ในขณะที่โลงศพเปิดออกอย่างกะทันหันนั้นเอง
ความเย็นยะเยือกที่หนาวเหน็บยิ่งกว่าครั้งใด ๆ ที่ผ่านมา พัดผ่านตัวของทุกคนไป
จูจิ้นและหลิวเล่ยรู้สึกได้เพียงแค่ต้นคอเย็นวาบ ทั้งสองคนไม่นัดหมายกันก็สั่นสะท้านไปทั้งตัว
เงาร่างเด็กที่คนธรรมดามองไม่เห็น ค่อย ๆ นอนลงไปในร่างที่แห้งผากภายในโลงศพ
ลมเย็น สงบลงอย่างฉับพลัน
ความปั่นป่วนทั้งหมดในโลก กลับเข้าสู่ความเงียบสงบ ณ วินาทีนี้
บนไซต์ก่อสร้างกลับสู่ความเงียบสงัดราวกับไร้ซึ่งชีวิต
“นี่มัน…จบแล้ว?” หลิวเล่ยถามด้วยเสียงสั่นเครือ
คำพูดของเขายังไม่ทันขาดหาย
ความผิดปกติก็เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน!
ภายในโลงศพ ศพเด็กที่ควรจะตายสนิทไปแล้ว กลับเบิกดวงตาสีขาวบริสุทธิ์คู่นั้นขึ้นมาอย่างรุนแรง!
แขนขามันดีดขึ้นอย่างแข็งทื่อ ทั้งร่างกายราวกับติดสปริง ดีดตัวออกจากโลงศพตั้งตรง!
“อ๊า—!”
“ฟื้น ฟื้นอีกแล้ว!”
“หนีเร็ว!”
กรรมกรไม่กี่คนสุดท้ายที่ยังกล้าอยู่ในที่เกิดเหตุ ถึงตอนนี้ก็หมดสติแตกเต็มที ต่างคนต่างคลานเข่าแล้ววิ่งหนีออกไปนอกประตูไซต์ก่อสร้าง
จูจิ้นและหลิวเล่ยขาทั้งสองข้างอ่อนแรง อยากจะวิ่ง แต่กลับพบว่าเท้าราวกับถ่วงด้วยตะกั่ว ไม่สามารถขยับได้เลยแม้แต่ก้าวเดียว
พวกเขาทำได้แค่มองดูศพเด็กนั่น คอหมุนไปมาอย่างแข็งทื่อ ส่งเสียงกระดูกกระทบกัน “ก๊อบ ๆ” ดวงตาที่ไร้ซึ่งรูม่านตาคู่นั้น กวาดมองไปทั่วทุกคน
ในขณะที่ทุกคนคิดว่ามันจะต้องอาละวาดสังหารอีกครั้ง
หลินชิวขยับแล้ว
เงาร่างพุ่งวาบหนึ่ง