【จุดฝากสมอง กรุณาชำระค่าธรรมเนียมด้วยตนเอง】
【ชำระค่าธรรมเนียมเพื่อรับเจ้าหญิงจากนิทาน】
……
“มันเป็นมังกรจริง ๆ เหรอ?”
“ไม่ต้องสงสัยเลย”
“แต่มันไม่มีพลังเวทมนตร์ แถมยังมีสี่ขาอีก!”
“……”
คำถามเช่นนี้ทำให้แม่มดเงียบไป
เธอมองสิ่งมีชีวิตสีดำที่มีปีก กำลังกระโดดโลดเต้นอยู่บนสนามหญ้าไม่ไกลนัก — มังกรงั้นหรือ? เธอจะไปรู้ได้อย่างไรว่ามีมังกรแบบนี้อยู่ด้วย
“ท่านเจ้าชาย...” แม่มดยิ้มจนเห็นฟันดำเหลือง “ขอเพียงมันเป็นมังกร เลือดของมันก็จะปลุกไข่มังกรใบนั้นให้ฟื้นคืนชีพได้”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เจ้าชายเหลือบมองแม่มด ก่อนจะเตือนอย่างไม่ใส่ใจว่า
“เจ้าไม่รู้หรือว่ามันฉลาดมาก? อย่าปล่อยให้มันรู้เรื่องพวกนี้เด็ดขาด”
“มันฟังไม่เข้าใจหรอก ฮิฮิฮิ”
แม่มดหัวเราะเสียงประหลาดอย่างไม่ใส่ใจ ลูกมังกรที่ไม่มีพลังเวทมนตร์สักตัวจะมีอะไรน่ากลัวกัน
“ดูสิ ตอนนี้มันเล่นสนุกใหญ่เลย เหมือนลูกสุนัขตัวหนึ่ง”
“……”
“อ้อ จริงสิ ยังมีซินเดอเรลล่าผู้พองามด้วยเถ้าถ่านคนนั้นอีก พิธีบูชาด้วยเลือดจะขาดนางไปได้อย่างไร”
เสียงหัวเราะแปลก ๆ ของแม่มดแผ่วเบา คล้ายกำลังเอ่ยเตือน
เจ้าชายกำด้ามดาบแน่น จ้องสิ่งมีชีวิตสีดำตรงหน้าโดยไม่พูดอะไร
ทั้งสองคนไม่รู้เลยว่าบทสนทนาของพวกเขาถูกลูกมังกรประหลาดตัวนั้นได้ยินทั้งหมด
ในฐานะผู้ข้ามมิติมา นีดฟังภาษามนุษย์รู้เรื่อง
แต่เขาแสดงออกมาไม่ได้ อย่างน้อยก็ต้องไม่แสดงต่อหน้ากษัตริย์กับแม่มดพวกนี้
ข้ามมิติมายังโลกอื่น แล้วเกิดใหม่เป็นมังกร ดูเหมือนจะเป็นจุดเริ่มต้นที่ไม่เลว
แต่ทันทีที่คลานออกจากเปลือกไข่แล้วพบว่า สิ่งที่อยู่ตรงหน้าไม่ใช่ถ้ำมืดมิดหรือพ่อแม่มังกรผู้สง่างามน่าเกรงขาม นีดก็รู้ว่าท่าไม่ดีแล้ว
และมันก็แย่จริง ๆ
มีคนกลุ่มหนึ่งแต่งกายหรูหรารายล้อมเขาอยู่ ดวงตาของทุกคนเป็นประกายวาววับ
ไข่มังกรใบนี้ถูกมนุษย์ขโมยมา ดังนั้นทันทีที่เกิด นีดก็กลายเป็นสัตว์เลี้ยงของกษัตริย์ไปเสียแล้ว
ที่แย่กว่านั้นคือ เขาไม่มีพลังเวทมนตร์
ใช่แล้ว ทั้งที่เป็นมังกร แต่ในร่างของนีดกลับไม่มีพลังเวทมนตร์เลย
ต่อให้เป็นลูกมังกรที่เพิ่งเกิด ก็ไม่ควรเป็นแบบนี้
ไม่เพียงเท่านั้น คนกลุ่มนั้นยังพากันตะโกนว่า “นี่มันมังกรพิการ มีขาเกินมาอีกสองข้าง”
แต่นีดกลับไม่คิดว่านั่นเป็นปัญหาอะไร
ในชาติก่อน เขาเรียกมังกรแบบนี้ว่า ‘มังกรแท้สี่ขา’ ส่วนพวกที่มีสองขาเรียกว่า ‘ไวเวิร์น’
แน่นอนว่าเรื่องนี้ไม่มีประโยชน์อะไรเลย!
