ภายในอำเภอชิงซาน ศึกแรกได้รับชัยชนะใหญ่หลวง
จนกระทั่งราตรีมาเยือน ชาวบ้านยังคงวิ่งบอกข่าวดีแก่กันทั่วเมือง
ศึกที่กำแพงเมืองทางใต้ พวกเขาแทบไม่สูญเสียผู้ใด กลับทำให้โจรป่าผู้เหี้ยมหาญสามพันคนทิ้งหมวกเกราะและอาวุธ วิ่งหนีอย่างหมดสภาพ
ชัยชนะอันรุ่งโรจน์ที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน ทำให้อำเภอชิงซานทั้งอำเภอเดือดพล่านด้วยความยินดี
กลิ่นซุปเนื้อหอมเข้มข้นลอยออกมาจากโรงครัว ขนมปังแป้งขาวนึ่งร้อน ๆ ถูกลำเลียงขึ้นไปบนกำแพงเมือง
เหล่าทหารผู้รักษาเมืองและชาวบ้านที่ร่วมสร้างกำแพง ต่างกินเนื้อคำโต ดื่มซุปเต็มอิ่ม ขวัญกำลังใจเพิ่มพูน ความมั่นใจก็เพิ่มขึ้นอย่างมาก
ทว่าในห้องหนังสือของห้องหลังแห่งศาลาอำเภอ บรรยากาศกลับแตกต่างจากความครึกครื้นด้านนอกอย่างสิ้นเชิง
ลู่อันเหนียน หวังผู่ ซ่งหมิงลี่ และจ้าวเถี่ยหนิว บุคคลสำคัญหลายคนยืนอยู่หน้าแผนที่ดินเหนียวอย่างง่าย บนแผนที่จำลองภูมิประเทศของอำเภอชิงซานไว้อย่างแม่นยำ
“ศึกวันนี้ดูเหมือนเราชนะอย่างขาดลอย แต่แท้จริงแล้วเพียงทำลายความฮึกเหิมและขวัญกำลังใจของอีกฝ่ายเท่านั้น ต่อจากนี้พวกเขาย่อมระมัดระวังยิ่งกว่าเดิม” หวังผู่โบกพัดผ้าในมือ พลางเอ่ยอย่างไม่รีบร้อน
“ถูกต้อง หัวโจยอย่างหลี่เหมิงแม้หุนหันพลันแล่น แต่ก็ไม่ได้โง่เขลา หลังจากหยั่งเชิงกันในศึกวันนี้แล้ว การโจมตีครั้งต่อไปย่อมดุดันกว่าเดิม” ลู่อันเหนียนพยักหน้าเห็นด้วย สีหน้าสงบนิ่งขณะมองแผนที่ แต่แววตาลุ่มลึก
“พวกเขายังกล้าโจมตีอีกหรือ?” ซ่งหมิงลี่ขมวดคิ้ว “พวกเขาเห็นอานุภาพของหนองขนาดใหญ่กับรถทุ่นหินแล้ว หากยังบุกโจมตีอีก ก็ไม่ต่างจากส่งตัวมาตายหรือ?”
“หากเป็นการโจมตีธรรมดา ย่อมเท่ากับส่งตัวมาตาย” สายตาของหวังผู่จับจ้องแผนที่ดินเหนียว ใช้ด้ามพัดแตะตำแหน่งค่ายโจรเบา ๆ