พายุลูกนี้กำลังขยายวงออกไปอย่างน่าตกใจ สู่ระดับที่สูงขึ้นและวงกว้างขึ้น ตามสายโทรศัพท์ดาวเทียมที่เจ้าตงไหลโทรไปยังศูนย์บัญชาการใหญ่ และสายที่อาจารย์ลี่โทรไปยังสำนักงานวัฒนธรรมโบราณแห่งชาติ
สำนักงานวัฒนธรรมโบราณนครเหลียนยุน ยังคงสว่างไสวตลอดทั้งคืน
มีการประชุมวิชาการโบราณคดีแกนหลักฉุกเฉิน
ในห้องประชุม เต็มไปด้วยศาสตราจารย์ผมหงอกขาว ทุกคนเป็นผู้เชี่ยวชาญระดับตำนานที่คลุกคลีอยู่ในวงการโบราณคดีมาครึ่งชีวิต กระทืบเท้าทีแผ่นดินก็สั่นสะเทือนทั้งวงการ
คนที่จัดการประชุมคืออาจารย์ลี่ ซึ่งรีบกลับมาจากเขาผิงอูทั้งคืน
ดวงตาเขามีเส้นเลือดฝอยเต็มไปหมด แต่จิตใจกลับตื่นเต้นผิดปกติ
"ทุกท่าน ขอพูดสั้น ๆ"
อาจารย์ลี่เปิดโปรเจกเตอร์ ภาพถ่ายหน้างานความละเอียดสูง ถูกฉายลงบนจอ
"พบสุสานของหลิวซวี ราชวงศ์ฮั่นตะวันตก ที่เขาผิงอูแล้ว"
"และอยู่ในสภาพสมบูรณ์ไร้ร่องรอยการบุกรุก"
ในภาพ ความหรูหราโอ่อ่าของห้องนั้น เครื่องสำริดและจารึกไม้ไผ่ที่เรียงรายเป็นระเบียบ ทำให้ห้องประชุมดังก้องไปด้วยเสียงหายใจหอบ
"เหล่าลี่ นี่...นี่มันจริงเหรอ?" ศาสตราจารย์คนหนึ่งที่สวมแว่นสายตายาวยกแว่นขึ้น ขยับตัวไปข้างหน้า เกือบจะแนบตัวกับหน้าจอ
"จริงแท้แน่นอน"
อาจารย์ลี่เปลี่ยนไปภาพถัดไป
มันคือชุดเกราะหยกทองคำที่สมบูรณ์ไร้ตำหนิ ประดับด้วยแผ่นหยกเหอเถียนนับพันชิ้นเย็บร้อยเข้าด้วยกัน
ชุดเกราะวางนิ่งอยู่บนเตียงหยก ไหมทองทอประกาย แผ่นหยกอ่อนนุ่มเป็นประกาย
"ชุดเกราะหยกทองคำ!"
"ชุดเกราะหยกทองคำที่ได้รับการอนุรักษ์ไว้อย่างสมบูรณ์ขนาดนี้!"
ห้องประชุมแตกฮือ
ศาสตราจารย์อาวุโสท่านหนึ่งที่นั่งอยู่มุมห้อง จ้องมองภาพนั้นไม่วางตา น้ำตาคลอเบ้าทันใดในดวงตาที่ขุ่นมัว