ฤดูหนาวอันโหดร้ายสิ้นสุดลงเสียที
แสงตะวันอบอุ่น สายลมฤดูใบไม้ผลิพัดผ่านผืนปฐพี หิมะที่ปกคลุมย่อมสลายกลายเป็นสายธารหล่อเลี้ยงแผ่นดิน
ณ ส่วนลึกของถ้ำฟักไข่แห่งหนึ่ง จิตสำนึกของเฮ่าเอี๊ยงค่อยๆ ฟื้นตื่น
เขาลืมตาขึ้นอย่างมึนงง ทว่าสายตากลับพร่ามัวเป็นความมืดมิด
กลิ่นดิน และกลิ่นจางๆ ของเหล่าไดโนเสาร์ที่เคยอาศัยอยู่ ลอยเข้าสู่จมูกอย่างชัดเจน
การเปลี่ยนแปลงอันน่าพิศวงนี้ ในตอนแรกทำให้เขาตะลึงไปครู่หนึ่ง ก่อนที่จิตใจจะพลันเบิกบาน
เป็นงูมาหลายปี เขาย่อมรู้ดี วิธีการรับรู้กลิ่นด้วยลิ้นแยกลิ้นสองแฉกของงูนั้น แตกต่างกับปัจจุบันเพียงใด
เพียงชั่วขณะ เขาก็เข้าใจได้ในทันที ว่าตนมีจมูกที่สามารถแยกแยะกลิ่นไดแล้ว
"แผงสถานะ!"
ด้วยจิตใจอันตื่นเต้น เขากล่าวในใจ
ชื่อ: เฮ่าเอี๊ยง
เผ่าพันธุ์: งูโบราณ (กำหนดเอง)
ทิศทางวิวัฒนาการ: 1. กะโหลก (สำเร็จแล้ว) 2. ร่างกายใหญ่ (ยังไม่สำเร็จ) 3. ขาหน้า (ยังไม่สำเร็จ)
พลังงาน: 0
"สุดยอด!"
เฮ่าเอี๊ยงตื่นเต้นยิ่งนัก
ตามหลักการแล้ว วิวัฒนาการเป็นกระบวนการอันยาวนาน แต่ด้วยพรสวรรค์ 'วิวัฒนาการตามจิต' ภายในเวลาไม่ถึงหนึ่งปี เขาก็สามารถวิวัฒนาการกะโหลกงูโบราณได้สำเร็จ
ความเร็วเช่นนี้เรียกได้ว่าเป็นสิ่งอัศจรรย์แห่งวิวัฒนาการ!
เฮ่าเอี๊ยงอ้าปากเล็กน้อย พบว่าตนไม่มีมือ ไม่สามารถลูบไล้รูปลักษณ์ของตนเองในยามนี้ได้
"เฮ้อ... หลังจากมีความสามารถวิวัฒนาการตามจิตแล้ว รู้สึกว่างูอย่างข้าไม่สะดวกไปเสียทุกอย่าง อยากมีหลายๆ ส่วนเกินขึ้นมาจริงๆ"
หดหู่ใจอยู่ครู่หนึ่ง เฮ่าเอี๊ยงก็นึกถึงสิ่งที่ตนอยากได้ต่อไป
"มองภายใน"
"แบบนี้ถึงไม่มีกระจกก็รู้ว่าตัวเองเป็นอย่างไร"
"ไม่ต้องใช้มือลูบอีกด้วย"
เพียงแต่ ความสามารถอันฟุ่มเฟือยเช่นนี้ ยังไม่รีบร้อนในตอนนี้
แผนการในปัจจุบัน ควรมุ่งมีร่างกายอันใหญ่โตก่อน ล่าพลังงานให้ได้มากกว่า เพื่อเร่งวิวัฒนาการต่างหาก
"ตามรูปร่างกะโหลกที่ข้าจินตนาการไว้ น่าจะคล้ายกับหัวมังกร ไม่รู้ว่าพรสวรรค์วิวัฒนาการไปถึงขั้นใดแล้ว"
"วิวัฒนาการครบถ้วนหรือไม่? ผลเป็นอย่างไร?"
