ไม่เอาหละสิ แผนที่แคว้นเยียนสั้นขนาดนี้เลยเหรอ?
เฉินหวยอันเห็นข้อความแจ้งเตือนการเติมเงินก็ขำจนแทบไม่อยากจะเชื่อ
เกมนี้วางแผนไว้โจ่งแจ้งไม่มีการปิดบัง เปิดมาปุ๊บก็ให้เติมเงินเลย
แต่พอเห็นท่าทางน่าสงสารของเด็กสาวบนหน้าจอ เขาก็นึกถึงตัวเองขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว ไร้ที่พึ่งพิง ไม่มีเงินรักษาโรค แฟนก็ทิ้ง สถานะของเขาจะดีไปกว่าหลี่ชิงหรานสักเท่าไร? เพื่อนที่เคยคบหากันมาก็ต่างกลัวว่าเขาจะขอยืมเงิน ติดต่อไม่ได้เลยสักคน
ใครเล่าจะยื่นมือเข้ามาช่วยเขา?
แต่ตอนนี้ เขากลับสามารถยื่นมือช่วยเด็กสาวคนนี้ได้
ถึงแม้มันจะเป็นเพียงโปรแกรมที่สร้างขึ้นมาเพื่อดูดเงินจากกระเป๋าของเขาก็ตาม
"แค่หกหยวนเอง เติมสิ!"
เฉินหวยอันไม่เคยเล่นเกมมาก่อน เคยแต่ดูคนอื่นเล่น
นี่คือการเติมเงินครั้งแรกในชีวิตการเล่นเกมของเขาอย่างแท้จริง
[เติมเงินสำเร็จ!]
เห็นได้ว่าข้อความแจ้งเตือนนี้สลายกลายเป็นแสงสีทองพุ่งไปยังกระท่อมมุงจากที่พังพินาศซึ่งหลี่ชิงหรานอาศัยอยู่
แสงสีทองตกลงบนเสื่อฟาง เสื่อฟางก็กลายเป็นเตียงไม้ที่มีที่นอนปูอยู่ ตกลงบนกำแพง กำแพงดินที่แตกเป็นรูก็กลายเป็นกำแพงหินที่ก่อด้วยอิฐ มีหน้าต่างบานหนึ่งกั้นลมและฝนไว้ทั้งหมด และเมื่อแสงสีทองล้อมรอบทั้งห้อง พื้น โต๊ะ เก้าอี้ เตาไฟ...เฟอร์นิเจอร์โบราณต่างๆ ก็ทยอยปรากฏขึ้นมาครบครัน
"ถึงจะถูกต้องแบบนี้สิ!" เฉินหวยอันรู้สึกสบายใจ เขามองไปที่หลี่ชิงหราน อยากจะดูปฏิกิริยาของเด็กสาวคนนี้
อย่างไรก็ตามมันก็แค่เกมมือถือ ไม่น่าจะทำได้ละเอียดขนาดนั้น มากที่สุดก็แค่แสดงความดีใจออกมา
แต่ทว่า จากนั้นไม่นานเขาก็เห็นสีหน้าของหลี่ชิงหรานเปลี่ยนจากตกตะลึงเป็นตื่นตระหนกแล้วก็กลายเป็นความระแวดระวัง สาวน้อยคนนี้ดูเหมือนจะไม่เชื่อมากนักกับสิ่งที่เกิดขึ้น เธอหดตัวอยู่ตรงมุมห้องไม่กล้าขยับตัว ผ่านไปนานพอสมควรถึงจะเหมือนแมวน้อยที่เข้ามาในสภาพแวดล้อมใหม่ ค่อยๆ เดินสำรวจไปรอบๆ อย่างระมัดระวัง
เธอนั่งลงบนเตียง ลูบที่นอนที่นุ่มนวล ดวงตาเหลือเพียงความว่างเปล่า
"บ้าจริง ปฏิกิริยาท่าทางพวกนี้ ระบบโต้ตอบการเคลื่อนไหวพวกนี้..." เฉินหวยอันที่เห็นตัวละครในเกมมีปฏิกิริยาต่อเนื่องกันชุดใหญ่ถึงกับตะลึง หลี่ชิงหรานนั่งลงบนเตียง ที่นอนก็ยุบลงไปเล็กน้อยตามธรรมชาติ รวมถึงจุดที่เธอลูบก็ยังมีรอยย่นหลงเหลืออยู่
แค่เกมมือถือธรรมดาๆ กลับทำได้ถึงระดับนี้เชียวหรือ?
