บนกำแพงเมืองชั้นนอกด้านใต้ของอำเภอชิงซาน
ลู่อันเหนียนสวมเสื้อคลุมสีดำสนิททับชุดรัดกุมที่สะดวกต่อการเคลื่อนไหว ยืนพิงกำแพงทอดสายตามองไกลออกไป
ข้างกายเขา หวังผู่สวมชุดคราม สีหน้าสงบนิ่ง ส่วนจ้าวเถี่ยหนิวสวมเกราะหนักเต็มยศ มือกุมค้อนสั้นสามเหลี่ยมเจาะเกราะที่เอว ดวงตาคมกริบราวเหยี่ยว
บนกำแพงเมือง ทุกระยะสิบก้าวจะมีทหารแผ่นเหล็กจากกองพิทักษ์เสบียงยืนประจำการอยู่หนึ่งนาย
ข้างช่องกำแพงด้านหลังพวกเขา หนองขนาดใหญ่สิบห้าคันขึ้นสายพร้อมแล้ว หนองขนาดมหึมาเปล่งประกายเย็นเยียบ
แขนเหวี่ยงของรถทุ่นหินสิบคันก็ยกขึ้นแล้วเช่นกัน ข้าง ๆ มีก้อนหินขนาดเท่ากำปั้นและเหยือกดินเผาบรรจุน้ำมันไฟวางกองอยู่เต็ม
เมื่อกองหน้าโจรภูเขาปรากฏขึ้นบนเส้นขอบฟ้า บนกำแพงเมืองกลับไม่มีความแตกตื่นแม้แต่น้อย
เหล่าคนงานที่เพิ่งวางจอบแล้วหยิบอาวุธขึ้นมาไม่นาน ก่อนหน้านี้พวกเขาเคยเป็นผู้หนีภัย บัดนี้สวมเกราะแบบเดียวกัน ถือหอกยาว ยืนนิ่งอยู่ในตำแหน่งของตน
บนใบหน้ามีทั้งความตึงเครียดและความตื่นเต้น ทว่าสิ่งเดียวที่ไม่มีคือความหวาดกลัว
เพราะพวกเขารู้ดีว่าเบื้องหลังคือบ้านเรือนที่พวกเขาสร้างขึ้นด้วยมือตนเอง คือคลังเสบียงที่พวกเขาพึ่งพาเพื่อดำรงชีวิต คือภรรยา ลูก และผู้เฒ่าผู้แก่ของพวกเขา
ยิ่งไปกว่านั้น เสาหลักใจของพวกเขา ผู้ว่าราชการอำเภอหนุ่มที่สร้างปาฏิหาริย์ได้เสมอมา ก็ยืนอยู่ท่ามกลางพวกเขาในวันนี้
“ใต้เท้า พวกมันมาแล้ว” จ้าวเถี่ยหนิวเอ่ยเสียงทุ้ม ลิ้นเลียริมฝีปากแห้งแตก ดวงตาฉายแววตื่นเต้นกระหายเลือด
ไกลออกไปฝุ่นคลุ้งฟุ้งกระจาย เงาดำวูบหนึ่งปรากฏขึ้นบนเส้นขอบฟ้าแล้ว
ลู่อันเหนียนพยักหน้าเบา ๆ สายตาสงบนิ่งจับจ้องฝูงชนดำทะมึนที่อยู่ไกลออกไป