เจ้าตงไหลเดินออกจากห้องสอบปากคำ
เขาพิงกำแพงเย็นเฉียบ มือล้วงไปในกระเป๋าเสื้อหยิบซองบุหรี่ที่บุบบี้ขึ้นมา เขย่าเป็นเวลานานกว่าจะมีมวนหนึ่งหลุดออกมา จุดไฟสามครั้งถึงจะติด
ควันบุหรี่ลอยคลุ้ง แต่กลับไม่สามารถขับไล่ความวุ่นวายในใจของเขาไปได้
เฉินเจิ้ง ผู้อำนวยการสำนักงานตำรวจเทศบาลนคร ชายวัยเกือบห้าสิบ ผมหงอกเป็นหย่อม ๆ ทั้งสองขมับ กำลังยืนอยู่หลังกระจกทางเดียว
เขาดูเหตุการณ์ทั้งหมดมาตลอด
ตั้งแต่หลินชิวถูกพาตัวเข้ามา จนถึงเจ้าตงไหลผละประตูออกไปอย่างแรง
"เหล่าเจ้า" เสียงของเฉินเจิ้งดังมาจากด้านหลัง
เจ้าตงไหลหันกลับมา ใบหน้าเต็มไปด้วยความห่อเหี่ยว "ผู้กำกับฯ"
"รู้สึกยังไงบ้าง?"
"อึดอัด" เจ้าตงไหลพ่นสองคำออกมา "ผมรู้สึกว่าตลอดทางผมถูกเขาจูงจมูกไปตลอด"
เฉินเจิ้งตบไหล่เขาเบา ๆ ไม่พูดอะไร แต่สีหน้าหนักหน่วงบนใบหน้าบอกความหมายได้ทุกอย่าง
เขาทำงานมาสามสิบปี เพิ่งเคยเจอเรื่องแบบนี้เป็นครั้งแรก
"อีกคนล่ะ?" เฉินเจิ้งถาม
"ไม่ต้องพูดถึง" เหล่าหลิวผู้รับผิดชอบสอบปากคำจางฉีหลินเดินเข้ามา มือถือกระดาษบันทึกที่ว่างเปล่า ใบหน้าไร้ซึ่งความปรารถนาใด ๆ "ผมกับเหล่าหวางพูดจนปากเปียกปากแฉะ แถมเกือบต้องแสดงโอเปร่าคนเดียวให้เขาดูแล้ว ไอ้หนูนั่นนั่งสมาธิอยู่อย่างนั้น ไม่ปริปากออกมาแม้แต่คำเดียว"
คนหนึ่งพูดมากจนทำให้คุณสงสัยในชีวิต อีกคนเงียบจนทำให้คุณสงสัยในตัวเอง
ช่างเป็นคู่หูที่บัดซบอะไรขนาดนั้น
ขณะนั้นเอง โทรศัพท์สีแดงในห้องทำงานของเฉินเจิ้งก็ดังขึ้น เสียงเรียกแหลมคมเสียดแทงจนขนหัวลุก
เป็นสายด่วนเฉพาะของสำนักงานโบราณคดีมณฑล
เฉินเจิ้งเดินเร็วเข้าไปรับโทรศัพท์ ฟังได้ไม่ถึงสิบวินาที สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที