ซ่งสืออันรู้สึกเก้อเขิน เช็ดมุมปากด้วยทิชชู่อย่างช่วยไม่ได้ “ขอโทษนะครับท่านเย่ เมื่อกี้เห็นคนที่คุ้นตาเลยเผลอมองไปหลายตา”
เย่ชิงเหอยิ้มพลางพูด “ไม่ต้องเกร็งหรอก เราเคยเจอกันมาก่อน”
ซ่งสืออันยิ่งเก้อเขินเข้าไปใหญ่ คิดแล้วว่าเธอคงจำได้ ตอนนี้จะขุดหลุมฝังตัวเองยังทันไหม...
เขาฝืนยิ้ม “ฮ่า ๆ ... ท่านเย่ยังจำได้อีกเหรอครับ”
เย่ชิงเหอมองไปทางหลินฟาน “ไม่ว่าอะไรถ้านั่งคุยด้วยนะ”
หลินฟานรีบยกจานตัวเองไปนั่งข้างซ่งสืออันทันที แล้วปล่อยที่นั่งฝั่งตรงข้ามให้เย่ชิงเหอ
เย่ชิงเหอนั่งลงกวาดตามองไปทั่วโต๊ะ เห็นจานเปล่าหลายใบวางซ้อนอยู่บนรถเข็นข้าง ๆ กินเก่งอยู่นะ น่าอิจฉาจัง
เธอต้องรักษาเสียงและรูปร่าง หลายปีมานี้ไม่กล้ากินแบบนี้อีกแล้ว ขนาดคาร์โบไฮเดรตยังต้องชั่งเป็นกรัมเลย
เย่ชิงเหอไม่อ้อมค้อม “ช่วงนี้เห็นคลิปของเธอในเน็ตเยอะเหมือนกัน เล่นซีรีส์ได้ดีมาก”
ซ่งสืออันไม่เข้าใจความหมาย จู่ ๆ ชมเขาเรื่องอะไร ผิดปกติต้องมีอะไรแอบแฝงแน่ ๆ! เขามองเธอด้วยสีหน้าสงสัยเต็มตา
เย่ชิงเหอกระแอมสองที “เอ็มวีเพลงต่อไปของฉันยังขาดพระเอก ขอเชิญเธอมาเล่นหน่อย ค่าแสดงต้องทำให้พอใจแน่นอน”
ซ่งสืออันได้ยินแต่... ค่าแสดง... พอใจ
สมองเขากรองทุกประโยคก่อนหน้านี้ออกหมด เหลือเพียงสองคำสำคัญนี้วนเวียนอยู่ในหัวซ้ำไปซ้ำมา
หลินฟานเห็นพี่ชายไม่มีทีท่าอะไรเลย รีบใช้เข่ากระแทกใต้โต๊ะ พี่เอ๊ย เอ็มวีของนักร้องสาวระดับตำนานนะ! คนตั้งเท่าไหร่อยากแย่งกันร่วมงานยังไม่มีโอกาสเลย เย่ชิงเหอชวนเองแท้ ๆ พี่มายืนแข็งอยู่นี่ทำไม!