เมื่อทุกคนแยกย้ายกันไปแล้ว ห้องหลังของศาลาอำเภอก็เงียบสงบลง
ลู่อันเหนียนนั่งอยู่เพียงลำพังหลังโต๊ะหนังสือ ทบทวนเรื่องราวที่เกิดขึ้นในวันนี้อยู่ในใจ
แม้บัญชาเกณฑ์เสบียงจากจังหวัดฝูโจวจะถูกต้านกลับไปได้ชั่วคราว แต่วิกฤตเพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น
คนอย่างตู้จงเหวย เมื่อเสียหน้าไปแล้ว ย่อมไม่ยอมเลิกราง่าย ๆ
เรื่องบัญชีมอบให้ซ่งหมิงลี่จัดการ ไม่ต้องเป็นห่วง
สิ่งที่ทำให้เขาปวดหัวที่สุดยังคงเป็นเรื่องเวลา
ตอนนี้โครงการก่อสร้างทั้งหมดล้วนต้องใช้เวลาในการดำเนินการ
โดยเฉพาะกำแพงเมืองชั้นนอก อย่างน้อยต้องใช้เวลามากกว่าหนึ่งเดือนจึงจะสร้างเสร็จ ส่วนตอนนี้จะมีเวลามากพอหรือไม่ เขายังไม่อาจแน่ใจ ในใจก็ยังไม่มีความมั่นใจ
แบบแผนเตาหลอมเหล็กนั้น ร้านสรรพสินค้าของระบบตั้งราคาไว้ที่ข้าวสารหนึ่งล้านชั่ง
สะสมต่ออีกไม่กี่วันก็พอแล้ว
แต่หากจำนวนประชากรเพิ่มขึ้นได้อีก ระยะเวลาก็จะยิ่งร่นสั้นลง
ลู่อันเหนียนนวดขมับ แล้วดึงความคิดออกจากเรื่องการทหารและงานราชการ
ยามราตรีล่วงลึกแล้ว
เขาลุกขึ้น เดินไปที่หน้าต่างแล้วผลักบานหน้าต่างไม้ออก
สายลมฤดูใบไม้ร่วงพัดกรูเข้ามา พาความเย็นมาด้วย
ใกล้ถึงยามจื่อแล้ว
ลู่อันเหนียนกลับมานั่งประจำที่หน้าโต๊ะหนังสือ แล้วเรียกหน้าต่างระบบขึ้นมา
ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนอันคุ้นเคยก็ดังขึ้นในห้วงความคิด
【เริ่มคำนวณยอดระบบเสบียงประชากร……】
【ประชากรประจำของอำเภอชิงซานในปัจจุบัน: 8521 คน】
【ปริมาณพื้นฐานที่ผลิตได้ต่อวัน: 8521 โต่ว】
【ยอดคำนวณวันนี้ ได้รับข้าวสาร: 106512.5 ชั่ง】
【เสบียงคงเหลือทั้งหมดในปัจจุบัน: 556375 ชั่ง】