บทที่ 4 ตามหาจุดพลังงาน, ปีศาจแดงม่ายหลิน
ไม่ใช่ว่าไม่ง่วง แต่ข้อมูลในหัวมันเยอะเกินไป ในเวลาสั้น ๆ ย่อยไม่หมด
ไป๋เสวี่ยก่อนนอนเล่าเรื่องพายุมืดให้ฟังคร่าว ๆ
ดาวทะเลทรายทุกวันจะมีพายุมืด เกิดตรงเวลา สม่ำเสมอ แม่นยำราวกับตั้งนาฬิกาปลุก
พอถึงช่วงนี้ สิ่งมีชีวิตทั้งหมดบนดาวจะหลบซ่อน
หมาป่าทรายดำกลับรัง สัตว์เล็ก ๆ มุดลงซอกพื้น ทุ่งรกร้างทั้งผืนกลายเป็นนรกดำมืดไร้ชีวิต
"ที่กลางวันไม่เห็นสัตว์มีชีวิต ไม่ใช่เพราะมันไม่มีอยู่ แต่พวกมันกำลังรอให้พายุผ่านไป" ตอนนั้นไป๋เสวี่ยอธิบายไว้แบบนี้
เย่หานถามว่า "แล้วถ้ามีคนอยู่ในพายุจะเกิดอะไรขึ้น"
ไป๋เสวี่ยมองเขา พูดจริงจังว่า "ตายไม่เหลือซาก"
เย่หานตอนนั้นสลักกฎข้อนี้ลงในสมอง
ตอนนี้มีเวลาแล้ว เย่หานมีเรื่องสำคัญกว่าต้องจัดการให้ชัดเจน
"ระบบ"
แผงโปร่งแสงสีฟ้าอ่อนลอยขึ้นตรงหน้า
【ระบบยันต์ทั้งสิบสองเปิดใช้งานแล้ว】
【ปัจจุบันปลดล็อก: ยันต์กระต่าย——เพิ่มความเร็ว】
【จุดพลังงาน: 0】
【ระบบสุ่มรางวัล: ทุกการใช้จุดพลังงานสิบแต้มจะสุ่มได้หนึ่งครั้ง ยันต์ที่ได้รับแล้วจะไม่สุ่มซ้ำ มีโอกาสได้รับยันต์เต็มชิ้นหรือเศษยันต์】
ระบบสุ่มรางวัลของยันต์ทั้งสิบสอง
สิบจุดพลังงานสุ่มหนึ่งครั้ง
ยันต์ที่ได้แล้วจะไม่ซ้ำ หมายความว่า อย่างน้อยสุ่มสิบเอ็ดครั้ง ก็ได้ยันต์ครบทั้งสิบสอง
แต่การสุ่มมีโอกาสออกเป็นเศษยันต์ ไม่ใช่ทุกครั้งจะได้ยันต์เต็มชิ้น
"นั่นก็คือ ถ้าโชคดี สุ่มสิบครั้งรวดจบ ถ้าโชคร้ายก็ต้องสุ่มอีกหลายครั้ง" เย่หานคิดในใจ
ยันต์ทั้งสิบสอง ถ้าทุกครั้งออกเต็มชิ้น หักยันต์กระต่ายที่มีแล้ว ก็ใช้แค่หนึ่งร้อยสิบจุดพลังงานก็พอ
แต่ถ้าออกแต่เศษยันต์ ก็ว่ากันยาก
แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น
ประเด็นคือจุดพลังงานได้มาอย่างไร
เย่หานกดดูจุดพลังงาน มีคำอธิบายเด้งขึ้นมา
【แหล่งที่มาของจุดพลังงาน: ดาวบางดวงมีสสารพิเศษที่บรรจุพลังงาน เมื่อผู้ครอบครองเข้าใกล้สสารพลังงาน ระบบจะแจ้งเตือนโดยอัตโนมัติ หลังจากได้รับสสารพลังงานแล้ว ระบบสามารถดูดซับและแปลงเป็นจุดพลังงาน】
【หมายเหตุ: สสารพลังงานมีหลายรูปแบบ อาจเป็นแร่ ผลิตภัณฑ์จากสิ่งมีชีวิต หรือรูปแบบอื่น สสารพลังงานที่ผลิตได้จากดาวแต่ละดวงแตกต่างกัน】
