ซ่งสืออันรับรูปถ่ายมาดู เป็นภาพจังหวะหวดลูกตบจากคาบเรียนเทนนิสเมื่อวาน
เขาไม่ได้คาดคิดเลยว่ารูปลายเซ็นใบแรกของตัวเองจะเป็นแนวนี้
เขาลงชื่อ 'ซ่งสืออัน' สามตัวอักษรที่มุมขวาล่างด้านหน้า
เจ้าของร่างเดิมเคยถูกบริษัทขยะนั่นบังคับให้ซ้อมลายเซ็น ลายมือเขียนออกมาสวยสะดุดตา เส้นสายคมคายปราดเปรียว
'ขอบคุณครับ ขอบคุณมาก!' นักเรียนชายรับไปด้วยสองมือ ปลดเปลื้องภาระ 'เสร็จธุระข้าได้สักที'
เพื่อนหลายคนที่อยู่รอบๆ พอเห็นว่ามีคนขอลายเซ็นสำเร็จ แววตาก็เปลี่ยนไปในบัดดล
รุ่นพี่สาวที่นั่งข้างหน้าซึ่งคอยลอบมองเขาตลอด ฉีกกระดาษจากสมุดโน้ตออกมาแผ่นนึง นักเรียนชายไม่กี่คนข้างๆ ก็เริ่มรื้อกระเป๋าเป้
ซ่งสืออันตอบสนองฉับไวสุดขีด ลุกพลางพูดว่า 'ไปห้องน้ำหน่อย' แล้วสาวเท้าวิ่งออกทางประตูหลังไปเลย
เขานั่งเล่นมือถือในห้องน้ำอยู่ครู่หนึ่ง ยอดผู้ติดตามเวยปั๋วพุ่งจากแฟนคลับปลอมแสนคนเป็นสามแสนกว่าคน ตัวเลขยังวิ่งขึ้นต่อไม่หยุด
คิดย้อนไปสมัยนั่งอยู่ห้องเช่าแทะแตงกวา ยังตราตรึงในห้วงคิด ตอนนี้กลับมีคนมาขอลายเซ็นเขา ชีวิตพลิกผันครั้งนี้มันยิ่งกว่าการนั่งรถไฟเหาะอีก
เห็นว่าใกล้เวลาแล้ว เขากำลังจะเปิดประตูออกไป ด้านนอกพลันดังเสียงฝีเท้ากับเสียงพูด
'นี่ก็ไม่รู้ว่าพวกสกุลซ่งนั่นมันเก่งกาจอะไรนักหนา!'
'คนเขาเป็นดาราอยู่เดี๋ยวนี้ จะไม่เก่งได้ไง'
'ก็แค่หน้าตาดีกว่าชาวบ้านนิดหน่อย ไม่รู้เล่นอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน เป็นแค่นักแสดงประกอบไม่ใช่เหรอ ยังถูกจับขึ้นหัวข้อฮิตอีก หล่อเอาเปรียบนี่สบายจริงๆ เนอะ'