ไม่มีพลังเวทมนตร์แล้วยังจะนับเป็นมังกรได้หรือ? เมื่อไม่มีพลังเวทมนตร์ เขาก็พ่นลาวาไฟมังกรไม่ได้ด้วยซ้ำ
นีดถึงกับเคยสงสัยในชีวิตมังกรของตัวเองอยู่หลายครั้ง
แต่ก็มีข่าวดีอยู่สองข้อ ข้อแรก เมื่อไม่มีพลังเวทมนตร์ กษัตริย์จึงไม่คิดจะจับเขาไปเป็นทาส
ลูกมังกรที่ไม่มีพลังเวทมนตร์และพ่นไฟไม่ได้ ก็ไม่ต่างอะไรกับลูกสุนัข
ยิ่งไปกว่านั้น กษัตริย์ยังมีตัวเลือกที่ดีกว่า
ข้อที่สอง นีดพบ ‘สิ่ง’ ที่จะทำให้เขามีพลังเวทมนตร์ได้
เจ้าหญิงในนิทาน — ซินเดอเรลล่าผู้พองามด้วยเถ้าถ่าน
นี่คือโลกนิทานแฟนตาซีที่มีทั้งเวทมนตร์ มังกร และเจ้าหญิง……
เจ้าชายที่อยู่ไม่ไกลก็คือเจ้าชายในนิทานเรื่องซินเดอเรลล่าผู้พองามด้วยเถ้าถ่าน
ตอนนี้เจ้าชายกำลังจะพาซินเดอเรลล่าผู้พองามด้วยเถ้าถ่านกลับไปยังพระราชวัง
เพียงแต่การปรากฏตัวของมังกรอย่างนีด ทำให้ตอนจบของเรื่องเปลี่ยนไปเล็กน้อย
ซินเดอเรลล่าผู้พองามด้วยเถ้าถ่านอาจต้องตาย
และนีดเองก็เช่นกัน
“เฮ้! เจ้าตัวเล็ก!”
ก้อนหินเล็ก ๆ ก้อนหนึ่งถูกขว้างเข้ามา
นีดหันไปมอง คนที่ขว้างมาคือเจ้าชาย อีกฝ่ายชื่อคิท
“รีบมาได้แล้ว พวกเราต้องไปกันแล้ว!”
คิทเจ้าชายโบกมือเรียกเขา พลางชี้ไปที่หลังคารถม้า “กลับไปอยู่ที่ของเจ้า!”
นีดมองอีกฝ่ายแล้วแอบบ่นในใจ ตั้งแต่ถูกพบว่าไม่มีพลังเวทมนตร์ สถานะของเขาก็ตกต่ำลงอย่างรวดเร็ว
ตอนเพิ่งเกิด เขายังถ่ายใส่หัวกษัตริย์ได้ตามใจชอบ
แต่ตอนนี้กลับกำลังจะถูกนำไปเป็นเครื่องสังเวย
“มองอะไรอยู่! รีบหน่อย!”
ตอนนี้คิทอารมณ์ไม่ดีเอาเสียเลย เรื่องซินเดอเรลล่าทำให้เขากลุ้มใจ
เมื่อเห็นนีดไม่ขยับ ความโกรธก็พลุ่งขึ้นมา เขาจึงเก็บก้อนหินเล็ก ๆ แล้วขว้างใส่
ก้อนหินกระแทกเข้าที่หัวนีด ทำให้เขาสะดุ้งทันที
“ซี้ด~”
ลูกมังกรกางปีกส่งเสียงขู่ หนามบนปีกเยื่อสีดำยังไม่แข็ง แต่กลับดำสนิทดุจรัตติกาล
เกล็ดอ่อนบนตัวเรียงแน่นละเอียด เมื่อขยับก็ดำมันวาวราวกับเพิ่งขัดเงา
“โอ้! มันช่างงดงามจริง ๆ!”
แม่มดที่อยู่ข้าง ๆ มองนีดด้วยแววตาละโมบเล็กน้อย แล้วเอ่ยชมอย่างไม่คิดปิดบัง
“มีขาเพิ่มมาตั้งสองข้าง ดูน่าเกรงขามกว่ามังกรตัวอื่นมาก”
เธอเคยเห็นมังกรร้ายพวกนั้นจากระยะไกล พวกมันล้วนเจ้าเล่ห์ชั่วร้าย ไม่มีตัวไหนดูน่าเกรงขามแม้แต่น้อย
“ก็แค่มังกรพิการ จะมีประโยชน์อะไร” คิทเจ้าชายกล่าว
เขาเร่งอีกครั้ง ระหว่างนั้นก็เดินเข้าไปใกล้พร้อมชักดาบออกจากฝัก “ถ้าเจ้ายังไม่ขึ้นไป อย่าหาว่าข้าไม่เกรงใจ”
“……”
นีดกระโดดกลับไปข้างรถม้า จากนั้นก็กางปีกกระโจนขึ้นไปบนหลังคารถ
“เป็นมังกรพิการจริง ๆ ด้วย ตั้งนานแล้วยังบินไม่เป็นอีก” เจ้าชายเยาะเย้ย
แม่มดที่อยู่ข้าง ๆ ก็ส่ายหน้าเช่นกัน
