"เอาน่า มาถึงแล้วก็ต้องอยู่ให้ได้สิ" หลินชิวตบฝุ่นบนมือ มองสำรวจรอบๆ
ที่นี่ เรียกว่าเป็นออฟฟิศก็ยังดูเชิดชูเกินไป ที่แท้ก็แค่ห้องเก็บของใต้ดินเท่านั้นแหละ
ไม่มีหน้าต่าง อับชื้น กลิ่นอับของข้าวของเก่าๆ ลอยคลุ้งไปทั่วอากาศ
แสงสว่างเพียงอย่างเดียว คือหลอดไฟสีเหลืองหม่นที่ไฟไม่ค่อยติด แถมยังกะพริบเป็นจังหวะแบบสไตล์ไซเบอร์พั้งค์อีกต่างหาก
"น้องชาย ช่วยจับหน่อยสิ"
หลินชิวไม่บ่นอะไร ตรงดิ่งพับแขนเสื้อขึ้นทันที
จางฉีหลินไม่พูดพล่ามทำเพลง เดินเข้าไปยกโต๊ะทำงานตัวเก่าขึ้นมาอีกด้านหนึ่ง
ทั้งสองคนช่วยกันขนของรกรุงรังในห้องออกไปไว้ที่หน้าทางเดินทีละชิ้นๆ
เครื่องพิมพ์ที่ทิ้งแล้ว พัดลมที่เสียแล้ว กองหนังสือพิมพ์เก่าๆ ที่ไม่รู้ว่าปีอะไร และแฟ้มเอกสารที่ขึ้นรา
ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง พื้นที่กว่าสิบตารางเมตรก็ถูกเคลียร์จนโล่งเตียน
หลินชิวหาที่กวาดมาได้อันหนึ่ง จางฉีหลินก็หาผ้าเปื้อนๆ มาผืนหนึ่ง
คนหนึ่งกวาดพื้น อีกคนเช็ดโต๊ะ
ฝุ่นฟุ้งกระจายไปทั่วใต้แสงไฟ จนแสบคอจนต้องไอ แต่ทั้งคู่ก็ยังลงมือทำไม่หยุด
หลังจากการลงแรงกันยกใหญ่ ห้องเก็บของก็เริ่มมีเค้าลางของ "ห้องทำงาน" ขึ้นมาบ้าง
ถึงแม้จะยังโล่งๆ แทบไม่มีอะไร แต่ก็ถือว่าสะอาดขึ้นมาเยอะ
"โต๊ะเป็นของนาย เก้าอี้เป็นของฉัน" หลินชิวผลุนผลันนั่งลงบนเก้าอี้ไม้ตัวหนึ่งที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด พร้อมกับนั่งไขว้ห้างอย่างสบายอารมณ์
จางฉีหลินไม่สนใจเขา เดินไปที่มุมห้อง ยืนพิงกำแพง หลับตา แล้วเริ่มทำตัวเป็นฉากหลังต่อไป