ลู่เหมยพูดทุกคำอย่างจริงใจ สีหน้ายังเจือแววขุ่นเคืองอยู่เล็กน้อย ราวกับเรื่องทั้งหมดเป็นเช่นนั้นจริง ๆ
เธอเป็นสะใภ้น่าสงสารที่ถูกไล่ออกจากบ้าน
เรื่องอื่นไม่ต้องพูดถึง เธอพักอยู่ที่ตระกูลซ่งถึงสี่วันจริง ๆ บรรดาแม่บ้านของตระกูลซ่งต่างก็รู้ว่าหลังแต่งงาน ลู่เหมยไม่น่าจะชอบกลับมาที่บ้านซ่ง ครั้งนี้เธอกลับทำตรงกันข้าม ย่อมต้องมีสาเหตุแน่นอน
เมื่อได้ยินลู่เหมยยอมรับ ซ่งเจียนีก็รู้สึกสะใจจนแทบเก็บอาการไม่อยู่ อดแทรกขึ้นมาไม่ได้ว่า “ฉันว่าแล้ว ยัยลู่เหมยนี่ต้องถูกไล่ออกมาแน่ ๆ ตอนนี้รู้แล้วว่าปิดบังต่อไปไม่ได้ ในที่สุดก็ยอมรับสักที”
บิดาของซ่งจมอยู่ในห้วงความคิดเป็นเวลานาน
ถึงอย่างนั้น เขาก็ไม่มีทางปล่อยเครื่องมือชั้นดีอย่างลู่เหมยไปง่าย ๆ
“ในเมื่อถูกไล่ออกมา ก็กลับไปขอโทษคุณชายจง ยอมรับผิดกับเขาเสีย คู่สามีภรรยาในโลกนี้ไม่มีคู่ไหนไม่ทะเลาะกันหรอก” บิดาของซ่งยังคงอบรมเธอด้วยน้ำเสียงหนักแน่นจริงจัง “กลับไปแล้วต้องให้เกียรติคุณชายจง รอให้ความสัมพันธ์ดีขึ้นค่อยคุยเรื่องโครงการกับเขาอีกที”
เรื่องโครงการเขาไม่มีวันยอมตัดใจ ไม่อยากปล่อยผลประโยชน์ก้อนโตขนาดนี้ให้หลุดมือไป
ทั้งที่รู้อยู่เต็มอกว่าคำพูดก่อนหน้านี้ของลู่เหมย หากพิจารณาอย่างถี่ถ้วนแล้ว อย่างไรก็ไม่ใช่เรื่องที่เธอต้องเป็นฝ่ายขอโทษ แต่เพื่อผลประโยชน์ ต่อให้ต้องให้ลูกสาวอดทนกับความไม่เป็นธรรมบ้าง หรือแม้แต่ต้องเสียขาไปข้างหนึ่ง บิดาของซ่งก็ยังยอมได้