“ซินเดอ...”
เสียงของคิทเจ้าชายดังมาจากด้านนอก “เตรียมพร้อมหรือยัง?”
“อ้อ! พร้อมแล้ว”
ซินเดอเรลล่าจัดกระโปรงเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนอุ้มนีดที่ยังคงเหม่อลอยวิ่งออกไป
เมื่อเปิดประตูห้องนอน เธอก็เห็นคิทเจ้าชายแต่งกายอย่างเต็มยศ
ต้องยอมรับว่าเจ้าชายในนิทานนั้นไม่มีปัญหาเรื่องหน้าตาเลย
คิทเป็นชายหนุ่มรูปงามอย่างไม่ต้องสงสัย ดวงตาสีน้ำตาลอมเทา ท่าทางสง่างาม หลังตรงราวกับอัศวิน
เขาสวมรองเท้าบูตหนังสีดำกับเสื้อคลุมสีดำ มือซ้ายจับกระบี่สีดำที่เหน็บอยู่ข้างกาย
นีดเคยเห็นอีกฝ่ายใช้กระบี่เล่มนั้นแทงร่างหมูป่ามาแล้ว
เมื่อคิทเห็นหญิงสาวในชุดกระโปรงสีทองเดินออกมา เขาก็เผลอพึมพำอย่างเคลิบเคลิ้ม
“โอ้...หญิงสาวตรงหน้าฉันคือเจ้าหญิงจากอาณาจักรใดกัน?”
ซินเดอเรลล่าตอบอย่างมีความสุข “ไม่ใช่หรอกค่ะ เป็นแค่หญิงสาวธรรมดาคนหนึ่ง”
“ถึงอย่างนั้นก็เป็นหญิงสาวที่งดงามที่สุด”
คิทหันไปมองนีดในอ้อมแขนของเธออีกครั้ง พลางยิ้มกล่าวว่า “ดูเหมือนมันจะโตขึ้นอีกนิดจากเมื่อวานนะ”
“ใช่ค่ะ”
ซินเดอเรลล่าก้มลงลูบตัวมัน เธอชอบความรู้สึกแบบนี้จริง ๆ
เมื่อก่อนเธอเคยหวังว่าจะได้เลี้ยงลูกแมวหรือลูกสุนัขสักตัว แต่เพราะแม่เลี้ยง เธอจึงต้องล้มเลิกความคิดนั้นไป
นีดไม่รู้ว่าหญิงสาวกำลังคิดอะไรอยู่ มันกำลังดูดซับพลังแห่งเจ้าหญิง
พอได้พบแม่มด พลังเวทมนตร์ของมันคงถูกจับได้ ตอนนี้ดูดซับไว้ให้มากหน่อยย่อมดีกว่า
“เมื่อวันนี้ผ่านพ้นไป อาณาจักรของเราก็จะได้รับสิ่งสำคัญที่สุด...” คิทหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนยิ้มกล่าวว่า “ราชินีที่งดงามที่สุด”
ซินเดอเรลล่าเม้มปากยิ้ม
“เอาละ พวกเราควรไปกันได้แล้ว ทุกคนรอไม่ไหวกันแล้ว”
ซินเดอเรลล่าอุ้มนีดขึ้นรถม้า ส่วนคิทขี่ม้าสีดำ มีผู้ติดตามขี่ม้าตามหลัง
ขบวนเคลื่อนออกจากพระราชวัง มุ่งหน้าไปยังยอดเขาสูงตระหง่านที่อยู่ไกลออกไป
……
ภายในถ้ำหินขนาดใหญ่มีหินรูปร่างประหลาดตั้งสลับซับซ้อน มีเพียงแท่นหินตรงกลางที่ราบเรียบ
แท่นหินสามแท่นซึ่งมีขนาดต่างกันตั้งอยู่เรียงกัน บนพื้นมีร่องมากมายเชื่อมแท่นเหล่านั้นเข้าด้วยกันเป็นลวดลายแปลกตา
ไข่ใบมหึมาตั้งตระหง่านอยู่บนแท่นหินด้านหน้าสุด แสงไฟบนผนังหินโดยรอบส่องไหวทาบลงบนเปลือก เผยให้เห็นเกล็ดหิน
ตรงหน้าแม่มดมีหม้อใบใหญ่ นางคอยเติมสิ่งต่าง ๆ ลงไปไม่หยุด พร้อมพึมพำคาถาประหลาด
สีของของเหลวในหม้อเปลี่ยนไปเรื่อย ๆ ก่อนจะกลายเป็นสีทองในที่สุด ราวกับทองคำที่หลอมละลาย
แม่มดกวนของเหลวในหม้อ พลางหัวเราะเสียงแหบแห้งสองสามครั้ง “ตอนนี้ก็แค่รอให้เครื่องสังเวยตกลงมาด้วยตัวเองแล้ว ฮี่ ๆ...”