"พอเข้าใกล้ก็เตือนอัตโนมัติ ระบบก็ใส่ใจดี"
จุดพลังงานคือทรัพยากรหลักของระบบ
ไร้จุดพลังงาน ก็ยากจะปลดล็อกยันต์ที่เหลืออีกสิบเอ็ดชิ้น
ไม่มีทางสุ่มรางวัล ยันต์ที่เหลืออีกสิบเอ็ดชิ้นก็ได้แต่มองตาปริบ ๆ ไม่มีวันสว่างขึ้นมา
เย่หานนอนบนเตียงหิน จ้องตัวเลขใหญ่บนแผงระบบที่เขียนว่า 【จุดพลังงาน: 0】 รู้สึกว่าเลขศูนย์นี่เหมือนการเยาะเย้ยเงียบ ๆ
"ต้องหาทางหาจุดพลังงานมาให้ได้"
จุดพลังงานมาจากสสารพิเศษบนดาว เป็นแร่ ผลิตภัณฑ์จากสิ่งมีชีวิต หรือรูปแบบอื่น ระบบพอเข้าใกล้จะแจ้งเตือนอัตโนมัติ
ดาวทะเลทรายอย่างน้อยก็เป็นดาวระดับ C สามารถให้กำเนิดสิ่งมีชีวิตที่ย้อนแสงอย่างหมาป่าทรายดำได้ ในทางธรณีวิทยาก็น่าจะมีอะไรบ้าง
ไม่ว่าจะมีหรือไม่ ข้างหน้าก็ต้องตาตื่นไว้
เก็บเล็กผสมน้อย สิบจุดสุ่มหนึ่งครั้ง ทฤษฎีขั้นต่ำที่ต้องใช้เพื่อปลดล็อกยันต์ทั้งสิบสองคือหนึ่งร้อยสิบจุด
หนึ่งร้อยสิบจุด ว่ามากก็ไม่มาก ว่าน้อยก็ไม่น้อย
แต่เมื่อคิดถึงว่าอาจสุ่มได้เศษยันต์ ตัวเลขที่ต้องใช้จริงมีแต่จะมากขึ้น
"สะสมไว้เยอะ ๆ ไม่มีทางผิด"
———
วันรุ่งขึ้น
เย่หานถูกเสียงทุบดังตุบ ๆ ปลุกให้ตื่น
ตุบ! ตุบ! ตุบ!
จังหวะสม่ำเสมอ แรงหนักแน่น เหมือนมีคนใช้กำปั้นทุบกำแพง
เขาขยี้ตาลุกขึ้นจากเตียงหิน พบว่าไป๋เสวี่ยไม่อยู่บนเตียงหินของเธอแล้ว หินใหญ่ที่ปิดปากถ้ำถูกดันออกเป็นช่องกว้างเท่าตัวคน
พอก้าวออกจากถ้ำ ก็เห็นไป๋เสวี่ย
เธอสวมแค่เสื้อกล้ามรัดรูปตัวสั้น ยืนอยู่หน้าหินสีดำก้อนหนึ่งที่สูงพอ ๆ กับตัวเธอ
แขนของไป๋เสวี่ยมีกล้ามเนื้อแน่นแข็งแรง กล้ามเนื้อหัวไหล่และหลังทุกครั้งที่ชกจะเกร็งเป็นเส้นโค้งลื่นไหล ไม่ใช่กล้ามใหญ่โตแบบที่ได้จากฟิตเนส แต่เป็นรูปร่างเพรียวบางที่ผ่านการฝึกฝนจริง
ตุบ
หมัดกระแทกหินอีกครั้ง หน้าหินสั่นเล็กน้อย มีผงดำร่วงลงมา
สายตาของเย่หานเลื่อนต่ำลงเล็กน้อยอย่างไม่รู้ตัว
ส่วนโค้งงามมาก เอวก็เล็ก แต่ทุกตารางนิ้วแน่นกระชับไม่มีไขมันส่วนเกินเลยสักนิด
ชายกระโปรงสั้นเปียกเหงื่อชุ่มเป็นทาง ติดกับผิวหนัง พลิ้วตามการเคลื่อนไหวของเธอ
ก็มีของอยู่เหมือนกัน
ประโยคนี้เป็นเพียงการพรรณนาข้อเท็จจริง ไม่ได้มีความเห็นส่วนตัวเจือปน
คงเพราะรู้สึกถึงสายตา การเคลื่อนไหวของไป๋เสวี่ยหยุดชะงัก หันมามอง
"ตื่นแล้ว?"
