ฟ้าเพิ่งสาง
หน้าศาลาอำเภอเหมียนหยางเวลานี้คลาคล่ำไปด้วยผู้คน
ติงจวีเหรินมีรอยคล้ำใต้ตาดำเป็นวงใหญ่ มือกำแบบแปลนเรือท้องแบนที่ลู่อันเหนียนวาดไว้เมื่อคืน เดินวนไปมา
ช่างไม้และช่างต่อเรือเฒ่าฝีมือเยี่ยมหลายสิบคนแห่งอำเภอเหมียนหยางกำลังรวมตัวกันอยู่หน้าบ้านผู้ว่าราชการ กระซิบกระซาบพูดคุยกัน
หัวหน้าคือช่างต่อเรือเฒ่าวัยหกสิบกว่า นามว่าเฉินอาโต้ว
ชายชราผู้นี้สร้างเรือมาทั้งชีวิต เป็นช่างฝีมือดีที่สุดในเมือง ทั้งยังมีชื่อเสียงน่าเชื่อถือ
ขณะนี้เฉินอาโต้วจ้องแบบแปลนที่ติงจวีเหรินมอบให้ดูอยู่นาน ศีรษะส่ายไปมาราวกับกลองป๋องแป๋ง
“ท่านผู้ว่าราชการติง ท่านมิได้กำลังทำให้ชายชราผู้นี้ลำบากใจอยู่หรือ?” เฉินอาโต้วเงยหน้ามองติงจวีเหริน สีหน้าเต็มไปด้วยความทุกข์ “เรือในแบบภาพนี้ไม่มีหัวแหลม ท้องเรือก็แบน ข้าสร้างเรือมาทั้งชีวิต ยังไม่เคยเห็นรูปแบบเช่นนี้มาก่อนเลย!”
“เจ้าไม่ต้องสนใจว่ารูปแบบนี้จะถูกต้องหรือไม่ แบบแปลนก็ให้เจ้าแล้ว สร้างตามนี้ให้ได้ห้าลำภายในสามวัน เงินกับเสบียงทางการจะจัดหาให้ครบถ้วน จะทำได้หรือไม่?” ติงจวีเหรินข่มความกระวนกระวายแล้วถามตรง ๆ
“สร้างไม่ได้!” เฉินอาโต้วแบมือทั้งสองข้าง สีหน้าลำบากใจ
“ยังขาดอะไรอีก?” ติงจวีเหรินถาม
“ขาดคน ขาดไม้ ขาดทุกอย่างเลย!” เฉินอาโต้วยื่นมือชี้ไปยังช่างเต็มลาน
“ช่างฝีมือทั้งเมืองอยู่ที่นี่หมดแล้ว สามวัน... ต่อให้มีไม้เพียงพอ อย่างมากก็สร้างได้แค่ลำเดียว มากกว่านั้นทำไม่ได้จริง ๆ!”
“ท่านผู้ว่าราชการติง ท่านเองก็น่าจะทราบ...” เฉินอาโต้วถอนใจ สีหน้าหม่นหมอง “สร้างเรือไม่เหมือนสร้างเล้าไก่ ไม้สดที่เพิ่งโค่นยังมีน้ำอยู่ หากนำมาสร้างเรือ แช่น้ำไม่กี่วันก็ต้องบิดงอแตกร้าว การสร้างเรือต้องใช้ไม้เก่าที่ผึ่งแห้งจนหมดความชื้น”