ถ้าเป็นแบบนั้น ถึงจะให้เขาเติมเงินเพิ่มอีกนิดเขาก็รู้สึกว่าคุ้มค่า ถือว่าเป็นการตอบแทนผู้สร้างเกมก็แล้วกัน
แต่ความคิดนี้เพิ่งจะเกิดขึ้น...
[＜โปรโมชั่นจำกัดเวลา＞เพียงเติมเงิน 30 หยวน ก็สามารถซื้อชุดสวยๆ ให้แฟนสาวอิเล็กทรอนิกส์ของคุณได้หนึ่งชุดนะ!]
"เอ่อ..." เฉินหวยอันมองดูชุดขาดรุ่งริ่งบนตัวหลี่ชิงหราน จิตใจก็อ่อนโยนลง: "เติมสิ!"
ฉับ! ชุดกระโปรงยาวสีเขียวสไตล์โบราณชุดหนึ่งวางอยู่ที่หัวเตียง
[＜โปรโมชั่นวันนี้＞เพียงเติมเงินเพิ่ม 68 หยวน ก็สามารถจัดโต๊ะอาหารที่มีคุณค่าทางโภชนาการอัดแน่นให้แฟนสาวอิเล็กทรอนิกส์ของคุณได้หนึ่งโต๊ะนะ!]
อาหารราคา 68 หยวน? ตอนปกติเขากินข้าวกล่องยังไม่เกิน 15 หยวนเลย!
แต่แล้วมันจะทำไม? เติมสิ!
[＜โปรโมชั่นสัปดาห์นี้＞เติมเงิน 98 หยวน จะได้รับรายงานประวัติของแฟนสาวอิเล็กทรอนิกส์ พร้อมแนบแบบฟอร์มตรวจร่างกาย เพื่อให้คุณเข้าใจสภาพของเธอได้มากขึ้นนะ!]
เฉินหวยอัน: "เติมสิ!"
[＜โปรโมชั่นเดือนนี้＞เติมเงิน 188 หยวน จะสามารถซื้อกระดาษอัญเชิญสายฟ้าไฟระดับเซียนสามแผ่น ให้บ้านของแฟนสาวอิเล็กทรอนิกส์ของคุณใช้ป้องกันตัวได้นะ!]
เฉินหวยอัน: "เติม! เติม! เติม!"
[แฟนสาวอิเล็กทรอนิกส์ของคุณตกใจกลัวมาก กรุณารอสักครู่ก่อนดำเนินการนะ~~]
ในเกมไม่มีข้อความแจ้งเตือนการเติมเงินเด้งขึ้นมาอีกแล้ว
เฉินหวยอันมองดู ก็พบว่าหลี่ชิงหรานหลบไปอยู่ใต้เตียงแล้ว ตัวสั่นเทาไปทั้งร่าง
เสื้อผ้าชุดใหม่บนเตียงไม่ถูกแตะต้อง โต๊ะอาหารไก่เป็ดปลาก็ไม่ถูกแตะต้องเช่นกัน
ที่มุมขวาบนมีตัวจับเวลาการตรวจรายงานเพิ่มขึ้นมา ต้องใช้เวลาครึ่งชั่วโมงกว่าจะออกผล
ที่ประตู หน้าต่าง และบนหลังคาของห้อง มีกระดาษอัญเชิญสามแผ่นติดอยู่ ถ้าไม่ขยายภาพก็แทบจะมองไม่เห็น
ที่ทำให้เขาสบายใจได้บ้างคือ อายุขัยของหลี่ชิงหรานเพิ่มขึ้นเป็น 6 ชั่วยาม
"ก็พอใช้ได้ สถานการณ์ตอนนี้คงไม่เป็นไร"
เวลาในเกมกับเวลาในโลกความเป็นจริงเดินพร้อมกัน เขาไม่ต้องตื่นเต้นมากขนาดนั้นแล้ว
"ว่าแต่ ก่อนหน้านี้หลี่ชิงหรานยังมีพิษไฟติดตัวอยู่ใช่ไหม? นั่นคืออะไรกัน?"
