ค่ำคืนนี้ถ่ายเป็นฉากกลางคืน
ซ่งสืออันเปลี่ยนเป็นชุดรัดรูปสีน้ำเงินเข้ม ยังคงเป็นลุคปิดบังใบหน้า หน้ากากไหมทองปิดครึ่งล่างของใบหน้า
ฝ่ายพร็อพสวมสลิงให้เขา เขาปีนบันไดขึ้นไปที่มุมหนึ่งของหลังคา หมอบลงในตำแหน่งที่กำหนด
กระเบื้องบนหลังคาตากแดดมาทั้งวัน ตอนนี้ยังอุ่นอยู่ นอนทับแล้วอบอุ่นดี
เขาปรับการหายใจเล็กน้อย กดจุดศูนย์ถ่วงให้ต่ำลง นึกทบทวนท่วงท่าที่ฝึกตอนกลางวันในหัวอีกรอบ
ผู้กำกับหวังยกโทรโข่งตะโกนอยู่ข้างล่าง: "ท่าให้เท่! อย่าลังเล! ต่อให้พลาดก็ให้ตีให้ลื่นไหล! เอาความต่อเนื่องเป็นหลัก!"
สเลทฟาดลงดังฉับ
มือสังหารสวมหน้ากากผู้หนึ่งแทรกซึมเข้ามาจากด้านขวาของภาพ ร่างรวดเร็วมาก เพียงสองสามก้าวก็พลิกตัวเข้าไปในห้องหอของธิดาอัครมหาเสนาบดี
กล้องตัดมาที่หลังคา อิ่งชีลุกขึ้นยืน ก้มตัวเดินเร็วไปตามสันหลังคา กระเบื้องใต้เท้าไม่ขยับแม้แต่น้อย
ถึงมุมชายคาเขาไม่หยุด มือเดียวค้ำตัว พลิกกายลงมาทั้งตัว
ลงถึงพื้นงอเข่าเล็กน้อย ชายเสื้อยังไม่ทิ้งตัวลงสนิท ร่างก็วาบเข้าไปในเงาหลังต้นไม้แล้ว
เขาเอียงศีรษะ เผยให้เห็นดวงตาข้างหนึ่งจับจ้องไปข้างหน้า
มือสังหารอุ้มธิดาอัครมหาเสนาบดีที่สลบออกจากห้อง ฝีเท้ารีบร้อน กำลังมุ่งไปทางกำแพงรั้ว
อิ่งชีชักกระบี่
เสียงคมกระบี่ชักออกจากฝักเบามาก เขาไม่พุ่งออกไปทันที สังเกตตำแหน่งของมือสังหารอยู่หนึ่งวินาที แล้วจึงเคลื่อนไหว