ถนนหลวงทอดยาวออกไป สองข้างทางมีต้นไม้ขึ้นหนาทึบยิ่งกว่าเดิม บดบังแสงตะวันยามสารทจนแตกกระจายเป็นริ้วๆ
ซูเหมยดึงบังเหียนม้า ยกมือส่งสัญญาณให้ขบวนสินค้าทั้งหมดหยุดลง
บรรยากาศรอบด้านเงียบงันผิดปกติ แม้แต่เสียงนกร้องและแมลงกรีดปีกก็หายไปหมด
“เจ้าของร้านซู เกิดอะไรขึ้นหรือ?”
นายสิบคนหนึ่งจากกองพิทักษ์เสบียงเร่งม้าเข้ามา มือแตะด้ามดาบไว้แล้ว กวาดตามองรอบด้านอย่างระแวดระวัง
“เงียบเกินไป”
ซูเหมยกวาดตามองป่าทึบรอบด้าน สายตาเย็นเยียบจับจ้องทุกแห่งหนที่อาจซุกซ่อนอันตราย
นางติดตามบิดาเดินทางค้าขายมาตั้งแต่ยังเล็ก ท่องไปทั่วสารทิศ สัญชาตญาณรับรู้ถึงอันตรายจึงเฉียบคมกว่าคนทั่วไปมาก กระทั่งไม่ด้อยไปกว่าทหารที่กรำศึกมานาน
ยิ่งไปกว่านั้น ก่อนออกเดินทางครั้งนี้ ลู่อันเหนียนยังจงใจเตือนนางว่าอาจพบอันตราย จึงต้องระแวดระวังอยู่เสมอ
“ทุกคนระวังตัว! ตั้งขบวนวงกลม!”
นายสิบได้ยินดังนั้นก็ไม่ลังเลแม้แต่น้อย รีบตะโกนสั่งทันที
ทหารกองพิทักษ์เสบียงร้อยนายเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว ล้อมรถบรรทุกเสบียงหลายสิบคันไว้ตรงกลาง ทหารวงนอกยกโล่หนักขึ้น ดาบยาวคมปลาบยื่นออกมาจากช่องว่างระหว่างโล่ ก่อตัวเป็นค่ายกลเม่นที่แน่นหนาจนแทบไม่มีช่องโหว่
แทบจะในชั่วขณะที่พวกเขาจัดขบวนเสร็จ
“ฟิ้วๆๆ—!”
เสียงแหวกอากาศดังถี่รัวขึ้นจากป่าทั้งสองข้าง ลูกธนูสีดำนับไม่ถ้วนดุจฝูงตั๊กแตน พุ่งระดมยิงใส่ขบวนรถ
“เคร้งๆๆ!”
เคราะห์ดีที่เหล่าทหารตั้งรับไว้ล่วงหน้า ลูกธนูยิงกระทบโล่หนา เกิดเสียงกระทบดังใสต่อเนื่องกัน แต่ไม่มีดอกใดทะลุผ่านเข้ามาได้