"ขอโทษนะครับ เมื่อคืนยังไม่ทันตั้งตัว ไม่ได้ตั้งใจจะสาปอะไรนะ..."
ซ่งสืออันแทบกลั้นหัวเราะไม่อยู่ ความตายของตัวละครอายุสั้นนั่นมันฝังลึกในใจคนไปแล้วขนาดนั้นเลยหรือ
เขายังคงยิ้มแย้มทักทายแฟนๆ พยายามเรียกภาพลักษณ์ที่พังตอนถ่ายทอดสดในป่ากลับคืนมา
แฟนคลับตื่นเต้นยื่นซองจดหมายและของขวัญให้ มีคนเบียดมาข้างหน้า ส่งเสียงดังจนทั้งถนนได้ยิน "อันอัน! ครั้งนี้ทนายความน่าจะเป็นตัวละครที่รอดตั้งแต่ต้นจนจบใช่ไหม!"
ซ่งสืออันยกนิ้วขึ้นผลักแว่นตา ยิ้มตอบ "รอติดตามกันนะครับ รีบกลับไปพักผ่อนเถอะ ขอบคุณทุกคนมาก!"
"ฉันหายใจไม่ออก..."
"ปล่อยแว่นตานั้นมา ฉันจัดการเอง!"
"นี่ถือเป็นการตอบรับอย่างเป็นทางการว่าตัวละครนี้รอดถึงตอนจบใช่ไหม!"
"แน่นอนสิ ทางการประกาศแล้วว่าเป็นตัวเอกของซีรีส์สั้น ตัวเอกต้องรอดถึงตอนจบอยู่แล้ว!"
"ดีมาก ในที่สุดก็ไม่ต้องเห็นเขาตายในที่ต่างๆ อีก ฉันเกือบเป็นปมในใจไปแล้ว"
"ไม่ต้องขนาดนั้นหรอกสาวๆ ถึงยังถ่ายไม่เสร็จ แต่รอติดตามเต็มที่เลย!"
"อันอัน!!! รักนะ!!!"
ซ่งสืออันรักษารอยยิ้มไว้ได้อย่างไม่หวั่นไหว แต่ปลายหูที่แดงเรื่อเผยความรู้สึกภายในออกมา
นี่พวกเธอคิดไปเองเองนะ ถึงเขาจะรอดถึงตอนจบ แต่ก็เป็นคนที่ใครเห็นก็หมั่นไส้ หวังว่าตอนออกอากาศจะไม่ด่ากันแรงเกินไป
แฟนคลับกดชัตเตอร์ถ่ายรูปเขาอย่างไม่พลาดแม้แต่องศาเดียว
ลู่ซื่อเยวี่ยยืนอยู่แถวหน้าสุด กล้องในมือไล่ตามทุกการเคลื่อนไหวของซ่งสืออัน