แต่ทำไมนางถึงรู้สึกอยู่ตลอดว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง?
อีกด้านหนึ่ง รถม้าหยุดลงบนยอดเขา
ซินเดอเรลล่าอุ้มนีดลงจากรถม้า เบื้องหน้าเป็นปากถ้ำขนาดใหญ่
มันใหญ่โตมากจริง ๆ ราวกับปากยักษ์
ที่น่าแปลกคือเธอไม่รู้สึกถึงความเย็นของภูเขาเลย กลับมีไอร้อนแผ่วเบาลอยออกมาจากข้างใน คล้ายเถ้าถ่านที่ยังไม่มอดดับ
แต่ซินเดอเรลล่ากลับรู้สึกหนาวเยือกในใจอย่างไร้สาเหตุ จึงอดกอดนีดในอ้อมแขนแน่นขึ้นไม่ได้
ส่วนนีดไม่รู้สึกอะไรเลย
ความมืดสลัวภายในไม่มีผลกับมัน มันเห็นกลุ่มของกษัตริย์อยู่ข้างใน
“ตอนฉันมาที่นี่ครั้งแรกก็รู้สึกประหลาดใจเหมือนกัน”
คิทอธิบายจากข้าง ๆ “ตามตำนาน ที่นี่คือรังของมังกร ลาวาไฟมังกรแผดเผาจนที่นี่กลายเป็นแบบนี้”
“ไม่ต้องกลัว ที่นี่ไม่เคยเกิดเหตุไม่คาดฝันมาก่อน”
นีดเหลือบมองเขา
ก่อนหน้านี้เคยเกิดเหตุไม่คาดฝันหรือไม่ มันไม่รู้ แต่ตอนนี้อีกไม่นานก็จะเกิดขึ้นแล้ว
ซินเดอเรลล่าไม่ได้รู้สึกสบายใจขึ้นเลย เธอมักไวต่อความรู้สึกเป็นพิเศษ
ตอนที่ถูกมองเป็น ‘ซินเดอเรลล่าผู้พองามด้วยเถ้าถ่าน’ ภายในบ้าน เธอมักสัมผัสได้ถึงบรรยากาศบางอย่าง
แม่เลี้ยงเพียงนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้สีขาวบุผ้ากำมะหยี่ ไม่ได้แสดงสีหน้าอะไรเลย เธอก็รู้แล้วว่าต้องรีบไปชงชาร้อนสักถ้วย แล้วค่อยไปทำงาน
หรือเมื่อเห็นพี่สาวต่างแม่ทั้งสองยิ้มให้ เธอก็ต้องรีบนึกถึง ‘ความผิดพลาด’ ของตัวเองให้ได้ จะได้ไม่ต้องถูกกลั่นแกล้ง
แต่เจ้าชายอยู่ข้างกายแล้ว ซินเดอเรลล่าไม่เข้าใจว่าทำไมตัวเองถึงยังรู้สึกเช่นนี้
“ไปกันเถอะ” คิทกล่าว
ด้านในเป็นทางเดินทอดยาวมืดสลัว พอเดินไปได้สักพักก็พลันพบพื้นที่กว้างใหญ่
เบื้องหน้าเป็นลานกว้างมหึมา ด้านล่างคือหน้าผามืดสนิท ตรงกลางมีทางแคบยาวยื่นออกไปจนถึงใจกลางหน้าผา
ผู้คนในชุดคลุมดำซึ่งปกปิดร่างกายมิดชิดยืนเรียงกันอยู่สองข้าง มีเพียงดวงตาที่เปิดเผย จับจ้องซินเดอเรลล่ากับนีดในอ้อมแขนของเธอ
กษัตริย์กับราชินีก็ยืนอยู่ที่นั่นด้วย
แต่นีดกวาดตามองไปรอบ ๆ แล้วกลับไม่พบแม่มด
มันหันไปมองหลุมลึกด้านล่าง หลุมนั้นลึกมาก และมีกลิ่นอายเวทมนตร์จาง ๆ ลอยมา
ขณะนั้นกษัตริย์กับราชินีเดินเข้ามา ราชินียิ้มกล่าวว่า
“ซินเดอ วันนี้เจ้าสวยมาก”
“ขอบพระทัยเพคะ ราชินี”
ซินเดอเรลล่ายอบกายเล็กน้อย
