ลานก่อสร้างนอกประตูเมืองทางใต้
กีบม้ากระทบถนนดินที่เพิ่งบดอัดใหม่ ฟุ้งฝุ่นจาง ๆ ขึ้นมา
ยังไม่ทันเข้าใกล้ เสียงผู้คนก็พวยพุ่งเข้ามาราวกับคลื่น
กำแพงดินสีเหลืองสูงกว่าสองเมตรผุดขึ้นจากพื้น ทอดยาวไปทางตะวันออกและตะวันตก ก่อเป็นแนวกำแพงขนาดใหญ่ กลายเป็นแนวป้องกันของเมืองชั้นนอกแห่งอำเภอชิงซาน
บนกำแพง ชายฉกรรจ์นับไม่ถ้วนเปลือยท่อนบน ส่งเสียงตะโกนจังหวะงานอย่างพร้อมเพรียง ออกแรงบดอัดดินผสมเศษหินกับสารประสานดินสามชั้นให้แน่น
ใต้กำแพง ราษฎรจำนวนมากเดินขวักไขว่ไปมา ขนหินลำเลียงดิน วุ่นวายแต่เป็นระเบียบ
“ใต้เท้า!”
หวังผู่ซึ่งกำลังยืนวางแผนจากแบบแปลนร่วมกับผู้ดูแลงานหลายคนอยู่มุมหนึ่งของลานก่อสร้าง รีบเดินเข้ามาต้อนรับเป็นคนแรก
“ท่านหวัง ลำบากท่านแล้ว”
ลู่อันเหนียนพลิกตัวลงจากหลังม้า ส่งบังเหียนให้จ้าวเถี่ยหนิว แล้วกวาดตามองกำแพงเมืองที่เริ่มเป็นรูปเป็นร่าง
สูงสองเมตร ฐานกว้างหกฉื่อ ก่อด้วยสารประสานดินสามชั้น
รวดเร็วกว่าที่เขาคาดไว้เสียอีก
“ตามความคืบหน้าตอนนี้ อีกสิบวัน ตัวกำแพงเมืองชั้นนอกยาวห้าลี้ก็น่าจะเชื่อมต่อกันได้” หวังผู่เช็ดเหงื่อ “ถึงตอนนั้น ต่อให้มีกองทัพยกมารุกราน ก็อย่าหวังว่าจะเข้าใกล้ประตูเมืองชั้นในได้ง่าย ๆ”
ลู่อันเหนียนพยักหน้า มิได้ตอบ แต่เดินไปยังเชิงกำแพงช่วงที่ใกล้ที่สุด ยกมือขึ้นตบผนังเบา ๆ
เมื่อสารประสานดินสามชั้นแห้งสนิท ก็แข็งแกร่งราวกับหิน ใช้ข้อนิ้วเคาะลงไป ได้ยินเพียงเสียงทึบหนักแน่น
“เถี่ยหนิว”
“ขอรับ!”
“ขอยืมค้อนของเจ้าหน่อย”
จ้าวเถี่ยหนิวชะงักไป แต่ก็ปลดค้อนสั้นสามเหลี่ยมเจาะเกราะจากเอวส่งให้
ลู่อันเหนียนรับค้อนมา เล็งไปยังกำแพงตรงหน้า แล้วเหวี่ยงแขนฟาดลงไป
“ตึง!”
เสียงทึบดังขึ้นหนึ่งครั้ง บนผนังเหลือเพียงรอยขาวจาง ๆ แม้แต่รอยร้าวก็ไม่มี
นี่คือข้อดีของกำแพงเมืองที่ก่อด้วยสารประสานดินสามชั้น การโจมตีด้วยอาวุธทื่อยังช่วยบดอัดให้แน่นขึ้น ทำให้กำแพงยิ่งแข็งแกร่ง ขอเพียงฐานรากมั่นคงและกำแพงหนาพอ