จู่ ๆ แอนนาก็รู้สึกว่าเรื่องทั้งหมดนี้ช่างน่าสนใจเหลือเกิน
สถานะของเจ้าของร่างเดิมฟังดูซับซ้อน เธอถูกลากเข้าไปพัวพันกับปัญหาใหญ่โต
แต่ถึงอย่างนั้น นี่ก็เป็นโอกาสครั้งสำคัญ!
เวทมนตร์……
เธอนึกถึงประสบการณ์เมื่อครู่นี้ขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ วินาทีก่อนเธอยังอยู่ที่บ้านเลขที่ 5 ถนนไพรเวทไดรฟ์ แต่วินาทีถัดมากลับมาโผล่ในผับเก่าโทรมแห่งนี้แล้ว
ถ้าคิดถึงการเดินทางในอนาคต คงประหยัดค่าเดินทางได้ตั้งเท่าไร
สายตาของเธอเลื่อนไปยังแก้ววิสกี้เพลิง แล้วนึกถึงภาพตอนที่มันลอยมาอยู่ข้างกาย
มีประโยชน์สุด ๆ!
แอนนายกวิสกี้เพลิงขึ้นดื่มอึกใหญ่ จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าเครื่องดื่มนี่ไม่ได้กลืนยากอย่างที่คิด
เธอยิ้มให้อาเบอร์ฟอร์ทแล้วกล่าวว่า “ขอบคุณที่เป็นห่วงนะเจ้าคะ คุณอาเบอร์ฟอร์ท”
จากนั้นเธอก็หันไปหาอัลบัส ดัมเบิลดอร์ “ศาสตราจารย์ใหญ่ดัมเบิลดอร์ ขอเรียนถามตำแหน่งศาสตราจารย์วิชาป้องกันศาสตร์มืด หลังจากถูกคนที่แม้แต่ชื่อก็เอ่ยถึงไม่ได้สาปแช่งแล้ว ยังมีใครมารับตำแหน่งนี้อีกหรือไม่เจ้าคะ?”
“แน่นอน เด็กน้อย” ศาสตราจารย์ใหญ่ดัมเบิลดอร์ตอบ “ทุกปีเราจำเป็นต้องจ้างศาสตราจารย์วิชาป้องกันศาสตร์มืดคนใหม่ จนถึงตอนนี้ก็ครบ 34 ปีแล้ว”
“แล้วอัตราการเสียชีวิตเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ?” แอนนาถาม
“อัตราการเสียชีวิตหรือ? เจ้าหมายถึงมีคนตายไปกี่คนสินะ?” ศาสตราจารย์ใหญ่ดัมเบิลดอร์ตอบ “แทบไม่มีเลย มีเพียงศาสตราจารย์วอร์เรนที่เสียชีวิตระหว่างดำรงตำแหน่งศาสตราจารย์วิชาป้องกันศาสตร์มืด แต่ข้าไม่คิดว่าเขาตายเพราะคำสาป ตอนนั้นเขายืนกรานจะไปเที่ยวอียิปต์ สุดท้ายก็ติดโรคฝีมังกร”
ดัมเบิลดอร์กล่าวต่อ “ที่จริงมีคนสมัครตำแหน่งนี้ไม่น้อย เมื่อไม่นานมานี้ควิรินัส ควีเรลล์ก็เพิ่งส่งใบสมัครมาให้ข้า หากตำแหน่งนี้น่ากลัวขนาดนั้น วิชานี้คงถูกยกเลิกเพราะหาศาสตราจารย์ไม่ได้แล้ว ไม่ใช่หรือ?”
แอนนาพยักหน้า แล้วหันไปหาอาเบอร์ฟอร์ทเพื่อขอความเห็น “ท่านคิดอย่างไรเจ้าคะ คุณอาเบอร์ฟอร์ท?”
อาเบอร์ฟอร์ทตอบเสียงห้าว “ตอนนี้ยังไม่มีใครตายก็จริง แต่ไม่มีใครทำงานต่อเป็นปีที่สองได้สักคน สาเหตุที่ลาออกมีสารพัด—บ้างถูกทำให้ตกใจจนเป็นลม บ้างถูกฮิปโปกริฟฟ์เหยียบขาหัก บ้างถูกกรินดี้โลว์ลากลงน้ำจนแทบเอาชีวิตไม่รอด…… รวมแล้วมี 34 แบบ หากเจ้ายอมรับตำแหน่งนี้ ก็ขอแสดงความยินดีด้วย อีกไม่นานเจ้าจะได้เจอแบบที่ 35”
แอนนาพยักหน้าอย่างครุ่นคิด แล้วหันไปถามศาสตราจารย์ใหญ่ดัมเบิลดอร์ “คนที่แม้แต่ชื่อก็เอ่ยถึงไม่ได้ เหตุใดถึงสาปแช่งตำแหน่งนี้เจ้าคะ?”
