึกให้มิดชิด
จากนั้นจึงเงยหน้าขึ้น กวาดตามองไปรอบห้อง
ผู้คนรอบข้างต่างก้มหน้าก้มตาทำงาน โรงงานทั้งแห่งเงียบสงัดเป็นพิเศษ บรรยากาศตึงเครียดราวกับแม้แต่อากาศก็ยังสัมผัสได้
“ทุกคนหยุดมือก่อน” หวังต้าฉุ่ยลุกขึ้นยืน กระแอมเบา ๆ ก่อนเอ่ย สีหน้าเคร่งขรึม
เหล่าคนงานหยุดมือโดยไม่รู้ตัว แล้วหันมองเขา
“ทุกคนคงได้ยินกันแล้วว่าครั้งนี้ท่านผู้ว่าราชการลู่สั่งการเด็ดขาด ให้ผลิตระเบิดสะเทือนฟ้าสามร้อยลูกภายในสามวัน แต่ตอนนี้...พวกเรายังขาดอีกอย่างน้อยหนึ่งร้อยลูก...” หวังต้าฉุ่ยฉีกผ้าขาดชิ้นหนึ่งขึ้นมา เช็ดเขม่าถ่านบนมือ
“เวลามีจำกัดมาก ทุกคนมั่นใจหรือไม่”
“ท่านอาจารย์ ท่านผู้ว่าราชการสั่งการเร่งด่วนเช่นนี้ จะนำระเบิดสะเทือนฟ้าไปทำเรื่องใหญ่โตอันใดหรือ” อาเซิง ศิษย์น้องที่ได้เป็นหัวหน้ากลุ่มไปแล้ว มิได้ตอบคำถามของหวังต้าฉุ่ย กลับเอ่ยถามขึ้นมาโดยพลัน
เห็นได้ชัดว่าคำถามนี้เป็นสิ่งที่ทุกคนสนใจเช่นกัน
สายตาของทุกคนจับจ้องไปยังหวังต้าฉุ่ย
“ข้าได้ยินมาว่า...เบื้องบนมีพระราชโองการ ให้ท่านผู้ว่าราชการลู่ไปเป็นผู้รักษากันดารรองที่อำเภอจิงหลิง...” หวังต้าฉุ่ยเองก็ไม่รู้รายละเอียดชัดเจนนัก แต่ตอนที่หวังผู่มาถ่ายทอดคำสั่ง เขาสัมผัสได้ถึงความกังวลในใจของหวังผู่