เขายืนเงียบ ๆ ห่างจากซ่งสืออันไปสองก้าว จ้องมองเขาอยู่นานโดยไม่กระพริบตา ก่อนจะก้มลงมองเต้าหู้ทอดในมืออีกฝ่าย
ซ่งสืออันก้มมองเต้าหู้สามชิ้นที่เหลืออยู่ในชาม จึงพลิกตะเกียบใช้ด้านสะอาดคีบขึ้นมาสองชิ้นยื่นให้
"นี่ อร่อยมากเลยนะ"
เด็กน้อยมองเต้าหู้ทอดแล้วยื่นมือไปรับ
กัดชิมรสชาติเบา ๆ ก่อนจะยัดเข้าปากทั้งชิ้น แก้มป่องเหมือนกระรอก
"ขอบคุณพี่ชาย" เขาพูดเสียงอู้อี้ ตรงมุมปากเปื้อนน้ำจิ้มนิด ๆ
ซ่งสืออันนั่งยองลงให้สายตาอยู่ระดับเดียวกัน มองซ้ายมองขวา
รอบตัวผู้คนเดินกันขวักไขว่ แต่ไม่มีใครดูเหมือนกำลังตามหาเด็กคนนี้เลย
"หนูมาคนเดียวได้ยังไง พ่อแม่หนูล่ะ"
เด็กน้อยกลืนเต้าหู้ลงคอ เลียริมฝีปากแล้วบอก "พ่อแม่อยู่บ้านครับ เสี่ยวไป๋พาหนูออกมา"
ซ่งสืออันกวาดตามองทั่วอีกครั้ง "เสี่ยวไป๋คือใคร"
เด็กน้อยล้วงมือลงกระเป๋ากางเกง ค่อย ๆ ควักแฮมสเตอร์สีขาวตัวหนึ่งออกมา
แฮมสเตอร์ขดตัวอยู่ในอุ้งมือ หนวดสั่นระริก ทำท่าทางไม่ค่อยชินกับกลิ่นควันน้ำมันรอบตัวเลย
ซ่งสืออันมองแฮมสเตอร์ตัวนั้น แล้วหันไปมองสีหน้าที่ราวกับเป็นเรื่องปกติของเด็กน้อย เงียบไปสองวินาที
"...นี่พ่อแม่รู้ไหมว่าหนูพาเสี่ยวไป๋ออกมาเดินตลาดกลางคืน"
เด็กน้อยก้มหน้ามองไม่ตอบลูบหัวแฮมสเตอร์
ซ่งสืออันถอนใจ เขาคีบเต้าหู้ทอดชิ้นสุดท้ายในชามให้เด็กน้อย ลุกขึ้นยืนปัดกางเกง "บ้านหนูอยู่ไหน พี่ไปส่ง"