เสี่ยวหลี่ถอดหูฟังออก ถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก
“เกิดอะไรขึ้น” รองหัวหน้าหน่วยหวังเจี้ยนจวินที่กำลังเวรอยู่อุ้มกระติกน้ำชากระเจี๊ยบแดงเดินเข้ามา
“หัวหน้าหน่วยหวัง คนบ้าคนหนึ่ง” เสี่ยวหลี่นวดขมับ “บอกว่าตัวเองเป็นโจรขุดสุสาน เพิ่งปีนออกมาจากสุสานใหญ่บนเขาผิงอู จะมาขอมอบตัว”
“ฮึบ”
ตำรวจแก่ที่กำลังจดบันทึกคำให้การอยู่ข้างๆ อดไม่ได้ น้ำชาในปากพ่นออกมาหนึ่งคำ
บรรยากาศทั้งห้องรับแจ้งความ กลายเป็นครึกครื้นขึ้นมาทันที
“โจรขุดสุสานยังมีแจ้งความมอบตัวเองอีกหรือ ยุคนี้ การแข่งขันมันดุเดือดถึงขนาดลามมาถึงอาชีพนี้แล้วหรือ”
“ฉันทำคดีสืบสวนมายี่สิบปี จับโจรขุดสุสานมาไม่ถึงหนึ่งกองร้อย ก็หนึ่งหมวดแล้ว ไม่เคยเห็นคนหยิ่งผยองขนาดนี้มาก่อน”
“แปดในสิบส่วนคงเป็นอันธพาลจากหมู่บ้านไหนสักแห่ง ดื่มจนเมาแล้วคุยโวโทรศัพท์มาแกล้งเล่น”
ทุกคนพูดกันไปคนละประโยคสองประโยค ถือว่าได้ฟังเรื่องตลกเที่ยงคืน
หวังเจี้ยนจวินก็ยิ้มตาม ตบไหล่เสี่ยวหลี่ “อย่าไปสนใจมัน ถือว่าเป็นสายรบกวน บันทึกไว้ในสำนวนก็พอ ถ้าเป็นโจรขุดสุสานจริง หลบพวกเรายังไม่ทัน จะมาหาเรื่องใส่ตัวได้ยังไง”
นี่คือความเห็นพ้องของทุกคน
โจรขุดสุสาน ไม่มีข้อยกเว้น ล้วนเป็นหนูที่ไม่อาจทนแสงสว่างได มีหนูตัวไหนจะโทรหางูเห่าด้วยตัวเองกัน
ทันใดนั้น จอรับแจ้งความของเสี่ยวหลี่ ก็กระพริบแสงสีแดงขึ้นอีกครั้ง
เป็นหมายเลขเดิมเมื่อกี้
เธอสวมหูฟัง น้ำเสียงเริ่มมีอารมณ์หงุดหงิดปนอยู่บ้าง
“ฮัลโหล!”
“คุณตำรวจ อย่าเพิ่งวางสาย” คราวนี้เสียงของหลินชิวชัดเจนและมั่นคงขึ้นมาก ปนความจนใจเล็กน้อย “ผมเปลี่ยนที่แล้ว สัญญาณดีขึ้นหน่อย”
“ผมขอย้ำอีกครั้ง ผมไม่ได้ล้อเล่น ผมชื่อหลินชิว เพื่อนร่วมทีมของผมชื่อจางฉีหลิน ตอนนี้พวกเราอยู่ในหุบเขาแห่งหนึ่งเชิงเขาทางตะวันออกเฉียงใต้ของเขาผิงอู พิกัดคือลองจิจูดตะวันออก 118 องศา 43 ลิปดา ละติจูดเหนือ 34 องศา 12 ลิปดา”
“สุสานบนภูเขานั้น เป็นสุสานของหลิวซวี ราชวงศ์ผิงอูที่ได้รับพระราชทานที่ดินในสมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันตก โครงสร้างหลุมฝังศพรูปตัวพิน ห้องหลักอยู่ตำแหน่งซวิน มีกลไกลอบระเบิดป้องกันการขุด”
“พวกเราไม่ได้นำโบราณวัตถุใด ๆ ออกจากสุสาน แต่โครงสร้างทั้งหมด ผังกลไก และเนื้อหาภาพจิตรกรรมฝาผนังภายในสุสาน ผมจำได้หมด ข้อมูลเหล่านี้ ผมคิดว่า น่าจะมีประโยชน์ต่องานโบราณคดีของประเทศบ้าง”
ทั่วทั้งห้องรับแจ้งความ เงียบจนได้ยินเสียงเข็มตก
ทุกคนหยุดงานในมือ มองเสี่ยวหลี่อย่างตะลึง
ปากเสี่ยวหลี่อ้าเล็กน้อย มือที่จับเมาส์เต็มไปด้วยเหงื่อ
รอยยิ้มบนใบหน้าหวังเจี้ยนจวินหายไปนานแล้ว เขาก้าวยาว ๆ หนึ่งก้าวพุ่งไปที่โต๊ะเสี่ยวหลี่ หยิบหูฟังสำรองมาสวม พร้อมกับทำสัญญาณมือให้เธอ
ทำให้เขาอยู่กับที่!
