หลี่เออร์โกวทรุดลงกับพื้น ปากพึมพำซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่า "กินเข้าไปแล้ว" "ตายหมดแล้ว"
จูจิ้นและหลิวเล่ยสองคน สีหน้าซีดเผือดหายไปจนหมด
ขณะนั้นเอง ใต้กองนั่งร้านที่พังทลายไม่ไกลนัก ก็มีเสียงครวญครางอย่างเจ็บปวดดังออกมา
ยังมีคนรอดชีวิตอีกคน!
จูจิ้นใจกระตุกวาบ คิดจะพุ่งเข้าไป แต่เงาดำหนึ่งกลับเร็วกว่าเขา
ผีกระเดิดที่ตัวมีไอเขียวคลั่กทั้งตัว ใช้แขนขายันพื้น เคลื่อนตัวพุ่งเข้าไปอย่างไม่มีเสียง
มันใช้มือเปิดท่อเหล็กที่ทับร่างกายคนงานออกไป เผยให้เห็นชายคนหนึ่งที่ขาหัก ใบหน้าเปื้อนไปด้วยเลือด
ผีกระเดิดอ้าปาก เผยเขี้ยวสองซี่ที่ไม่ใช่ของมนุษย์ ก้มลงตรงไปที่คอของคนงาน
"ท่านหลิน!" น้ำเสียงของหลิวเล่ยแหบพร่าไปหมด ปนไปด้วยน้ำเสียงสะอื้นและวิงวอน
ถ้าต่อหน้าพวกเขายังมีคนตายอีกคน อนาคตหน้าที่การงานของพวกเขาสองคนก็จบเห่แน่นอน
หลินชิวไม่ขยับ
เขาเพียงแค่หันข้าง พูดกับจางฉีหลินที่อยู่ข้างกายหนึ่งประโยค
"น้องชาย ฝากด้วยล่ะ"
"คุณบ้าหรือไง?!" จูจิ้นไม่อยากเชื่อหูตัวเอง เขาชี้ไปที่จางฉีหลินซึ่งมือเปล่า "ให้เขาขึ้นไปตายแทนงั้นเหรอ?!"
"วางใจได้ ครึ่งปีนี้ พวกเราลงสุสานใหญ่มาสามสิบแห่ง เจอผีดิบที่ดุร้ายไปกว่านี้ก็มี"
"เขาเป็นมืออาชีพ"
ไม่กี่ประโยคนี้ หลินชิวพูดออกมาเรียบเฉย
แต่ฟังอยู่ในหูของจูจิ้นและหลิวเล่ย ไม่ต่างจากนิยายน้ำเน่า
ในขณะที่พวกเขายังเหม่อลอย เขี้ยวของผีกระเดิดก็ห่างจากเส้นเลือดใหญ่ของคนงานไม่ถึงหนึ่งนิ้ว