ในความทรงจำของเฮ่าเอี๊ยง มังกรมีเก้าลักษณะคล้ายคลึง
เพียงแต่ สิ่งเหล่านี้คนทั่วไปย่อมไม่ไปจดจำ
เฮ่าเอี๊ยงก็เช่นกัน
เขาจำได้เพียงคร่าวๆ ว่ามีเขากวาง หูวัว หนวดปลาดุก ตากระต่าย... ที่เหลือลืมหมดเกลี้ยงแล้ว
ทว่ารูปร่างโดยรวมของหัวมังกรนั้นยังจำได้
"อย่างไรเสียก็คงประมาณนั้น ผิดตรงไหนค่อยแก้ไขก็ได้"
เฮ่าเอี๊ยงไม่ใคร่ครวญให้หนักใจ อารมณ์ดีเป็นอย่างยิ่ง
เผลอจะยื่นลิ้นออกมาแยกกลิ่น แต่กลับพบว่าลิ้นไม่ออกมา รู้สึกประหลาดใจยิ่งนัก
จึงนึกขึ้นได้ว่าลิ้นของมังกรนั้นไม่เหมือนงู เป็นลิ้นแบบสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม
เฮ่าเอี๊ยงพลันรู้สึกตื่นเต้น ความรู้สึกที่แตกต่างเช่นนี้ ช่างพิศวง ทำให้เขาหลงใหลยิ่งนัก
ในใจก็แอบกังวลเล็กน้อย หากไร้ลิ้นของงูแล้ว ไม่รู้ว่าประสาทสัมผัสในตอนนี้จะรับหน้าที่แยกแยะกลิ่นและติดตามศัตรูเหมือนลิ้นแยกลิ้นสองแฉกได้หรือไม่?
เฮ่าเอี๊ยงในใจไร้ซึ่งความมั่นใจ
"หวังว่าวิวัฒนาการจะช่วยชดเชยจุดบกพร่องบางอย่างให้ข้าได้บ้างเถิด"
รับรู้ถึงแรงสั่นสะเทือนภายนอก ดูเหมือนจะไม่มีอันตราย
เขาจึงใช้หัวและลำตัวงูเขี่ยดิน ปีนขึ้นมาที่โพรงได้
สูดหายใจเอาอากาศบริสุทธิ์เป็นครั้งแรก เฮ่าเอี๊ยงรู้สึกอารมณ์ดีขึ้นเป็นกอง
ภายในถ้ำอันมืดมิด แสงสว่างจ้าฉายเข้ามาในสายตา
เฮ่าเอี๊ยงเผลอมองไปยังปากถ้ำโดยไม่รู้ตัว
ชั่วพริบตา โลกหลากสีสันก็เบ่งบานตรงหน้า
ใบไม้อ่อนเขียว หยดน้ำค้างชุ่มฉ่ำ หมอกขาวจาง ท้องนภาสีครามอันสูงไกล ดอกไม้ป้าสีเหลืองอ่อนนามไม่รู้จัก เฟิร์นสูงใหญ่สีแดงเข้ม...
"..." เฮ่าเอี๊ยงมองไปเรื่อยๆ ไม่รู้ตัวว่ามีของเหลวไหลอาบอยู่บนแก้ม
เปียก!
เสียงหยดน้ำตกลงพื้น
เขาตะลึงไปครู่หนึ่ง ก้มหน้ามองพื้นดินที่เปียกชื้นเป็นวง
ในใจพลันความรู้สึกท่วมท้น
อดไม่ได้ที่ดวงตาจะร้อนผ่าว
"น้ำตา! นี่คือน้ำตา!"
"ข้าน้ำตาไหลได้!"
"ฮ่าๆๆ!"