เหมือนกับว่ากดค้างที่หลี่ชิงหรานแล้วจะเห็นสถานะได้ แต่เสียดายที่ตอนนี้สาวน้อยคนนี้มุดอยู่ใต้เตียง เห็นได้เพียงเท้าเล็กๆ สีขาวสะอาดข้างหนึ่ง กดไปก็ไม่มีปฏิกิริยา กลับหดเข้าไปอย่างกับโดนไฟดูด
"เดาว่าคงต้องรอให้รายงานการตรวจออกมาก่อนึงจะพอเข้าใจอะไรได้บ้าง"
เฉินหวยอันลูบท้องตัวเอง มองดูอาหารบนโต๊ะในเกม น้ำมันบนเป็ดย่างกำลังไหลย้อยลงมา ดูสมจริงมากเกินไป ไม่ใช่ความรู้สึกแบบภาพแปะๆ เลยสักนิด ราวกับว่าจะได้กลิ่นด้วยซ้ำ
ป่านนี้ก็บ่ายแล้ว เขายังไม่ได้กินข้าวเที่ยงเลย
"ผัดอะไรสักอย่างกินไปพลางๆ ดีกว่า ตัวละครในเกมยังกินดีกว่าฉันเลย"
เฉินหวยอันถอนหายใจ แต่คิดไปคิดมา ใช้เงิน 68 หยวนซื้ออาหารโต๊ะหนึ่งก็ดูเหมือนจะคุ้มค่าอยู่เหมือนกัน
ก็โล่งใจแล้ว
เขาเอาโทรศัพท์วางไว้บนโต๊ะเพื่อชาร์จแบต
เตรียมจะกินข้าวเที่ยงเสร็จแล้วค่อยกลับมาดูแฟนสาวอิเล็กทรอนิกส์อีกที
...
หลี่ชิงหราน หญิง อายุ 19 ปี ศิษย์คนที่ห้าของยอดเขาเซี่ยวเซียว สำนักชิงหยุน
เดิมทีชีวิตของนางค่อนข้างสงบ ฝึกบำเพ็ญตามขั้นตอน ออกภารกิจสำนักตามขั้นตอน นางยังมีพี่ศิษย์สี่คนที่ต่างมีความสามารถเฉพาะตัวคอยปกป้องนางอยู่ข้างบน จนกระทั่งวันหนึ่ง พี่ศิษย์ใหญ่ลู่ฉางเทียนพาน้องศิษย์คนที่หกกลับมาจากข้างนอก และใช้ชีวิตเป็นเดิมพันรับรองให้ศิษย์น้องที่ไร้พรสวรรค์คนนั้นได้เข้าศึกษาที่ยอดเขาเซี่ยวเซียว ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป
พี่ศิษย์ใหญ่ที่เคยมาที่ถ้ำเพื่อเรียกนางไปเรียนเช้าทุกวันก็ไม่มาอีกแล้ว
พี่ศิษย์รองเซียวอี้เฟิงที่ถนัดเรื่องหลอมยาก็ไม่เรียกนางไปทดลองยาอีกแล้ว
พี่ศิษย์สามหยุนจื่อมั่วที่ทำหน้าเย็นชากับทุกคน กลับไปเรียนเพลงรักให้น้องศิษย์เล็ก?
พี่ศิษย์สี่จางหานเซี่ยวที่หลงใหลในการออกภารกิจก็ไม่ออกภารกิจอีกแล้ว อยู่เฝ้าน้องศิษย์เล็กอยู่ที่ยอดเขาเซี่ยวเซียวทั้งวัน
ทุกคนล้อมรอบน้องศิษย์เล็กมู่ไป๋ซวง แม้กระทั่งอาจารย์ที่ปกติสุขุมเยือกเย็นก็ยังมองน้องศิษย์เล็กเป็นพิเศษ เพียงเพราะน้องศิษย์เล็กมีชะตากรรมอันน่าเวทนา ครอบครัวแตกสลาย บวกกับร่างกายอ่อนแอและป่วยบ่อย ทำให้ใครๆ ก็รู้สึกว่าถ้าไม่ดูแลเอาใจใส่ให้ดีแล้ว อีกวินาทีเดียวจะแตกสลาย
อันที่จริงหลี่ชิงหรานไม่มีท่าทีอะไรกับความเปลี่ยนแปลงเหล่านี้
น้องศิษย์เล็กพูดจาอ่อนหวานน่ารักได้รับการเอ็นดูเป็นเรื่องปกติ
ในฐานะพี่ศิษย์ นางก็ควรดูแลน้องศิษย์เล็กมากขึ้นอีกหน่อย
ดังนั้นภายใต้การสั่งสอนอย่างพิถีพิถันและการหล่อหลอมด้วยทรัพยากรของพี่ศิษย์ทั้งสี่ ระดับพลังของมู่ไป๋ซวงก็ค่อยๆ ไล่ตามนางทัน
