เพื่อเลี่ยงความกระอักกระอ่วน เย่เฉินจึงหลับตาลง ทำใจให้สงบ พลางท่องเคล็ดวิชาหัวใจน้ำแข็งที่เฒ่าทารกถ่ายทอดให้ในใจ
“ใจใสประหนึ่งน้ำแข็ง ฟ้าถล่มก็ไม่หวั่น 36E...”
บ้าเอ๊ย ใครจะไปทนไหวกันเล่า
ไม่นาน อาการของเหยาเซวียนก็ค่อยๆ ทุเลาลง สีหน้ากลับมามีเลือดฝาด ขนตายาวงอนสั่นไหวเบาๆ ก่อนที่เธอจะลืมตาขึ้นในเวลาไม่นาน
“อ๊ะ...อื้อๆๆ!”
เหยาเซวียนเพิ่งจะร้องขอความช่วยเหลือ เย่เฉินก็เหมือนเตรียมรับมือกับเรื่องนี้ไว้แล้ว เขายื่นมือไปปิดปากเธอทันที
“หยุดก่อน อย่าเพิ่งอ้าปากก็หาว่าฉันเป็นคนหื่นกามหรือไอ้โรคจิต เมื่อกี้เธอหมดสติไป ฉันเป็นคนช่วยเธอให้ฟื้น ถ้าเข้าใจก็พยักหน้าแล้วกะพริบตา”
แม้ในดวงตาของเหยาเซวียนจะมีแววขุ่นเคือง แต่ตอนที่อาการกำเริบเมื่อครู่เธอยังพอมีสติอยู่ อีกทั้งนี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่เกิดเรื่องแบบนี้
ที่ตัวเองฟื้นขึ้นมาได้เร็วขนาดนี้ หรือจะเป็นเพราะเขาจริงๆ?
เหยาเซวียนพยักหน้า เย่เฉินถึงได้ปล่อยมือ แล้วรีบกระโดดถอยห่างจากเธอ
เมื่อเห็นเย่เฉินทำท่าราวกับเธอเป็นสัตว์ร้าย แถมบนใบหน้ายังมีแววรังเกียจ เหยาเซวียนก็อดรู้สึกไม่พอใจขึ้นมาไม่ได้
“นายบอกว่านายช่วยฉันไว้ แล้วมีหลักฐานอะไร นายเป็นหมอแผนจีนเหรอ?” เหยาเซวียนถาม
“พี่สาว สมองเธอมีปัญหาหรือไง ในห้องนี้มีแค่เราสองคน ถ้าไม่ใช่ฉันช่วยเธอ แล้วจะเป็นผีที่ไหนล่ะ”
เย่เฉินแค่นเสียงอย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนยื่นนิ้วชี้ของตัวเองออกมา “อยากได้หลักฐานใช่ไหม ดูสิ เธออมมันไว้เอง!”
เหยาเซวียนหน้าแดงขึ้นมา ดูเหมือนเธอจะนึกขึ้นได้ว่าตัวเองเป็นฝ่ายอมปลายนิ้วของเย่เฉิน แถมยังเป็นฝ่ายกอดเขาอีกด้วย
ให้ตายสิ ฉันอยู่มาจนอายุเกือบสามสิบ ยังไม่เคยแม้แต่แตะมือผู้ชาย วันนี้กลับถูกเจ้าหมอนี่เอาเปรียบเสียได้