“ใต้เท้า เช่นนั้นพวกเราจะนำแผนที่นี้ไปมอบให้ราชทูตโจวเดี๋ยวนี้เลยหรือไม่”
จ้าวเถี่ยหนิวมองแผนที่บนโต๊ะ แล้วมองสีหน้าครุ่นคิดของลู่อันเหนียนกับพวก ก่อนจะอดเกาท้ายทอยและถามเสียงทุ้มต่ำไม่ได้
เขาเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า ตู้จงเหวยเป็นเจี๋ยตู้ฉื่อผู้กุมกองทัพนับหมื่น จะถูกโค่นล้มเพียงเพราะแผนที่แผ่นเดียวได้อย่างไร
ฟังดูไม่สมจริงอยู่บ้างจริง ๆ
“เถี่ยหนิว การโค่นต้นไม้สูงเสียดฟ้าสักต้น ไม่ใช่เรื่องง่ายดาย” หวังผู่หันไปมองจ้าวเถี่ยหนิว ก่อนอธิบายต่อ
“เราจะราดน้ำมันเดือดลงบนรากของมันสักหลายกระบวย แล้วปล่อยรังมดปลวกเข้าไป หรือไม่ก็ใช้ขวานฟันทีละฉับ แต่ไม่ว่าจะเป็นวิธีไหน ก็ไม่มีทางสำเร็จได้ในคราวเดียว”
“แผนที่นี้สร้างความลำบากให้ตู้จงเหวยได้จริง แต่มีเพียงแผนที่ยังห่างไกลจากคำว่าเพียงพอ หากส่งมอบไปเช่นนี้ บางทีอาจสร้างความลำบากให้เขาไม่ได้ด้วยซ้ำ”
จ้าวเถี่ยหนิวฟังแล้วเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง สีหน้าเต็มไปด้วยความฉงน
เมื่อครู่มิใช่ยังบอกอยู่หรือว่าแผนที่นี้จะทำให้ตู้จงเหวยลำบากใจ
นี่กำลังพูดเป็นปริศนาอะไรอีก
จู่ ๆ เขาก็รู้สึกว่าไม่ชอบท่านหวังขึ้นมาเสียแล้ว
“ความหมายของท่านหวังคือ พวกเรายังต้องมีหลักฐานเพิ่มอีก”
ลู่อันเหนียนละสายตาจากแผนที่ เห็นจ้าวเถี่ยหนิวมีสีหน้างุนงง ก็อดยิ้มขำแล้วเอ่ยอธิบายสักประโยคไม่ได้
จากนั้น สายตาของเขาก็เลื่อนไปยังหวังจิ้นกับโจวซินที่ยืนอยู่ข้าง ๆ
ตั้งแต่เมื่อครู่ ทั้งสองก็ก้มหน้าอยู่ตลอด ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง อยากกลายเป็นเสาสองต้นเสียให้รู้แล้วรู้รอด
“ใต้เท้า...มีสิ่งใดจะสั่ง โปรดบัญชามาได้เลยขอรับ!” เมื่อรู้สึกว่าสายตาของลู่อันเหนียนมาหยุดอยู่บนตัว โจวซินก็รีบเอ่ยโดยไม่ลังเล
ล้อเล่นอะไรกัน
ท่านผู้ว่าราชการลู่กำลังวางแผนลับว่าจะจัดการนายพลตู้ได้อย่างไรอยู่!
เรื่องเช่นนี้ใช่สิ่งที่พวกเขาควรได้ยินหรือ
พวกเขาเพิ่งเข้ามาสวามิภักดิ์ต่อท่านผู้ว่าราชการลู่ได้ไม่นานเอง!
กลับได้ยินเรื่องลับเช่นนี้เข้าเสียแล้ว
หากไม่รีบแสดงความภักดี ใครจะรู้ว่าพอออกจากประตูไปแล้วจะถูกลอบตัดหัว แล้วนำไปฝังอย่างเงียบเชียบหรือไม่