คอมเมนต์ระเบิดขึ้นในพริบตา
"ฉินเหยี่ยน! นายไร้หัวใจ!"
"ขุนนางผู้กุมอำนาจทั้งแผ่นดินตายง่ายขนาดนี้เลยเหรอ? สมเหตุสมผลตรงไหน!"
"ถ้าไม่ใช่เพราะเมิ่งเจิน ฉินเหยี่ยน นายคิดว่าจะยึดบัลลังก์คืนมาได้ง่ายขนาดนั้นหรือไง? พอได้ตำแหน่งแล้วกลับหันมาฆ่าคนทิ้ง?"
"ในราชวงศ์ไม่มีหัวใจหรอก พอได้นั่งตำแหน่งนั้นแล้วก็ต้องกำจัดภัยให้สิ้นซาก ใช้สติกันหน่อยทุกคน"
"มีแต่ฉันหรือที่อินไปกับความสัมพันธ์นี้ ฉินเหยี่ยนกับเขาไม่ได้ไร้ความรู้สึกเลย แค่เทียบกับเมิ่งเจินแล้ว เขารักแผ่นดินมากกว่า"
"อินได้ทุกอย่างก็แค่ทำให้ตัวเองได้รับสารอาหารครบถ้วน"
"เมิ่งเจิน: ฉันถือว่านายเป็นนาย แต่กลับมองฉันเป็นตัวเลขผลงาน"
"สาวๆ ข้างบน กินได้ทุกอย่างมันจะทำร้ายเธอเองนะ!"
"ขำแทบตาย คอมเมนต์เปลี่ยนแนวจากเรื่องเศร้าสะเทือนใจเป็นตลกได้ยังไงเนี่ย"
คอมเมนต์ถกเถียงกันจนอลหม่าน ยอดความนิยมพุ่งทะยานขึ้นเรื่อยๆ
ซ่งสืออันเคี้ยวมันฝรั่งแผ่นกรุบกรับอย่างเพลิดเพลิน ผู้ชมพวกนี้ทะเลาะกันสนุกกว่าเนื้อเรื่องในซีรีส์เสียอีก
หลินฟานจิบเหล้าเล็กน้อย มองภาพเมิ่งเจินล้มตายในกองเลือดบนจอ น้ำตาร่วงพรากๆ : "พี่ครับ ครั้งหน้าเราเล่นบทที่ชะตากล้ำกลืนแบบนี้อีกไม่ได้แล้วนะ..."
ซ่งสืออันยัดเปาเสี่ยวซาลาเปาเข้าปากเขา : "ที่ไหนกล้ำกลืนกันเล่า นอกจากการตายตอนจบแล้ว ที่เหลือก็สบายทั้งนั้น เมิ่งเจินตัวละครนี้กุมอำนาจมหาศาล คนทั้งแผ่นดินนอกจากฮ่องเต้แล้วใครก็ต้องฟังเขา ลองคิดแบบนี้ดูสิ ฟังดูดีขึ้นเยอะไหมล่ะ"