ดัมเบิลดอร์อธิบายว่า “ตอนนั้นเขามาสมัครเป็นศาสตราจารย์วิชาป้องกันศาสตร์มืด แต่ข้าปฏิเสธ”
แอนนาถาม “แค่นั้นหรือเจ้าคะ?”
ดัมเบิลดอร์พยักหน้า “แค่นั้น”
แอนนาขมวดคิ้วแล้วถาม “แล้วตอนนี้เขาเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ?”
ผับหัวหมูพลันเงียบกริบ
อาเบอร์ฟอร์ทราวกับถูกใครสักคนบีบคอ เขาอ้าปากแล้วหันไปมองดัมเบิลดอร์ รอให้อีกฝ่ายพูด
แอนนามองปฏิกิริยาของทั้งคู่ พลางหรี่ตาลงเล็กน้อย
เห็นได้ชัดว่าคนผู้นี้ซึ่งใช้นามสกุลเดียวกับเธอ และดูจะมีความสัมพันธ์อันดีกับเธอมาก คงไม่ใช่คนใจดีอะไรนัก
หางตาของเธอเหลือบมองรอยสักบนนิ้วนางข้างขวา ความสัมพันธ์ของพวกเขาดีถึงขั้นไหนกันนะ?
อดีตสามีหรือเปล่า?
เธอยิ้มพลางมองศาสตราจารย์ใหญ่ดัมเบิลดอร์ “ท่านไม่สะดวกจะพูดหรือเจ้าคะ?”
ดัมเบิลดอร์ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบว่า “แทบทุกคนต่างคิดว่าเขาตายไปแล้ว”
ตายแล้ว……
แอนนาขมวดคิ้ว “ตายมานานเท่าไรแล้วเจ้าคะ?”
ดัมเบิลดอร์มองเธออย่างมีความหมาย “สิบปีแล้ว เด็กน้อย”
สิบปี นานกว่าที่เธอคิดไว้เสียอีก
จู่ ๆ เธอก็นึกถึงตอนที่พูดกับคุณนายเดอร์สลีย์เมื่อวานว่าเขาเพิ่งตายได้ไม่นาน
แอนนาพยักหน้าแล้วถาม “เขาทิ้งมรดกอะไรไว้หรือไม่เจ้าคะ? ด้วยความสัมพันธ์ระหว่างข้ากับเขา ข้าจะรับมรดกได้หรือไม่?”
ผับหัวหมูเงียบกริบอีกครั้ง
อาเบอร์ฟอร์ทเบิกตากว้างขึ้นมาทันที
นาน ๆ ทีดัมเบิลดอร์จะเงียบไป เขานิ่งอยู่ครู่ใหญ่กว่าจะเอ่ยว่า “เจ้าย่อมรับมรดกได้ แต่น่าเสียดาย ไม่มีใครรู้ว่าเขามีมรดกทิ้งไว้หรือไม่”
ดูท่าความสัมพันธ์ของพวกเขาจะดีจริง ๆ ดีถึงขั้นที่เธอรับมรดกได้ ถ้าเขามีทิ้งไว้น่ะนะ……
เธอแทบจะแน่ใจแล้วว่าเมื่อก่อนพวกเขาเป็นสามีภรรยากัน
อดีตสามีผู้สาปแช่งตำแหน่งศาสตราจารย์ของโรงเรียนแห่งหนึ่งนานถึง 34 ปี และเป็นคนที่แม้แต่ชื่อก็เอ่ยถึงไม่ได้
เธอไม่กล้าถามด้วยซ้ำว่าทำไมเขาถึงมีฉายาว่า “คนที่แม้แต่ชื่อก็เอ่ยถึงไม่ได้” แค่คิดก็พอจะรู้ว่าเขาคงก่อเรื่องที่เอ่ยชื่อไม่ได้ไว้มากมาย
นี่มันปัญหาใหญ่ระดับสุดยอดเกินกว่าที่เธอจะแก้ไหว
แต่เอาเข้าจริง ทั้งหมดนั้นไม่ใช่ประเด็นสำคัญ ประเด็นสำคัญคือเขาไม่ทิ้งมรดกไว้ให้เธอแม้แต่แดงเดียว
อดีตสามี! ช่างเป็นอดีตสามีที่ยอดเยี่ยมจริง ๆ!
แอนนาสบถในใจอย่างเคียดแค้น
เธอตัดสินใจเปลี่ยนเรื่องคุย ถ้าถามต่อไปกว่านี้ก็กลัวจะหาเรื่องใส่ตัว ใครจะรู้ว่าเจ้าของร่างเดิมเคยหลงรักจนหน้ามืดตามัว แล้วทำเรื่องโง่ ๆ ให้เขาหรือเปล่า
อีกอย่าง เรื่องเร่งด่วนตอนนี้คือเธอต้องหาเงินสักก้อน จะได้เปลี่ยนโซฟา แถมเดือนหน้ายังต้องจ่ายภาษีเทศบาลอีก
เธอกระแอมเบา ๆ “บางทีพวกเราควรคุยเรื่องค่าตอบแทนกันนะเจ้าคะ ศาสตราจารย์ใหญ่ดัมเบิลดอร์ แล้วข้าก็อยากเห็นสถานที่ทำงานด้วย ข้าคงไม่ได้สอนวิชาป้องกันศาสตร์มืดอยู่ในผับหรอกกระมัง?”
