หลินม่อมองเห็นความยึดมั่นในดวงตาของเขาได้ชัดเจน และยังมองเห็นแรงผลักดันเพียงเล็กน้อยที่เส้นลมปราณของเขายังขาดอยู่
ถ้าปล่อยให้ลู่หลินฝืนต่อไปด้วยตัวเอง โอกาสสำเร็จก็มีไม่ถึงสามสิบเปอร์เซ็นต์
รับเงินคนอื่นมา ก็ต้องช่วยขจัดภัยให้เขา ธุรกิจบริการนั้นชื่อเสียงสำคัญที่สุด
หลินม่อดึงมือขวากลับไปด้านหลัง
แววตาของลู่จิ่นพลันเคร่งขรึม “เด็กน้อยหลิน แกจะทำอะไร?”
“เติมลมหายใจสุดท้ายให้”
หลินม่อไม่หันกลับไป “ท่านผู้อาวุโสลู่ ผมรับเงินมาแล้ว งานนี้ก็ต้องทำให้สวยงาม”
สิ้นเสียง เขาก้าวเพียงก้าวเดียวก็ไปอยู่ด้านหลังลู่หลิน ยกฝ่ามือขวาขึ้น ปรากฏแสงสีเขียวดำของฝ่ามือเหล็ก ทว่าคราวนี้แรงฝ่ามือที่ดุดันกลับถูกบีบอัดจนบางเฉียบ ราวกับเข็มเล่มหนึ่งที่ซ่อนอยู่กลางฝ่ามือ
หัวใจของลู่หลิงหลงแทบขึ้นมาอยู่ที่คอ “หลินม่อ เบามือหน่อย!”
“เข้าไปให้ได้!”
“เพียะ!”
ฝ่ามือหนึ่งฟาดลงกลางหลังของลู่หลินพอดี
ฝ่ามือนี้ดูหนักหน่วง ทว่าเมื่อแรงฝ่ามือเข้าสู่ร่างกายกลับไม่สร้างความเสียหายแม้แต่น้อย พลังภายในอันน่าสะพรึงกลายเป็นแรงผลักดันอันแม่นยำ เคลื่อนไปตามเส้นทางพลังปราณของลู่หลิน แล้วผลักพลังปราณสีขาวที่ยังวิ่งพล่านอยู่หยดสุดท้ายกลับเข้าสู่เส้นทางที่มั่นคง
จุดที่ลอยคว้างอยู่กลางอกก็ถูกพลังภายในเส้นสุดท้ายกดตรึงไว้อย่างแน่นหนา
ร่างของลู่หลินสะเทือนไปข้างหน้าอย่างแรง แขนทั้งสองข้างดีดออก
วินาทีต่อมา เยื่อบางโปร่งใสที่สั่นไหวอย่างรุนแรงบนผิวกายของเขาก็พลันสว่างวาบขึ้น