โดยทั่วไปมังกรเกิดใหม่เพียงไม่กี่วันก็จะบินได้แล้ว แต่ตัวนี้ผ่านไปตั้งหนึ่งหรือสองเดือนยังบินไม่เป็น ไม่แปลกที่ถูกทอดทิ้ง
นีดคร้านจะสนใจคำพูดพวกนั้น
ถ้าเขาบินได้ โซ่ก็คงถูกล่ามขาไว้ตั้งนานแล้ว ไหนเลยจะยังสบาย ๆ แบบนี้ได้
เมื่อคิทเจ้าชายออกคำสั่ง รถม้าก็เริ่มเคลื่อนขบวน มุ่งหน้าไปยังจุดหมาย
ไม่นานนัก พวกเขาก็มองเห็นคฤหาสน์งดงามแห่งหนึ่ง
ที่นั่นคือที่พำนักของซินเดอเรลล่าผู้พองามด้วยเถ้าถ่าน
ตอนนั้นเอง แม่มดก็พูดกับคิทเจ้าชายว่า “ท่านเจ้าชายที่รัก ซินเดอเรลล่าผู้พองามด้วยเถ้าถ่านต้องรักษาความบริสุทธิ์ของนางไว้”
“ข้ารู้”
คิทตอบเสียงอึมครึม ก่อนจะยกแส้ขึ้นฟาดม้าอย่างแรง
“ย่าห์!” เขาควบม้าตรงไปยังคฤหาสน์เพียงลำพังอย่างรวดเร็ว
“ฮิฮิฮิ~ ช่างเป็นความรักที่น่าเศร้าเสียจริง”
แม่มดยิ้มจนใบหน้าเต็มไปด้วยรอยย่น ดูเหมือนนางจะชอบใจที่ได้เห็นเรื่องเช่นนี้
“รสนิยมประหลาดจริง ๆ”
นีดที่อยู่บนหลังคารถม้าเห็นภาพนั้นก็แอบบ่นในใจ แม่มดคนนี้ก็ดูเป็นคนมีเรื่องราวเหมือนกัน
เมื่อรถม้าเข้าไปในคฤหาสน์ หญิงสาวคนหนึ่งก็ยืนรออยู่ที่ประตูแล้ว
สายเลือดของดยุกมอบความงามให้แก่นางอย่างไม่ต้องสงสัย ดวงตาสีเขียวอมฟ้าชวนหลงใหล ผมสีบลอนด์อ่อนยาวเป็นลอน ส่วนผิวไม่ได้ขาวซีดบอบบาง
นางคือซินเดอเรลล่า ซินเดอเรลล่า
“เจ้าตัวเล็กที่รัก ในที่สุดเจ้าก็มาจริง ๆ!”
เมื่อเห็นนีดนอนหมอบอยู่บนหลังคารถม้า นางก็โบกมืออย่างดีใจแล้ววิ่งเข้ามาหา
นีดเองก็ตื่นเต้นขึ้นมา เขากระพือปีกแล้วกระโดดลงไป
“โอ๊ะ!”
ซินเดอเรลล่ารับเขาไว้ได้อย่างมั่นคง ก่อนจะร้องด้วยความประหลาดใจว่า “เจ้าโตขึ้นกว่าตอนเมื่อสองสามวันก่อนนะ”
แต่นีดกลับมุดเข้าไปในอ้อมอกนุ่มนิ่มของซินเดอเรลล่า ทำให้นางหัวเราะคิกคัก
เขาเองก็ไม่อยากทำแบบนี้ แต่ควบคุมตัวเองไม่ได้จริง ๆ อีกฝ่ายหอมเกินไป
หอมในทุกความหมาย
“ฮิฮิ~ เจ้าตัวเล็ก... คิดถึงข้ามากหรือ? ข้าเองก็คิดถึงเจ้ามากเหมือนกัน”
ซินเดอเรลล่ากอดลูกมังกรวัยไม่กี่เดือนอย่างนีดไว้ ทั้งคู่เล่นกันอย่างสนุกสนานอยู่พักใหญ่
เหล่าคนรับใช้รอบข้างต่างมองภาพนั้น รวมถึงคิทเจ้าชายที่อยู่ตรงประตูด้วย
กำปั้นของเขากำแน่นแล้ว
มังกรตัวหนึ่งยังได้รับการปฏิบัติดีกว่าเขาเสียอีก
“เอาละ ๆ หยุดเล่นก่อนนะ”
แก้มของซินเดอเรลล่าแดงระเรื่อ นางห้ามนีดไม่ให้ซุกซนต่อ “ท่านเจ้าชายกำลังรอพวกเราอยู่”
นีดเองก็ข่ม “ความปรารถนา” ในร่างกายเอาไว้ แต่ยังแนบหัวมังกรกับอกของหญิงสาวไม่ห่าง
‘สิ่ง’ ในร่างของอีกฝ่ายหอมหวานเหลือเกิน ราวกับสุนัขเห็นกระดูก หรือแมวเห็นหญ้าแมว
ทุกครั้งที่เข้าใกล้ซินเดอเรลล่า นีดก็จะถูกกลิ่นหอมนี้ล่อลวง
เขารู้ว่าหากได้กิน ‘สิ่ง’ นี้เข้าไป เขาจะได้รับพลังเวทมนตร์
แม้จะไม่รู้แน่ชัดว่ามันคืออะไร แต่นีดขอเรียกมันว่า “พลังแห่งเจ้าหญิง”
……