ยามดึก ลมฤดูใบไม้ร่วงพัดกรูเกรียว
ชายแดนเมืองเจียงหลิง บนถนนหลวงที่มุ่งสู่อำเภอชิงซาน
กองทัพใหญ่สามพันนายกำลังเร่งเดินทัพ
ขบวนทัพเป็นระเบียบ เกราะอาวุธส่องประกาย คบเพลิงเรียงต่อกันยาวราวมังกร ธงใหญ่ปักอักษร “เกา” โบกสะบัดส่งเสียงพึ่บพั่บกลางสายลม
กลางกองทัพ อ๋องหนานผิง เกาชงฮุ้ย สวมเกราะหนัก ประทับอยู่บนม้าสายเลือดระรื่นราชินีม้าอันสง่างาม สีหน้าหม่นคล้ำดุจผืนน้ำ
เขาเพิ่งได้รับหนังสือลับด่วนฉบับที่สอง ซึ่งเหลียงเจิ้นส่งคนนำมามอบให้
เนื้อความในหนังสือทำให้เขาทั้งตกใจและโกรธเกรี้ยว
กองโจรหมาเลือดสามพันคนเข้าล้อมโจมตีอำเภอชิงซาน โดยมีเงาของตู้จงเหวยแห่งหลู่โจวอยู่เบื้องหลัง เรื่องนี้อยู่ในความคาดหมายของเขา
แต่สิ่งที่เขาคาดไม่ถึงคือ ลู่อันเหนียนกลับรักษาเมืองเอาไว้ได้!
ทั้งยังเป็นชัยชนะอย่างท่วมท้น ในสนามรบที่เผชิญหน้ากันตรงๆ เขาใช้อาวุธรักษาเมืองที่ไม่เคยมีใครได้ยินมาก่อน ตีแนวหน้าของกองโจรจนแตกพ่ายยับเยิน!
“หนองขนาดใหญ่... รถทุ่นหิน... ลูกระเบิดน้ำมันไฟ...”
เกาชงฮุ้ยพึมพำกับตนเอง ภาพการต่อสู้ที่เหลียงเจิ้นบรรยายไว้ในหนังสือผุดขึ้นในห้วงคิด ความตื่นตะลึงในใจยากจะพรรณนา
เดิมทีเขาคิดว่าลู่อันเหนียนมีเพียงเสบียงอยู่ในมือ และมีไหวพริบเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้น
มาบัดนี้ ดูเหมือนเขาจะประเมินชายหนุ่มผู้นี้ต่ำเกินไปโดยสิ้นเชิง
ผู้ว่าราชการอำเภอเล็กๆ แห่งอำเภอชิงซานผู้นี้ ช่างเหมือนพยัคฆ์ร้ายที่ซุ่มซ่อนอยู่ในหุบเขาลึก!
“ท่านอ๋อง!” นายทหารผู้ช่วยเฉาเป้าควบม้ามาถึงข้างกายเกาชงฮุ้ย สีหน้าเจือความสงสัยและไม่พอใจ “พวกเรารีบเร่งเดินทางเช่นนี้ พี่น้องทั้งหลายแทบจะหมดแรงกันอยู่แล้ว ในเมื่อลู่อันเหนียนรักษาเมืองไว้ได้ เหตุใดเรายังต้อง...”