เสียงเขาฟังดูน่าฟังดีไม่หยอก แม้จะอู้อี้อยู่หลังหน้ากากอนามัย แต่ก็ยังพอได้ยินน้ำเสียงทุ้มต่ำใสกังวาน
"ฉันชื่อเสี่ยวหลินนะ บ่ายนี้มีรายงานกลุ่มวิชาเอก เลี่ยงไม่ได้จริง ๆ เลยต้องรบกวนนายหน่อย" เธอชี้ไปที่แผ่นเล็บบนโต๊ะ "ป้ายราคาติดอยู่ข้างหลังนะ ซื้อสามชุดก็แปะให้ลูกค้าฟรีได้เลย นายแปะเป็นไหม"
ซ่งสืออันตอบอย่างมั่นใจเต็มเปี่ยม "ไม่มีปัญหา ผมดูคลิปสอนของคุณมาแล้ว"
เสี่ยวหลินหัวเราะกับน้ำเสียงของเขา เปิดกล่องเครื่องมือให้ดูอีกรอบ แล้วกำชับข้อควรระวังทั้งหมด หลังจากนั้นเธอเหลือบดูโทรศัพท์มือถือ ก็ร้องอุทานขึ้นว่า "ไม่ทันแล้ว!" แล้วสะพายเป้วิ่งออกไป
วิ่งไปได้ไม่กี่ก้าวก็หันกลับมาตะโกนบอกอีกประโยค "ขายได้ก็เป็นของนาย ให้แค่ค่าต้นทุนฉันก็พอ! ถ้าขายไม่ออกก็คิดชั่วโมงละยี่สิบ!"
ซ่งสืออันโบกมือให้เธอ แล้วทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้พับ
บ่ายสองบ่ายสาม ถนนคนเดินยังไม่ค่อยมีคน
เด็กสาวท่าทางเหมือนนักศึกษากลุ่มหนึ่งเดินผ่านมา เหลือบมองแผงของเขาแวบหนึ่ง แล้วก็หัวเราะคิกคักเดินจากไป
เขาหยิบแผ่นเล็บบนโต๊ะขึ้นมาดูทีละชิ้น บางชิ้นติดเพชรเม็ดเล็ก ๆ บางชิ้นเป็นลายตาแมวไล่สี บางชิ้นก็ทำเป็นลวดลายการ์ตูน
เขาหยิบขึ้นมาชิ้นหนึ่ง ส่องกับแสงแดดพลิกดูหลายมุม ก็สวยใช้ได้เลย
หลังสี่โมงคนเริ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ เด็กสาวสองคนหยุดอยู่หน้าแผง คนหนึ่งหยิบแผ่นเล็บลายตาแมวขึ้นมาเทียบกับมือ