เสี่ยวหลี่สูดหายใจลึก ๆ พูดใส่ไมโครโฟน “คุณ... คุณอย่าเพิ่งวางสาย พวกเรา...กำลังตรวจสอบ”
“ไม่ต้องตื่นเต้นขนาดนั้น” หลินชิวหัวเราะเบา ๆ ทางสาย “พวกเราไม่หนี จะรอพวกคุณอยู่ที่นี่ อีกอย่าง เตือนเพื่อนไว้หน่อย ตอนขึ้นเขาระวังหน่อย ที่นั่นหมอกพิษหนา ควรพกอุปกรณ์ป้องกันแก๊สพิษไปด้วย แค่นี้แหละ”
เสียงสาย ถูกตัดอีกครั้ง
หวังเจี้ยนจวินดึงหูฟังออกทันที เส้นเลือดบนหน้าผากปูดโปน
“ฝ่ายเทคนิค! รีบติดตามสัญญาณเมื่อกี้ทันที! ยืนยันตำแหน่งสุดท้าย!”
“รับทราบ!”
เสียงแป้นพิมพ์ของฝ่ายเทคนิคดังระรัวเป็นจังหวะเดียว
ไม่ถึงหนึ่งนาที ผลก็ออกมา
“หัวหน้าหน่วยหวัง ระบุตำแหน่งได้แล้ว! ตรงกับพิกัดที่คนแจ้งความบอกเป๊ะ! สัญญาณอยู่ในใจกลางเขาผิงอู!”
หัวใจของหวังเจี้ยนจวินจมวูบ
เขาหันไปมองตำรวจแก่ที่เพิ่งพ่นน้ำชาเมื่อกี้
“เหล่าจาง บ้านคุณอยู่ใกล้เขาผิงอู ที่นั่นมันน่ากลัวขนาดนั้นจริงหรือ”
สีหน้าเหล่าจางเปลี่ยนไป เขาพยักหน้าอย่างแรง
“หัวหน้าหน่วยหวัง ไม่ใช่น่ากลัว แต่เป็นว่าไม่มีใครกล้าเข้าไป! คนรุ่นปู่ย่าตายายของพวกเราพูดกันตลอดว่าภูเขาลูกนั้นเป็นเขตต้องห้ามของคนเป็น เข้าไปแล้วออกมาไม่ได้ ไม่ต้องพูดถึงตอนกลางคืน แม้แต่ตอนกลางวันก็ไม่มีใครกล้าเดินลึกเข้าไป”
สายโทรศัพท์แจ้งความจากคนที่อ้างตัวเป็นโจรขุดสุสาน
พิกัดที่แม่นยำน่ากลัว
ดินแดนต้องห้ามที่แม้แต่คนท้องถิ่นยังไม่กล้าเหยียบย่าง
คำบรรยายโดยละเอียดเกี่ยวกับสุสานใหญ่ของเจ้าเมืองสมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันตก
ข้อมูลทั้งหมดประกอบเข้าด้วยกัน ทำให้เรื่องตลกไร้สาระเมื่อครู่นี้ กลายเป็นคดีใหญ่ที่อาจร้ายแรงอย่างยิ่งในทันที
แผ่นหลังของหวังเจี้ยนจวินชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็น
เรื่องนี้ มันเกินขอบเขตความสามารถของรองหัวหน้าหน่วยอย่างเขาแล้ว
เขาคว้าโทรศัพท์สีแดงบนโต๊ะ รีบกดสายตรงไปยังห้องควบคุมกลางสำนักงานตำรวจนครบาลทันทีโดยไม่ลังเล
“ต่อห้องควบคุมกลาง! ผมหวังเจี้ยนจวิน จากสถานีตำรวจเฉิงหนาน! สถานีได้รับแจ้งเหตุสำคัญ สงสัยเกี่ยวข้องกับคดีขุดพระศพสุสานโบราณเขาผิงอู! ขอให้สำนักงานใหญ่เปิดใช้แผนฉุกเฉินทันที และประสานทีมสอบสวนพิเศษเข้ามาร่วม!”
