เย่เฉินใช้วิธีเดียวกันกับที่เคยทำ ไม่นานก็แยกภาพทิวเขาหมอกไกลออกเป็นเศษชิ้นส่วนหลายสิบเส้น
เพียงพริบตา ภาพทิวเขาหมอกไกลที่สมบูรณ์ก็ถูกเย่เฉินแยกออกเป็นเศษชิ้นส่วนหลายสิบเส้น วางเรียงอย่างครบถ้วนบนโต๊ะ ให้ทุกคนได้ดู
“คนที่ทำของปลอมคนนี้ความคิดดี แต่ฝีมือหยาบไปหน่อย”
“นี่... มันต่อกันจริงๆ ด้วย!”
“ไม่ใช่สิ หลินฮ่าวไม่ใช่ทายาทที่คุณย่าตระกูลหลินเลือกไว้หรือไง เขากลับดูพลาดไปได้”
“ผมก็ว่าอยู่ว่าหลินฮ่าวโชคดีขนาดนี้ ไปได้ของดีขนาดนี้มาได้ไง ที่แท้ก็ของปลอมนี่เอง”
ผู้คนในกลุ่มต่างวิพากษ์วิจารณ์กันไปต่างๆ นานา
หลินฮ่าวมองดูภาพต่อบนโต๊ะ สีหน้าเปลี่ยนเป็นเขียวเป็นขาว สองตาสีแดงก่ำจ้องเขม็งไปที่เย่เฉิน อยากจะเขมือบเขาทั้งเป็นให้ได้
ภายในตระกูลหลิน มีการประกาศว่าภาพนี้เขาซื้อมาจากฝรั่งคนหนึ่งในราคาสี่สิบล้าน หารู้ไม่ว่าที่แท้เขาทำของปลอมขึ้นมาเองโดยใช้เงินเพียงสองล้าน ที่เหลือก็เข้ากระเป๋าตัวเองหมด
แต่ไม่คิดว่า วันนี้จะมาถูกเย่เฉินคนส่งอาหารนี้เปิดโปงเสียได้
“แม่ครับ เสี่ยวฮ่าวยังหนุ่ม คงจะเผลอไผลถูกคนอื่นหลอกไป”
หลินเทียนโยวก็ไม่คิดว่าลูกชายของตัวเองจะเอาภาพปลอมมาหลอกคุณปู่ และยังถูกเย่เฉินคนนี้เปิดโปงต่อหน้าธารกำนัล ช่างน่าอับอายเสียเหลือเกิน
“ใช่แล้วแม่ เสี่ยวฮ่าวต้องถูกคนยุยงให้หลงเชื่อแน่ๆ จะโทษเขาไม่ได้” ฟางชิงรีบพูดขอโทษขอให้
สีหน้าคุณย่าตระกูลหลินย่ำแย่ถึงที่สุด นางไม่คิดว่าหลานชายที่รักที่สุด จะทำเรื่องน่าอับอายเช่นนี้
เย่เฉินยกเศษชิ้นส่วนภาพในมือขึ้นแสดงต่อหน้าทุกคน สายตาคมกริบมองไปที่คุณย่าตระกูลหลิน พูดว่า “คุณย่า เป็นอย่างไรบ้าง?”
“หึ หลานชายฉันหลินฮ่าวแค่พลาดไปคราวเดียว ถูกคนอื่นหลอก”