ห้วยเหล่ายาทางเหนือออกไปอีกร้อยลี้ คือเขาหัวหมาป่า
ภายในโถงกอบกู้ธรรมแห่งกองโจรหมาเลือด เปลวไฟในกระถางอัคคีเลียฟืนแห้งบนกองไม้ ตราหัวหมาป่าอันดุดันบนผนังสะท้อนแสงริบหรี่ เดี๋ยวสว่างเดี๋ยวมืด
“พี่น้องทั้งหลาย ข้ายกพวกนางให้พวกเจ้า!”
หลี่เหมิง เจ้าพ่อใหญ่แห่งกองโจรหมาเลือด กัดฉีกไก่ป่าย่างคำโต ก่อนจะโยนหญิงสาวในอ้อมแขนที่กำลังร่ำไห้ให้เหล่าโจรชั้นผู้น้อยเบื้องล่างอย่างไม่ใส่ใจ ดวงตาข้างเดียวฉายแววเย้ยหยัน
กลิ่นสุราเข้มข้นปะปนกลิ่นคาวเนื้อคละคลุ้งไปทั่วโถงใหญ่
“ขอบคุณเจ้าพ่อใหญ่!”
“เจ้าพ่อใหญ่ใจกว้างยิ่งนัก!”
“เจ้าพ่อใหญ่เกรียงไกร!”
“ติดตามเจ้าพ่อใหญ่ มีสุราดื่ม มีเนื้อกิน มีสตรีให้เสพสุข!”
“มา ๆ ดื่มกัน ดื่มให้หมดทุกคน!”
เหล่าโจรภูเขาที่แย่งชิงสตรีได้ต่างรีบร้อนลากพวกนางไปยังห้องข้าง ๆ ยังมีโจรเมาสุราอีกหลายคนที่แววตาวาววับด้วยตัณหาเดินตามไป ไม่นานเสียงกรีดร้องสุดแสนทรมานของหญิงสาวก็ดังแว่วมาจากในห้อง
หลี่เหมิงโยนน่องไก่ที่แทะจนเกลี้ยงลงพื้น คว้าไหสุราขึ้นกรอกปากแล้วหัวเราะลั่น
เหล่าโจรภูเขาเบื้องล่างส่งเสียงโห่ร้องสนั่น คำสรรเสริญเยินยอสารพัดพรั่งพรูออกมา บรรยากาศคึกคักยิ่งนัก
ทว่าในหมู่คนเหล่านั้นกลับมีอยู่ผู้หนึ่งที่ดูไม่เข้ากับบรรยากาศคึกคักเลยสักนิด
ชายหนุ่มผู้หนึ่งนั่งอยู่ด้านล่างของหลี่เหมิง สวมเสื้อคลุมยาวที่ซักจนสีซีด ใบหน้าซูบผอม คิ้วขมวดเป็นปม ถ้วยสุราตรงหน้าไม่พร่องแม้แต่น้อย และเป็นครั้งคราวจะมีเสียงถอนใจแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยินดังขึ้น
“กุนซือ เป็นอะไรไป?” หลี่เหมิงดื่มสุราหมดไห ใช้หลังมือเปื้อนมันเช็ดปาก ก่อนเหลือบมองชายหนุ่มด้วยตาข้างเดียว “ทุกคนกำลังสำราญ เหตุใดท่านถึงทำหน้าอมทุกข์อีกเล่า หรือยังฝันถึงการสอบเป็นจอหงวนอยู่อีก?”