ราตรีสงัด ลู่อันเหนียนจ้องมองม่านแสงสีฟ้าอ่อนตรงหน้า
“ร้านค้าโครงสร้างพื้นฐาน” เขาพึมพำในใจ
แผงหน้าจอพลันเปลี่ยนไป รายการสินค้าทีละแถวเลื่อนลงมา
ราคากำหนดไว้ชัดเจน ทั้งหมดชำระด้วยข้าวสาร
【ตำราสูตรดินปืนชั้นต้น】——แลกต้องใช้ข้าวสารห้าแสนชั่ง
【ภาพประกอบกรรมวิธีหลอมเหล็กเตาสูง】——แลกต้องใช้ข้าวสารหนึ่งล้านชั่ง
【แบบแปลนกลไกหน้าไม้ต่อเนื่องสองชั้น】——แลกต้องใช้ข้าวสารสามแสนชั่ง
ลู่อันเหนียนมองราคาบนหน้าจอ เมื่อครู่ยังคิดว่าเสบียงสามแสนกว่าชั่งมีมากมาย บัดนี้กลับกลายเป็นคนจนข้นแค้นไปเสียแล้ว
ดินปืนกับการหลอมเหล็กย่อมเป็นของดี แต่ตอนนี้เขาซื้อไม่ไหวจริง ๆ ส่วนหน้าไม้ต่อเนื่องสองชั้นยังพอแลกได้ ทว่าหวังต้าฉุ่ยกำลังศึกษาตามแบบร่างอยู่ ชั่วคราวจึงยังไม่ต้องรีบร้อน
ตอนนี้อำเภอชิงซานขาดแคลนสิ่งใดที่สุด?
ย่อมเป็นการป้องกันเมือง!
กองทัพกาดำของตู้จงเหวยมีทหารเกราะหนักห้าพันนาย หากบุกมาจริง กำแพงดินอัดเก่าโทรมของอำเภอชิงซานคงถูกกระแทกพังในไม่กี่ระลอกจากรถกระแทก
สายตาของเขากวาดลงไปด้านล่าง
【ตำรับดินผสมสามธาตุปรับปรุงและกรรมวิธีเผา】——แลกต้องใช้ข้าวสารหนึ่งแสนชั่ง
ดวงตาลู่อันเหนียนเป็นประกาย
ความแข็งแกร่งที่ระบุไว้บนนี้แทบไม่ต่างจากปูนซีเมนต์แบบพื้นบ้านยุคแรก ทนไฟทนน้ำ แข็งแกร่งประหนึ่งศิลา
ปลายนิ้วแตะลงไป
【ต้องการหักข้าวสารหนึ่งแสนชั่ง เพื่อแลกตำรับดินผสมสามธาตุปรับปรุงหรือไม่?】
“แลก”
ม่านแสงวูบไหว ตัวเลขเสบียงพลันลดฮวบ หายไปหนึ่งแสนชั่ง
มือของลู่อันเหนียนรู้สึกหนักขึ้น ในมือมีม้วนหนังแกะหนาหนักเพิ่มขึ้นมาม้วนหนึ่ง
เขาคลี่ม้วนหนังแกะบนโต๊ะหนังสือ แล้วอาศัยแสงเทียนก้มอ่าน