จี้ซูเหยาได้รับรูปที่หลินฟานส่งมาให้ เขาซูมเข้าไปดูอย่างละเอียด
สัดส่วนไหล่ เอว และขาที่ชุดสกีเฉือนออกมา แว่นสกีกรอบเงินคาดบนสันจมูกให้ความรู้สึกเย็นชา ถึงแม้จะอยู่ในสตูดิโอที่รกรุงรังก็ยังทำให้คนมองรู้สึกตาสว่างขึ้นมา ค่าโฆษณาน่าจะเรียกได้มากกว่านี้...
เขานิ่งไปครู่หนึ่ง แล้วตอบกลับหลินฟานไปว่า "ทำงานแอบเล่นมือถือ ตัดเงินเดือน"
หลินฟานเห็นข้อความแล้วรู้สึกหัวใจจะหยุดเต้น เงินเดือนที่พึ่งขึ้นยังไม่ทันอุ่น ปลอดภัยเลย พี่เหยาแกไม่มีหัวใจจริงๆ!!!
ซ่งสืออันปล่อยให้โอวเหวินปรับแต่งชุดบนตัวเขา เข็มหมุดและสายวัดเวียนกันไปมา เขาถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น "คอลเลกชันหลักเป็นชุดสกีเหรอ?"
โอวเหวินมือไม่หยุด ปากคาบเข็มหมุดหลายอัน พูดไม่ค่อยชัด "คอลเลกชันหลักเป็นชุดสกี รวมถึงสโนว์บอร์ดอะไรพวกนั้นด้วย ยังไงก็ต้องถ่ายทั้งคอลเลกชัน"
ซ่งสืออันรู้สึกแย่ไปทั้งคน หมายความว่าเขาจะต้องไปเรียนสกีอีกเหรอเนี่ย
เขาอายุปูนนี้เคยแต่ดูโอลิมปิกฤดูหนาวในทีวี ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับกีฬาสกีมีเพียงแค่เขารู้ว่าหิมะเป็นสีขาว
แต่พอคิดถึงเงินหนึ่งแสนแปดแสนที่จะได้มา ก็ดูเหมือนจะพอรับได้ แค่กลิ้งจากยอดเขาลงไปถึงเชิงเขา เขายังกระโดดเครื่องบินมาแล้ว สกีจะอะไรนักหนา แต่ว่าของแบบนี้มันทำให้คนตายได้นะ...
จนกระทั่งสองทุ่ม โอวเหวินก็วางเข็มหมุดลงแล้วยืดตัว "ไม่เป็นไรแล้ว เก็บรายละเอียดเสร็จหมด ถ่ายแบบนี้ไปทำชุดจริงได้เลย วันนี้ลุยให้เสร็จ พรุ่งนี้เช้าก็ถ่ายโปสเตอร์ได้เลย"