แต่กษัตริย์กลับขัดจังหวะเธอและเร่งเร้าโดยตรง “ถึงเวลาแล้ว เริ่มพิธีกันโดยเร็วเถอะ”
“ก็ได้เพคะ ฝ่าบาท”
ราชินีมองกษัตริย์แวบหนึ่ง ก่อนหันมายิ้มปลอบซินเดอเรลล่า “ไม่ต้องกังวลไปนะซินเดอ พิธีนี้ง่ายมาก”
นางชี้ไปยังจุดสูงสุดของสะพานหน้าผา
“แค่เจ้ากับคิทขึ้นไปยืนตรงนั้นด้วยกัน แล้วเดินกลับมา ก็เป็นอันเสร็จแล้ว ง่ายใช่ไหม?”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ซินเดอเรลล่าก็โล่งใจขึ้นมาทันที
เธอกังวลมาตลอดว่าพิธีจะยุ่งยากหรือไม่ กลัวว่าตัวเองจะทำพิธีพังหรือเปล่า
แต่ดูตอนนี้แล้ว เธอคงคิดมากไปเอง แค่ไปยืนตรงนั้นเท่านั้น
“เพคะ หม่อมฉันจะทำให้ดีที่สุด” ซินเดอเรลล่ากล่าว
“ดีมาก งั้นเริ่มกันเลย” กษัตริย์เร่งอีกครั้ง “อุ้มมังกรไว้ด้วย”
แม้ซินเดอเรลล่าจะไม่เข้าใจว่าทำไมต้องอุ้มนีดไว้ด้วย แต่ก็ทำตาม
“ไปกันเถอะ ซินเดอ”
เสียงของคิทอ่อนโยนอย่างยิ่ง ซินเดอเรลล่ามองเห็นเงาของตัวเองในดวงตาของเขา
ทั้งสองเดินเคียงข้างกันไปยังสะพานหิน กษัตริย์ ราชินี และคนชุดคลุมดำเหล่านั้นต่างเฝ้ามองเงียบ ๆ
ชุดกระโปรงสีทองดูสะดุดตาเป็นพิเศษในยามนี้
สะพานหินไม่ได้แคบมากพอให้คนสองคนเดินเคียงกันได้
แม้รอบข้างจะไม่มีราวกั้น แม้ด้านล่างจะเป็นหน้าผามืดมิด ซินเดอเรลล่าก็ยังไม่รู้สึกกลัว
เพราะคนที่เธอรักที่สุดอยู่ข้างกายแล้ว
อ้อ ยังมีเจ้าตัวน้อยในอ้อมแขนด้วย
ซินเดอเรลล่าคิดไว้หมดแล้วว่า หลังจากจัดงานแต่งเสร็จ เธอจะตั้งชื่อให้เจ้าตัวน้อย
แต่ว่าจะตั้งชื่ออะไรดีนะ?
หญิงสาวในยามนี้มีความสุขอย่างไม่ต้องสงสัย แม้แต่นีดก็สัมผัสได้ถึงหัวใจที่เปี่ยมสุขของเธอ
ทว่านั่นเป็นเพียงความสุขจอมปลอม
นีดเหลือบมองคิทที่มีสีหน้าเรียบเฉย
แบบนี้ก็ดีแล้ว หากเจ้าหญิงไม่ตัดใจจากเจ้าชาย แล้วมันจะพาซินเดอเรลล่าหนีไปได้อย่างไร
เจ้าชายอะไรนั่น ไสหัวไปให้พ้น!
เจ้าหญิงก็ต้องอยู่กับมังกรสิ!
ทั้งสองเดินมาถึงปลายทางอย่างรวดเร็ว เพียงก้าวไปข้างหน้าอีกก้าวเดียวก็จะตกลงสู่หน้าผาลึกจนหยั่งไม่ถึง
“ซินเดอ...”
คิทหันกลับมาจ้องมองหญิงสาว
“มีอะไรหรือคะ?” ซินเดอเรลล่าเงยหน้าถาม
“...”
คิทไม่ตอบ เขากลับกำไหล่ของเธอแน่นทั้งสองข้าง แล้วเอ่ยเสียงเบาว่า “ขอโทษ...”
“อะไรนะ?”
ซินเดอเรลล่ายังไม่ทันตั้งตัว แรงมหาศาลก็ผลักเธอออกไปอย่างโหดเหี้ยม
ในชั่วขณะที่ร่างกายเสียการควบคุม เธอเห็นสีหน้าเย็นชาของเจ้าชาย...
……