“ใคร... ใครมา?”
ทหารองครักษ์หลายคนที่เมื่อครู่ยังแอบงีบอยู่ข้าง ๆ พลันตื่นเต็มตา ลุกพรวดจากพื้น สีหน้าเหนื่อยล้าและงุนงง
แต่พอเพิ่งยืนขึ้น ทุกคนก็สูดลมหายใจเฮือกพร้อมกัน รีบพิงกำแพงแล้วค่อย ๆ ขยับขา
พวกเขานั่งยองอยู่ตรงมุมกำแพงตลอดทั้งคืน ขาทั้งสองข้างไร้ความรู้สึกไปนานแล้ว แข็งทื่อราวกับท่อนไม้ แค่ยืนยังแทบไม่ไหว
“พวกไร้ประโยชน์!” ซุนเหวินเจาเหลือบมองทุกคนแล้วแค่นเสียงเย็นชา
จากนั้นสายตาก็หันไปทางปากถนน
เห็นลู่อันเหนียนกับเหลียงเจิ้นเดินเคียงบ่าเคียงไหล่กันมา มุ่งหน้ามายังคลังเสบียงจริงดังว่า
“เช้าตรู่เช่นนี้ พวกเขามาทำอะไรกัน?”
ทหารองครักษ์หลายคนเห็นกลุ่มคนตรงปากถนนเช่นกัน คนหนึ่งเผลอเอ่ยถาม สีหน้าเต็มไปด้วยความฉงน
“มาคลังเสบียง ก็ต้องมาเอาเสบียงน่ะสิ!” อีกคนอดพึมพำไม่ได้
“แต่ในคลังเสบียงมันว่างเปล่าไม่ใช่หรือ?”
คำถามนี้เองก็เป็นสิ่งที่ซุนเหวินเจาอยากถามเช่นกัน
แววเหี้ยมเกรียมวาบผ่านดวงตา เขาตัดสินใจเลิกหลบซ่อน แล้วก้าวออกจากตรอก
“ใต้เท้า รอข้าน้อยด้วย!”
ทหารองครักษ์หลายคนด้านหลังรีบตามไป ทว่าต้นขายังคงชา ทุกย่างก้าวทำให้พวกเขาเบ้หน้าด้วยความเจ็บปวด พลางสูดลมหายใจเย็นเฮือก ๆ
“เอ๊ะ นั่นมิใช่หลวงกรมแซ่ซุนหรือ?” เหลียงเจิ้นเห็นซุนเหวินเจากับพวกเดินออกมาจากเงามืดแต่ไกล ใบหน้าประดับรอยยิ้มอ่อนโยน ทว่ารอยยิ้มนั้นไปไม่ถึงดวงตา ยังเจือความสงสัยอยู่บ้าง “หลวงกรมแซ่ซุนตื่นแต่เช้าถึงเพียงนี้ นี่...”
เขาเผลอมองไปยังคนข้างกาย นึกว่าเป็นการจัดการของลู่อันเหนียน
“ใต้เท้าซุนมีงานราชการยุ่งนัก หรือว่ามานั่งยองเฝ้าที่นี่ทั้งคืน?” ลู่อันเหนียนเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้มคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม คำพูดนั้นยังเป็นการอธิบายให้เหลียงเจิ้นฟังด้วยว่า มิใช่ตนเป็นคนจัดการ