"เสียงเธอทุบหินน่ะปลุกข้าตื่น" เย่หานเดินเข้าไป ดูหินก้อนนั้นใกล้ ๆ แล้วพบว่าบนหน้าหินมีรอยบุ๋มตื้น ๆ เป็นวง รอยหมัดซ้อนทับกันหนาแน่น
"นี่เธอฝึกมานานแค่ไหนแล้ว"
"ตั้งแต่ข้าห้าขวบก็เริ่มฝึก ฝึกมาสิบห้าปีแล้ว ก็แค่การฝึกพื้นฐาน" ไป๋เสวี่ยพูดเรียบ ๆ
เขาหมุนตัวเดินกลับเข้าไปในถ้ำ งัดของออกมาชิ้นหนึ่ง
เมื่อคืนก่อนนอนเขาใช้หินดำก้อนแบนยาวทำมีดหินหนึ่งเล่ม
ที่ว่ามีดหิน จริง ๆ ก็แค่เอาปลายหินมาฝนให้บาง ขอบพอจะคมได้บ้าง ถือแล้วหนักมือ ดีกว่าไม่มี
ถือแล้วรู้สึกดี พอใช้เป็นอาวุธได้
เย่หานแบกมีดหินไว้บนบ่า พูดกับไป๋เสวี่ยว่า "ข้าไปล่าสัตว์ก่อน เย็น ๆ จะกลับมา"
"ระวังตัวด้วย บนดาวนี้ไม่ได้มีแค่หมาป่าทรายดำ"
เรื่องหมาป่าทรายดำ เมื่อคืนเย่หานถามจนเข้าใจแล้ว
"งั้นมีอะไรอีก"
"ยังมีนักสู้มากมาย คนที่มาฝึกบนดาวปาจี๋ไม่ใช่แค่เราสองคน ดาวทะเลทรายเป็นด่านแรก คนมามากที่สุด คนจากไปก็มากที่สุด" ไป๋เสวี่ยใช้ผ้าที่คล้องคอเช็ดเหงื่อ
ไป๋เสวี่ยพูดต่อ "บางคนมาเพื่อฝึกฝน บางคนมาเพื่อหนีเอาชีวิตรอด หลังจากคุกเนตรดาราถูกยุบ นักโทษจำนวนมากไม่มีทางออกไป ก็เลยอยู่ที่นี่ ยังมีพวกที่ก่อเรื่องข้างนอก ก็หลบเข้ามา ดาวปาจี๋ไม่อยู่ในเขตอำนาจของสหภาพ ไม่มีกฎหมายใด ๆ คุ้มครองที่นี่"
"พวกสิ้นคิด?" สีหน้าของเย่หานเคร่งขรึมขึ้น
ไป๋เสวี่ยพยักหน้า "ข้าเคยเจออยู่ไม่กี่คน โดยปกติพวกมันจะไม่หาเรื่องเอง แต่ถ้าถูกจับตามอง อาจลงมือกับแกได้"
"วางใจเถอะ ข้าล่าสัตว์เสร็จก็จะกลับมา ไม่ไปยุ่งกับคนพวกนั้นหรอก ข้อดีที่สุดของข้าก็คือขี้ขลาด เจอเรื่องมีปัญหาวิ่งหนีเร็วกว่าใคร"
พอพูดจบ จู่ ๆ เย่หานก็นึกถึงยันต์กระต่าย ความหนักใจในคิ้วกวาดหายไป สีหน้ากลับมาผ่อนคลาย
ถึงจะเจอจริง ๆ แล้วยังไง
สู้ไม่ได้ แต่จะวิ่งหนีไม่รอดหรือไง
ไป๋เสวี่ยพลันหัวเราะ "ข้าคิดมากไปเอง ความเร็วของแกนั่น วิ่งแล้วคงไม่มีใครตามทันจริง ๆ"
"ใช่แล้ว ฉะนั้นไม่ต้องห่วง ข้าไปก่อน รอข้ากลับมาพร้อมของเต็มมือ"
เย่หานใช้ยันต์กระต่าย ครั้งนี้ใช้พลังประมาณห้าส่วน
ฟิ้ว
ร่างทั้งร่างวาบหายไปที่ปากถ้ำ เหลือเพียงฝุ่นดำบนพื้นเป็นทางยาวจากปากถ้ำทอดยาวออกไปสู่ทุ่งรกร้างไกล
ไป๋เสวี่ยยืนข้างก้อนหิน มองแนวฝุ่นดำที่ยิ่งห่างไกลออกไป ภายในไม่กี่วินาทีก็กลายเป็นจุดดำเล็ก ๆ บนเส้นขอบฟ้า
แล้วเธอก็พึมพำ นึกทบทวน "ความเร็วนี้น่ากลัวเกินไปแล้ว คนโลกมนุษย์นี่เก่งกันขนาดนี้เลยหรือ"
"ข้าจำได้ว่าปีศาจแดง ม่ายหลิน เหมือนจะเป็นคนโลกมนุษย์นี่นา...."