“ใต้เท้า ท่านมาที่นี่ได้อย่างไร!”
ซูเหมยสวมชุดสั้นคล่องตัว สวมหมวกฟาง มือถือดินสอถ่านกำลังลงทะเบียนสิ่งของต่าง ๆ และประสานงานหน้างาน พอเห็นม้าของลู่อันเหนียนเข้ามาใกล้ นางก็ส่งมอบงานในมือให้ผู้อื่นทันที แล้วรีบก้าวเข้ามาต้อนรับ
นางปาดเหงื่อบนหน้าผาก แก้มเปื้อนผงปูนขาวอยู่ไม่น้อย ดูมอมแมมอยู่บ้าง ทว่าดวงตากลับเปล่งประกาย
“ข้ามาดูความคืบหน้า ตอนนี้เป็นอย่างไรบ้าง?”
ลู่อันเหนียนพลิกตัวลงจากหลังม้าแล้วเอ่ยถาม
ซูเหมยไม่พูดพร่ำ ชี้ไปยังก้อนสี่เหลี่ยมสีเหลืองเทาที่กองเรียงเป็นระเบียบอยู่บนลานว่างด้านหลัง
“สารประสานดินสามชั้นล็อตที่สามกำลังเร่งผลิตอยู่เจ้าค่ะ!”
น้ำเสียงของนางเจือความตื่นเต้น แฝงความหมายขอความชอบอย่างชัดเจน “หลังจากเพิ่มแรงงานกำยำห้าร้อยคนที่ท่านระดมมาเมื่อคืน ข้ายังเกณฑ์รถลากสามสิบคันจากถนนตะวันตกมาใช้ขนหินโดยเฉพาะ ตอนนี้กำลังการผลิตเพิ่มขึ้นหลายเท่าแล้วเจ้าค่ะ!”
ลู่อันเหนียนเดินไปยังกองสารประสานดินสามชั้น
เขาตรวจดูสีสันและความแข็งของสารประสานดินสามชั้นอย่างละเอียด จากนั้นก็พยักหน้าด้วยความพึงพอใจ
“ล็อตนี้คาดว่าจะผลิตได้เท่าไร?” ลู่อันเหนียนถาม
“สิบตันเจ้าค่ะ!” ซูเหมยรายงานตัวเลขอย่างแม่นยำ
“ยุ้งดินสิบแห่งทำงานไม่หยุดพัก ท่านลุงซุนน้อยจัดคนแบ่งเป็นสามกะ ขอเพียงวัตถุดิบส่งมาทัน ผลผลิตก็จะคงที่เจ้าค่ะ!”
นางชี้ไปทางกำแพงเมืองด้านตะวันออกและตะวันตก
“ใต้เท้า ตามอัตราการผลิตวัสดุในตอนนี้ พอขุดฐานปราการชั้นในทั้งสองด้านเสร็จวันนี้ อย่างช้าครึ่งเดือนกำแพงเมืองชั้นนอกก็จะก่อขึ้นได้แล้วเจ้าค่ะ!”
“ดี!” แววตาลู่อันเหนียนทอประกาย
ในที่สุดความเร็วในการก่อสร้างก็เพิ่มขึ้นเสียที