ยามดึก ณ อาคารเรือนของผู้คุมกำลังรักษาแคว้น
หลังลู่อันเหนียนจากไป โจวเต๋อเจิ้งก็ร่างประกาศชังขึ้นทันที
“ท่านผู้ว่าราชการ ประกาศชังฉบับนี้จะติดออกไปตอนนี้เลยหรือขอรับ” องครักษ์สนิทใต้บังคับบัญชาของโจวเต๋อเจิ้งมองออกไปยังท้องฟ้ายามราตรี แล้วเอ่ยถามขึ้นโดยไม่รู้ตัว
“อืม ติดออกไป!” โจวเต๋อเจิ้งพยักหน้า น้ำเสียงเคร่งขรึม “จำไว้ให้ดี ต้องติดประกาศให้ทั่วทุกจุดในเมือง ห้ามตกหล่นแม้แต่แห่งเดียว!”
“ขอรับ!” องครักษ์สนิทรับคำสั่ง แล้วหมุนกายรีบจากไป
โจวเต๋อเจิ้งก้าวไปหยุดหน้าประตู มองท้องฟ้ายามราตรีที่มืดมิดดุจหมึก ใบหน้ายังคงเคร่งขรึม
เมื่อนึกถึงถ้อยคำของลู่อันเหนียนที่พูดอย่างสุขุมเยือกเย็น เขาก็ยิ่งรู้สึกว่าชายหนุ่มผู้นี้ลึกล้ำยากหยั่งถึง
“กระต่ายถูกต้อนจนมุมยังแว้งกัดคน นับประสาอะไรกับสุนัขอย่างหวังเหยียนเชาที่ถูกบีบจนจนตรอก”
“ปล่อยให้มันหนีไปก่อน คนที่ซ่อนอยู่ในเงามืดถึงจะเผยตัวออกมา จับสุนัขตัวหนึ่งนั้นง่าย แต่จะกวาดล้างสายสืบและหน่วยสอดแนมลับของคนผู้นั้นจากหลู่โจวที่ซ่อนอยู่ในเมืองนี้ให้หมดสิ้น กลับไม่ง่ายถึงเพียงนั้น……”
ดวงตาขุ่นมัวของโจวเต๋อเจิ้งฉายประกายวาบ
ชายหนุ่มผู้นั้นคิดจะใช้หวังเหยียนเชาเป็นเหยื่อล่อ เพื่อกวาดล้างอำเภอจิงหลิงทั้งอำเภอให้สะอาดหมดจด!
ช่างเป็นวิธีการที่ช่ำชองนัก ช่างเป็นแผนการที่ลึกล้ำเสียจริง
“หากคนผู้นี้ร่วมมือกันไม่ได้ ย่อมต้องเป็นคู่ปรับที่รับมือยากแน่นอน!”
โจวเต๋อเจิ้งลูบเคราสีดอกเลา แววตาครุ่นคิดลึกล้ำ
ผ่านไปนาน เขาจึงหันหลังกลับไปปิดประตูห้อง
……
เช้าวันถัดมา ฟ้าเพิ่งเริ่มสาง
อำเภอจิงหลิงซึ่งเดิมเงียบเหงาหมดชีวิตชีวาเพราะกองทัพล้อมเมือง จู่ ๆ ก็ถูกประกาศชังฉบับหนึ่งทำลายความสงบลง