ห้องหลังของศาลาอำเภอ
จ้าวเถี่ยหนิว ซ่งหมิงลี่ พร้อมด้วยหัวหน้าละแวกและหัวหน้าหน่วยย่อยของกองพิทักษ์เสบียง ต่างมารวมตัวกันพร้อมหน้า
ทุกคนต่างรู้สึกกระวนกระวายใจอยู่บ้าง
หัวหน้าละแวกเขตตะวันออก ท่านลุงเฉิน ใช้แขนเสื้อเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก ก่อนอดไม่ได้ที่จะกดเสียงบ่นว่า “ข้างนอกมีผู้หนีภัยมากมายเช่นนั้น ไม่ทราบว่าท่านผู้ว่าราชการลู่เรียกพวกเรามารวมตัวกันในเวลานี้ด้วยเหตุใด?”
หัวหน้าละแวกเขตตะวันตก ซุนเหลาเกน ถอนหายใจ ใบหน้าเต็มไปด้วยความกังวลและขมวดคิ้วแน่น “ผู้หนีภัยมากมายถึงเพียงนี้ ยังไม่รู้ว่าจะก่อเรื่องวุ่นวายอะไรขึ้น ใครจะรู้ว่าคนไหนเป็นคนดี คนไหนเป็นโจรป่า?”
ขณะที่หลายคนกำลังกังวล ประตูห้องด้านในก็เปิดออก
ลู่อันเหนียนในชุดครามเดินออกมา ในมือคีบไม้เรียวปลายแหลมไว้ท่อนหนึ่ง ซ่งหมิงลี่เดินตามหลังมา อุ้มกระดาษปอที่ตัดเตรียมไว้กองใหญ่
ทุกคนรีบยืนตัวตรงแล้วคารวะ
ลู่อันเหนียนโบกมือ ก่อนเดินตรงไปยังกำแพงว่างตรงกลางห้องหลัง ใช้ไม้ในมือชี้แตะผนัง
“ทุกท่านมาดูสิ่งนี้”
ทุกคนเงยหน้ามองตามทิศทางที่ไม้ชี้ แล้วต่างชะงักงันไปพร้อมกัน
บนกำแพงแขวนแผนที่อำเภอชิงซาน ซึ่งเย็บต่อขึ้นจากผ้าหยาบหลายผืน เส้นแนวนอนและแนวตั้งขีดด้วยถ่านดำ แสดงภาพอำเภอชิงซานทั้งเมืองไว้อย่างชัดเจน
ทั้งเมืองถูกแบ่งออกเป็นห้าเขตใหญ่ ได้แก่ ตะวันออก ตะวันตก ใต้ เหนือ และกลาง แต่ละเขตใหญ่ยังแบ่งย่อยออกเป็นช่องสี่เหลี่ยมเล็ก ๆ อีกหลายสิบช่อง
สิ่งที่ทำให้พวกเขาประหลาดใจก็คือสิ่งที่อยู่ในช่องเล็กเหล่านั้น
ในแต่ละช่องมีป้ายไม้เล็ก ๆ แขวนเรียงรายแน่นขนัดด้วยไม้ไผ่ บนป้ายเขียนชื่อเจ้าบ้าน จำนวนสมาชิกในครอบครัว และตรอกที่พำนัก
ป้ายไม้สีแดงแทนแรงงานหนุ่มสาว ส่วนป้ายสีขาวแทนผู้สูงวัย ผู้เจ็บป่วย สตรีและเด็ก ขอบป้ายยังบันทึกข้อมูลพื้นฐานด้วยตัวอักษรขนาดเล็ก
“นี่...นี่คือเมืองของพวกเราหรือ?”
เฉินต้าฟู่เบิกตากว้าง ชี้ไปยังช่องสี่เหลี่ยมช่องหนึ่ง “แม้แต่บ่อน้ำเก่าพัง ๆ ในลานหลังบ้านของแม่ม่ายหลี่ก็ยังทำเครื่องหมายไว้ด้วย!”