เฮ่าเอี๊ยงดีใจยิ่งนัก ดวงตาของเขามองเห็นสีสันที่มนุษย์มองเห็น และสามารถร้องไห้ได้เช่นเดียวกับมนุษย์
นี่คือความสามารถด้านการมองเห็นที่แจ่มชัดยิ่งขึ้น
การถือกำเนิดของต่อมน้ำตายังทำให้การแสดงอารมณ์ของเขาสมบูรณ์ยิ่งขึ้น
เขาอดไม่ได้ที่จะสูดหายใจเข้าลึก
อากาศผ่านจมูกเข้าสู่ปอดอย่างชัดเจน ทำให้เขารู้สึกถึงความเป็นมิตรและอิสระของธรรมชาติที่ห่างหายไปนาน
"ตา หู และจมูก ต่างก็ใช้ได้ดี ฟังก์ชันสมบูรณ์"
เฮ่าเอี๊ยงรู้สึกพอใจ
หนวดยาวสองเส้นปลิวไหวตามกระแสลมเล็กน้อย ลอยเข้ามาในสายตา
เขารู้สึกตื่นเต้นคาดหวังยิ่งขึ้นในทันที
หลับตาลง สัมผัสการเคลื่อนไหวของหนวดมังกรอย่างละเอียด
การเปลี่ยนแปลงของการไหลของอากาศโดยรอบ ส่งผ่านเข้าสู่ประสาทสัมผัสอย่างชัดเจน
วาดภาพโลกอันมหัศจรรย์ใบใหม่ให้กับเฮ่าเอี๊ยง
นั่นเอง นอกถ้ำ มีไดโนเสาร์นามไม่รู้จักกำลังหาอาหาร
รูปร่างของมันถูกร่างขึ้น อย่างชัดเจนในความเปลี่ยนแปลงของกระแสลม
การไหวของดอกไม้หญ้า ภูมิประเทศ ธรณีสัณฐาน รูปร่างของสายลม... อีกมากมายเหลือเกิน
หนวดมังกรกลับสามารถรับรู้สิ่งที่ตามองไม่เห็นได้!
เฮ่าเอี๊ยงลืมตา อดไม่ได้ที่จะรู้สึกสะเทือนใจ
"แบบนี้ การล่าอาหารก็ง่ายขึ้นมาก ด้วยความระมัดระวัง ก็สามารถรับรู้การเข้าใกล้ของไดโนเสาร์กินเนื้อได้ด้วย"
"ยังสามารถสำรวจภูมิประเทศ ตัดสินเส้นทางข้างหน้าได้อีก"
"ดี! ระบบประสาทสัมผัสที่ยอดเยี่ยม!"
เฮ่าเอี๊ยงดีใจไม่น้อย
"หนวดมังกรไม่ใช่แค่เครื่องประดับ! อวัยวะที่พรสวรรค์วิวัฒนาการตามจิตสร้างขึ้น ต่างก็ทำหน้าที่ได้จริงๆ!"
"ไม่เสียทีที่ปีที่แล้วข้าสุดกำลังสะสมพลังงาน ของวิเศษนี่มันสุดยอดจริงๆ!"
เฮ่าเอี๊ยงพลันมีพลังใจเต็มเปี่ยม
ฤดูหนาวผ่านไป ฤดูใบไม้ผลิมา ฤดูผสมพันธุ์ก็ใกล้เข้ามาแล้ว
พวกไดโนเสาร์วัยรุ่น ไม่พบกันหลายเดือน คงจะโตขึ้นอีก แน่นอนว่าต้องอ้วนพีไม่น้อย
คิดถึงก็แทบน้ำลายไหล
"ฮี่ๆๆ เจ้าไดโนเสาร์น้อยทั้งหลาย พ่อผู้โหดร้ายของพวกเจ้ากลับมาแล้ว!"
รอบข้างไม่มีผู้คน ไม่มีใครสื่อสารหรือสนใจ ในยามเช่นนี้ สีหน้าของเฮ่าเอี๊ยงมักจะแสดงออกเกินจริง จิตใจภายในอุดมไปด้วยจินตนาการอันเวิ้งว้าง
แต่เขารู้สึกสบายใจ ไม่สนใจสิ่งเหล่านั้นมากนัก
อย่างไรเสียไม่มีใครเห็น ก็ถือเป็นการบันเทิงใจตนเองไป
...