ในการแข่งขันใหญ่ของสำนักเมื่อครึ่งเดือนก่อน ด้วยหลักการที่ให้เกียรติคู่ต่อสู้และหยุดเพียงแค่แตะต้อง นางได้ประลองกับศิษย์น้องมู่ไป๋ซวงตามปกติ
มู่ไป๋ซวงถึงแม้ระดับพลังจะถูกดันขึ้นมาแล้ว แต่รากฐานที่หล่อเลี้ยงด้วยยาก็ไม่มั่นคง ประสบการณ์การต่อสู้ยิ่งห่างชั้นกันมาก
นางคิดจะต่อสู้กันสักสามสิบสี่กระบวนท่าพอเป็นพิธี แล้วค่อยกดดันให้มู่ไป๋ซวงยอมแพ้
แบบนี้มู่ไป๋ซวงก็มีหน้ามีตา ไม่กระทบอันดับและความยุติธรรมด้วย
แต่มู่ไป๋ซวงกลับแทงดาบมุ่งเป้าไปที่จุดตายทุกครั้ง ไม่ยอมหยุดยั้ง ทำให้นางทำได้เพียงป้องกันอย่างสุดความสามารถ
แต่ทว่ามู่ไป๋ซวงที่ดูท่าทางดุดันตลอดเวลา กลับเปลี่ยนจากการรุกเป็นการรับในชั่วพริบตา แล้วยังพุ่งหัวชนเข้ากับดาบของนาง ตอนนั้นนางไม่สามารถหดดาบกลับได้แล้ว ให้ความรู้สึกเหมือนกับว่านางตั้งใจจะแทงจุดตายของมู่ไป๋ซวงโดยเจตนา...
ดาบเล่มนั้นเพียงแทงเข้าที่หัวไหล่ของมู่ไป๋ซวง
แต่กลับเอาชีวิตของนางไปครึ่งหนึ่ง
นางถูกไล่ออกจากยอดเขาเซี่ยวเซียว ถูกลดขั้นเป็นศิษย์นอก
คิดว่าเรื่องมันจบแค่นี้เหรอ? ไม่ พี่ศิษย์ทั้งสี่ของนางไม่คิดจะปล่อยนางไปง่ายๆ
พวกเขาจะแก้แค้นให้มู่ไป๋ซวง
พี่ศิษย์ใหญ่ลู่ฉางเทียนทำลายพลังบำเพ็ญของนาง แล้วยังขอร้องอาจารย์ให้ถอนรากวิญญาณของนางออก
พี่ศิษย์รองป้อนยาขยะให้นาง บอกว่าจะให้ลิ้มรสความเจ็บปวดของน้องศิษย์เล็กให้ดีๆ
พี่ศิษย์สามติดสินบนผู้อาวุโสฝ่ายนอกให้ไล่นางออกจากสำนักชิงหยุน ส่วนพี่ศิษย์สี่บอกว่าจะพานางลงเขา แต่กลับทิ้งนางไว้ในกระท่อมมุงจากที่พังพินาศกลางเขาหวานชานซึ่งรายล้อมไปด้วยสัตว์อสูร ให้อยู่ไปวันๆ... พวกเขาราวกับถูกมนต์สะกด ทั้งที่มันเป็นเพียงความเข้าใจผิด เรื่องเล็กน้อย แต่กลับทุกคนคิดจะผลักนางลงนรกเพื่อน้องศิษย์เล็ก!
ครึ่งเดือนมานี้นางพยายามปกป้องตัวเองอย่างเต็มที่แล้ว สองสามวันก่อนเพิ่งจะขับไล่หมาป่าอสูรตัวหนึ่งสำเร็จด้วยการเอาชีวิตเข้าแลก ได้รับบาดเจ็บหนักไม่น้อย ยิ่งไปกว่านั้นตอนนี้พลังบำเพ็ญถูกทำลาย พิษไฟในร่างกายที่ไม่ถึงตายก็กลายเป็นเส้นทางเร่งสู่ความตาย แก่นชีวิตของนางแห้งเหือดมานานแล้ว
พอดีกับที่บนเขาฝนตกลงมาอย่างหนัก
ในขณะที่นางกำลังหดตัวอยู่ที่มุมห้องรอความตาย
นกกระจอกภูเขาตัวหนึ่งบินผ่านม่านฝนหน้าประตูไปอย่างรวดเร็ว
จู่ๆ ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นข้างหู: [กลับบ้านมา!]
ชั่วพริบตา กระท่อมมุงจากที่นางอาศัยอยู่ก็กลายเป็นบ้านหินไปอย่างน่าอัศจรรย์!
---
---
หลี่ชิงหราน