อัลบัส ดัมเบิลดอร์ตอบ “แน่นอน ฮอกวอตส์อยู่ไม่ไกลจากที่นี่ พวกเราออกเดินทางกันได้เลย”
น้ำเสียงของแอนนาเจือความสงสัย “ก่อนหน้านี้คุณสเนปบอกว่าจะพาข้าไปฮอกวอตส์ แต่พริบตาต่อมาข้ากลับมาโผล่ที่ผับแห่งนี้”
ศาสตราจารย์ใหญ่ดัมเบิลดอร์อธิบาย “ฮอกวอตส์ห้ามใช้แอปพาริชัน เขาจึงพาเจ้ามาได้แค่หมู่บ้านฮอกส์มี้ดที่อยู่ใกล้ที่สุด ซึ่งเป็นที่ตั้งของผับหัวหมู”
แอนนากระจ่างขึ้น “เช่นนั้นพวกเราออกเดินทางกันตอนนี้เลยหรือเจ้าคะ?”
เธอหันไปหาอาเบอร์ฟอร์ทแล้วยื่นมือออกไป “ขอบคุณสำหรับการต้อนรับนะเจ้าคะ คุณอาเบอร์ฟอร์ท แล้วก็ยินดีที่ได้พบท่าน หรือจะพูดว่า……ยินดีที่ได้รู้จักท่านอีกครั้งก็ได้”
อาเบอร์ฟอร์ทเหลือบมองมือของเธอ ก่อนจับมืออย่างเก้ ๆ กัง ๆ “ข้ายังไม่คิดว่าเจ้าควรรับตำแหน่งนี้ แต่เรื่องที่เจ้าตัดสินใจทำ ไม่มีใครห้ามได้มาแต่ไหนแต่ไร ช่างเถอะ ระวังตัวด้วย”
เขามองศาสตราจารย์ใหญ่ดัมเบิลดอร์ “มีเรื่องอะไรก็ไปหาเขา เขาไม่ทำร้ายเจ้าหรอก อืม……น่าจะไม่ทำ……”
ทั้งสามออกจากผับหัวหมูแล้ว แอนนาถึงได้พบว่าข้างนอกผับยิ่งเหลือเชื่อกว่าข้างในเสียอีก
ตรงทางเข้ามีป้ายไม้บานพับขึ้นสนิมแขวนอยู่ บนป้ายมีหัวหมูป่าที่ถูกตัดออกมาตั้งห้อยไว้
รสนิยมแปลกประหลาดจริง ๆ แอนนาประเมินในใจ
แอนนาเดินตามดัมเบิลดอร์ไปเรื่อย ๆ อย่างไม่รีบร้อน พลางกวาดตามองหมู่บ้านแห่งนี้
แอนนามองป้ายร้านเหล้าไม้กวาด “หมู่บ้านนี้ดูไม่ใหญ่เลย ไม่นึกว่าจะมีผับถึงสองแห่ง คุณอาเบอร์ฟอร์ทไม่ทะเลาะกับเจ้าของร้านนี้หรือเจ้าคะ?”
ดัมเบิลดอร์ตอบ “เท่าที่ข้ารู้ ทั้งสองคนมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน”
แอนนาพยักหน้า “เจ้าของผับสามไม้กวาดคงเป็นคนอารมณ์ดีมากสินะเจ้าคะ”
ดัมเบิลดอร์ยิ้ม “แน่นอน นางเป็นสตรีที่ร่าเริงและเปิดเผยมาก”
พวกเขาเดินผ่านร้านขนมหวานแห่งหนึ่งอีกแห่ง แอนนามองป้ายร้าน—ฮันนี่ดุกส์
ดัมเบิลดอร์เองก็มองป้ายนั้นเช่นกัน “จะยอมไปซื้อขนมเป็นเพื่อนคนแก่ที่กำลังเศร้าใจสักหน่อยได้หรือไม่?”
แอนนาตอบ “แน่นอนเจ้าค่ะ กินของหวานแล้วอารมณ์จะดีขึ้น”
ดัมเบิลดอร์เดินไปยังร้านฮันนี่ดุกส์ทางซ้าย “เวลาที่เจ้าอารมณ์ดี เจ้าก็ช่างเอาใจใส่ผู้อื่นเช่นนี้เสมอ แอนนา”
แอนนาเดินตามเข้าไปโดยไม่รับคำพูดนั้น แล้วถามว่า “ท่านยังไม่ได้บอกเรื่องค่าตอบแทนเลยนะเจ้าคะ”