......
เขาผิงอู หุบเขา
หลินชิวเก็บโทรศัพท์ ยืดเส้นยืดสาย พิงลำต้นไม้ ปล่อยตัวผ่อนคลายอย่างเต็มที่
“เรียบร้อย ต่อไป เราก็แค่รอ ‘องค์กร’ มาฮับพวกเรา”
เขายังมีอารมณ์หยิบขนมปังกรอบครึ่งซองที่ชื้น ๆ ออกจากเป้ ส่งให้จางฉีหลิน
จางฉีหลินไม่รับ
เขายืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ไม่ขยับ
ตั้งแต่หลินชิวโทรออกสายแรก เขาก็อยู่ในสภาพที่ไม่สามารถเข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้นได้ตลอดเวลา
มอบตัว?
ยังสมัครใจให้พิกัดอีก?
แถมยังเร่งให้อีกฝ่ายรีบมาจับตัวเอง?
กว่าครึ่งปีที่ผ่านมา พวกเขาออกผจญภัยลำบาก หลบเลี่ยงโอกาสทั้งหมดที่จะได้เกี่ยวข้องกับทางการ
แต่ตอนนี้ หลินชิวกลับพุ่งชนเข้าไปเอง
จางฉีหลินดูไม่ออก แต่เขาไม่ได้ถาม
เขารู้แค่ว่า เพื่อนร่วมทีมตรงหน้า ตั้งแต่ก้าวออกจากอุโมงค์ขุดสุสานมา กลายเป็นคนแปลกหน้าอย่างบอกไม่ถูก
“อย่าซีเรียสขนาดนั้นสิ” หลินชิวเคี้ยวขนมปังพูดเสียงอู้อี้ “ลองมองอีกมุมหนึ่ง นี่เรียกว่าละทิ้งความมืดหันเข้าหาแสงสว่าง เป็นเรื่องดี ต่อไปก็เป็นคนมีสังกัดแล้ว ประกันสังคม อีกทั้งวันหยุดเสาร์อาทิตย์ ไม่ดีกว่าตอนนี้หรือ”
จางฉีหลินไม่สนใจคำพูดเพ้อเจ้อของเขา
ลมภูเขาพัดผ่าน นำเสียงสุนัขเห่าห่าง ๆ จากเชิงเขามาแต่ไกล
ไม่นานนัก เสียงไซเรนตำรวจอันแหลมคมก็ดังใกล้เข้ามา ทำลายความเงียบสงบของชนบท
แสงไฟหน้ารถนับสิบคัน สาดส่องราวกับดาบ ทะลวงความมืดที่เชิงเขา
ขบวนรถตำรวจนับสิบ ๆ คัน ปิดล้อมทุกทางเข้าออกสู่เขาผิงอู
หมู่บ้านเชิงเขาถูกปลุกให้ตื่นเต้นไปทั้งหมู่บ้าน บ้านเรือนติดไฟสว่างไสว ชาวบ้านสวมเสื้อคลุม มองออกไปนอกหน้าต่างด้วยความสงสัยและหวาดหวั่น
ประตูรถเปิดออก ตำรวจปราบจลาจลและตำรวจสืบสวนติดอาวุธครบมือจำนวนมากพุ่งลงมา
คนนำหน้าคือชายวัยกลางคนรูปร่างสูงใหญ่ ใบหน้าเย็นชา เขาคือหัวหน้าทีมสอบสวนพิเศษของสำนักงานใหญ่ เจ้าตงไหล
“ชุดหนึ่งปิดล้อมรอบนอก! ชุดสองตามฉันเข้าภูเขา! พิกัดเป้าหมายส่งไปที่เทอร์มินัลของพวกคุณแล้ว จำไว้ ฝ่ายตรงข้ามไม่ใช่อาชญากรธรรมดา ให้รักษาความระมัดระวังสูงสุด!”
เสียงของเจ้าตงไหล ท่ามกลางความเงียบสงัดของราตรี เต็มไปด้วยอำนาจสังหาร
เขาทำคดีขุดสุสานมาหลายปี รู้ดีถึงความเจ้าเล่ห์และความโหดร้ายของคนกลุ่มนี้
แจ้งความมอบตัวด้วยตัวเอง?
ในสายตาของเขา มันเหมือนกับเป็นกับดักที่วางแผนมาอย่างแยบยลมากกว่า