ประตูเหนือของเมืองเจียงหลิง
ทหารรักษากำแพงเมืองยกหอกไขว้กัน ขวางอยู่หน้าสะพานแขวน
ผู้หนีภัยหลายร้อยคนในเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่งถูกไล่ไปยังพื้นที่รกร้างห่างออกไปร้อยก้าว ความหิวโหยและบาดแผลเจ็บป่วยทำให้เสียงคร่ำครวญดังระงมต่อเนื่องกันไปทั่ว
ชายชราร่างผอมโซกลืนน้ำลายลงคอ มองบุตรชายข้างกายที่หิวจนแทบไม่มีแรงคราง ก่อนจะถอนหายใจหนัก ๆ
“ท่านพ่อ เข้าเมืองไม่ได้ พวกเราคงต้องอดตายอยู่ที่นี่ใช่หรือไม่?” หลี่เอ่อร์โหงวจับแขนเสื้อหลี่เหลาผี น้ำเสียงอ่อนแรงยิ่ง
หลี่เหลาผีไม่ตอบ เพียงจ้องมองนครเจียงหลิงที่มีการคุ้มกันแน่นหนา
“ได้ยินหรือไม่? เมื่อวานขุนนางใหญ่ในเมืองติดประกาศ บอกว่าจะส่งทหารไปปราบโจรที่ห้วยเหล่ายา!”
ด้านข้าง บุรุษหลายคนที่หนีภัยมาจากเขตจังหวัดอื่นและปักหลักอยู่หน้าประตูเมืองมาหลายวัน พากันเข้ามารวมกลุ่มพูดคุย
“มิใช่ว่าในเมืองไม่มีเสบียงแล้วหรือ ทหารจะเอาเรี่ยวแรงที่ไหนไปรบ?”
“เจ้าไม่รู้หรือ?” ชายตาเดียวลดเสียงลงแล้วขยับเข้ามาใกล้ “เมื่อคืนข้าได้ยินทหารที่กำลังเทน้ำล้างของเสียคุยกันอยู่ใต้กำแพงเมือง บอกว่าเมื่อสองสามวันก่อนมีคุณชายร่ำรวยแซ่ลู่ นำข้าวขาวพันตังมาขายในเมือง! ทั้งยังประกาศด้วยว่าใครอยากซื้อเสบียง ให้ไปที่อำเภอชิงซาน!”
“ข้าวขาวพันตัง? อำเภอชิงซาน?”
ผู้หนีภัยรอบข้างได้ยินเช่นนั้น ต่างพากันหันมามอง
“จริงแท้แน่นอน! ข้ายังได้ยินว่าอำเภอชิงซานรับผู้หนีภัย ขอเพียงยอมออกแรงทำงาน ก็มีข้าวให้กินจนอิ่มทุกมื้อ กระทั่งข้าวสวยยังได้กิน!”
ดวงตาของหลี่เหลาผีเป็นประกาย รีบเอ่ยถามขึ้น