ด้วยหนวดมังกรที่รับรู้กระแสลม สายตาอันกว้างไกล กลิ่นที่ชัดเจน และการได้ยินอันดี
เฮ่าเอี๊ยงพบที่รวมตัวของเหล่าไดโนเสาร์ได้อย่างรวดเร็ว
มองคราเดียว เหล่าไดโนเสาร์วัยรุ่นเหล่านั้น ล้วนอ้วนพีกันทุกตัว งูอย่างเขาเห็นแล้วก็หิว
เฮ่าเอี๊ยงกลืนน้ำลาย แอบย่องเข้าไปใกล้
ตอนที่ออกจากถ้ำฟักไข่ เขาได้สัมผัสความเปลี่ยนแปลงของกระแสลมผ่านหนวดมังกร แล้วก็รู้คร่าวๆ ว่ารูปลักษณ์ของตนในยามนี้เป็นอย่างไร
แท้จริงแล้วไม่ต่างจากหัวมังกรในความทรงจำ
ประสาทสัมผัสส่วนใหญ่มีประโยชน์ทั้งสิ้น
เขามังกรก็แข็งแกร่งมาก ยามนี้ประกอบกับหัวมังกรอันสง่างามสามมิติของตน ทำให้ความกดดันเต็มเปี่ยม
สำคัญที่สุดคือมีเขี้ยวแหลมคมชุดหนึ่ง ซึ่งช่วยในการตัดซากเหยื่อขนาดใหญ่ได้เป็นอย่างมาก
หลังจากรับรู้ว่าโดยรอบไม่มีไดโนเสาร์กินเนื้อตัวอื่น เฮ่าเอี๊ยงจึงใช้เฟิร์นที่ขึ้นหนาแน่นซ่อนกาย เข้าใกล้ฝูงไดโนเสาร์ปากเป็ดชนิดหนึ่งอย่างเงียบๆ
ความรู้เรื่องไดโนเสาร์ของเฮ่าเอี๊ยงนั้นมีจำกัดนัก ทำได้เพียงตั้งชื่อให้มันว่าไดโนเสาร์ปากเป็ดเท่านั้น
อย่างไรเสียมันเป็นไดโนเสาร์กินพืช ก็ถูกแล้ว ง่ายต่อการรังแก
ไดโนเสาร์ชนิดนี้มีทั้งฝูงใหญ่และฝูงเล็ก ฝูงที่เฮ่าเอี๊ยงเข้าใกล้คือฝูงขนาดเล็ก
ภายในฝูงมีไดโนเสาร์ปากเป็ดตัวเล็กความยาวต่ำกว่า 1.5 เมตรอยู่เป็นจำนวนมาก พอเหมาะกับเฮ่าเอี๊ยงที่กำลังหิวโหยในยามนี้
ยังคงเป็นแผนการที่คุ้นเคย
หมอบนิ่งซุ่มอยู่ตามกอหญ้า รอให้ไดโนเสาร์ปากเป็ดตัวเล็กตัวใดตัวหนึ่งที่มีขนาดพอเหมาะเข้าใกล้กอเฟิร์น
"จู่โจม!"
ร่างขาววูบหนึ่งพุ่งออกจากกอเฟิร์น อ้าปากกว้าง กัดปากและจมูกของไดโนเสาร์ปากเป็ดตัวเล็ก ร่างกายยาวสามเมตรกว่าพันเข้าไปในทันที
"รัด!"
พลังรัดอันเกินขนาดของร่างกายนี้ ถูกใช้ออกมา ลงบนไดโนเสาร์ปากเป็ดตัวเล็กพร้อมกัน รัดแน่นเข้าที่อกและท้องของมันอย่างรุนแรง
แรงกดดันมหาศาลทวีคูณแบบเลขยกกำลังถูกกดลง บนร่างกายของมัน ทำให้ไดโนเสาร์ปากเป็ดตัวเล็ก รู้สึกว่ากระดูกของตัวเองจะหัก ขึ้นหายใจไม่ออก