"ใช่สิ งานฉลองแปดสิบปีของคุณปู่ใหญ่ หลานสาวคนโปรดดกลับส่งแค่กำไลข้อมือ มันก็ดู..."
"ใครว่าล่ะ ของที่ส่งให้คุณชายหลินฮ่าวน่ะเป็นภาพวาดระดับสมบัติชาติ"
"ไม่น่าแปลกใจที่คุณย่าตระกูลหลินอยากให้หลินฮ่าวเป็นทายาทสืบทอดตระกูล ในเมื่อดูตอนนี้ก็รู้ว่าใครสูงส่งกว่ากัน"
เสียงกระซิบกระซาบจากฝูงชนดังขึ้นราวกับฝ่ามือที่ฟาดลงบนใบหน้าของหลินชิงอีอย่างจัง
หลินชิงอีกำหมัดเล็ก ๆ แน่น ฟันกัดริมฝีปากสีพีชแน่น น้ำตาเริ่มเอ่อล้นในเบ้าตา แต่เด็กสาวกลับดื้อรั้นประคองตัวเองไว้ ไม่ยอมให้น้ำตาร่วงหล่นลงมา
คืนนี้มีคนมาร่วมแสดงความยินดีกว่าหนึ่งร้อยคน แต่กลับไม่มีใครพูดแทนหลินชิงอีสักคน ทุกคนล้วนรอดูความอับอายของครอบครัวหลินชิงอี
"คำพูดของคุณย่านี้ฟังดูลำเอียงไปหน่อยนะ"
เย่เฉินเอ่ยขึ้นอย่างกะทันหัน
ในขณะนั้น หลินชิงอีราวกับได้พบที่พึ่งพิง น้ำตาไหลออกมาไม่หยุด
"ภาษิตโบราณกล่าวไว้ว่า แม้ส่งขนห่านจากพันลี้ สิ่งของเล็กน้อยแต่ใจนั้นยิ่งใหญ่"
"ชิงอีวิ่งดูกว่าร้านของเก่าสิบกว่าร้านเพื่อหาของขวัญให้คุณปู่ สุดท้ายจึงตั้งใจเลือกกำไลข้อมือเส้นนี้มาโดยเฉพาะ"
"ช่วงนี้คุณปู่สุขภาพไม่ค่อยดี ไม้แดงพรรคนางนวลนี้มีส่วนประกอบพิเศษเฉพาะ หากผู้สูงอายุสวมใส่ติดตัวจะช่วยป้องกันและบรรเทาโรคชราต่าง ๆ ได้"
"ความกตัญญูแบบนี้ คุณย่าตระกูลหลินจะมองข้ามไปได้อย่างไรกัน"
คำพูดของเย่เฉินทำให้คนที่เพิ่งกล่าวหาหลินชิงอีว่าไม่กตัญญูต้องเงียบปากไปทันที
"ถูกต้อง ผมเคยได้ยินหมอเก่งท่านหนึ่งพูดไว้ ไม้แดงพรรคนางนวลมีสรรพคุณด้านนี้จริง ๆ"