เขาไม่มีแม้แต่ท่าเปิดกระบวนท่า เพียงแตะปลายเท้าลงบนพื้นเบา ๆ วิชากายเบาแปรร้อยรูป ระดับสูงสุดก็พลันทำงานทันที
ทุกคนรู้สึกเพียงว่าเบื้องหน้าพร่าเลือน หลินม่อราวกับถูกลบหายไปจากสายตา
เมื่อมองเห็นอีกครั้ง เขาก็ไปยืนอยู่ด้านหลังผู้พิเศษสำนักเฉวียนซิ่งสองคนแล้ว
“คนหายไปไหนแล้ว?!”
ความคิดในหัวของทั้งสองยังไม่ทันจบ แผ่นหลังก็พลันรับรู้ถึงแรงกดดันที่ทำให้หนังศีรษะชาวาบ หลินม่อยกมือทั้งสองขึ้น ตบออกไปเบา ๆ สองฝ่ามือ
ฝ่ามือเหล็กประกบกับพลังลมปราณเก้าอาทิตย์ฟ้าอันบริสุทธิ์
ปัง! ปัง!
เสียงกระดูกแตกดังทุ้มสองครั้งกึกก้องไปทั่วห้องโถง ชายร่างกำยำหน้าอกพองขึ้นอย่างฉับพลัน เสื้อผ้าฉีกขาด ทั้งร่างระเบิดเป็นละอองเลือดพร้อมแรงปะทะ ร่างของเขาปลิวออกไปราวกับกระสอบป่านขาด ๆ กระแทกเคาน์เตอร์ด้านหน้าแตกไปครึ่งหนึ่ง
ชายร่างสูงผอมมีชะตากรรมยิ่งกว่า กระดูกหัวไหล่กับแผ่นหลังแตกละเอียดในทันที แขนขวาห้อยลงอย่างผิดธรรมชาติ
ทั้งสองไม่ทันได้ส่งเสียงร้องด้วยซ้ำ ก็พ่นเลือดออกมาอย่างบ้าคลั่ง บาดเจ็บสาหัสจนหมดสติคาที่
สังหารในพริบตา
หมดจดฉับไว ไม่ถึงหนึ่งวินาทีด้วยซ้ำ
ทั่วทั้งห้องโถงพลันเงียบกริบ รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมบนใบหน้าของผู้พิเศษสำนักเฉวียนซิ่งที่เหลืออีกแปดคนแข็งค้าง รอยยิ้มเย็นชาของเสี่ยวหลี่ก็หยุดนิ่งเช่นกัน ส่วนนิ้วของสวีเสียงสั่นกระตุกขึ้นมาอย่างแรง จนเกือบกระชากหนวดของตัวเองขาด
หลินม่อค่อย ๆ ชักมือกลับอย่างไม่รีบร้อน น้ำเสียงราบเรียบ “กลุ่มแรก ส่งมอบเรียบร้อย ขอเตือนไว้สักคำ เพื่อไม่ให้ผมกลับบ้านไปนอนช้า พวกคุณจะเข้ามาพร้อมกันก็ได้”