ผู้ช่วยผู้กำกับเดินมาลูบไหล่ซ่งสืออัน “เสี่ยวอัน ฝีมือดีมากเลย อีกเดี๋ยวจะเป็นฉากแกล้งกันแล้ว ถ่ายเสร็จวันนี้ก็เลิกงาน”
ซ่งสืออันพยักหน้า มองไปที่นักแสดงตัวประกอบกลุ่มนั้นที่ยืนอยู่ตรงมุม
มองแวบเดียวก็รู้ว่าผู้ช่วยผู้กำกับตั้งใจเลือกมา แต่ละคนตัดผมเกรียน เสื้อนอกของชุดนักเรียนไม่ติดกระดุม ยืนหักเหไปมา ราวกับพึ่งถูกปล่อยมาจากห้องปกครอง
แต่พวกตัวเกเรในตอนนี้กลับเบียดกันอยู่ตรงมุม สีหน้าแต่ละคนเคร่งเครียดยิ่งกว่าอีกคน เหมือนนักศึกษาเพิ่งรู้ตัวก่อนสอบปลายภาคว่าทั้งเทอมยังไม่เคยเปิดหนังสือเรียน
“พวกนายว่า เราเล่นฉากนี้จบแล้ว ต่อไปจะมีคนจ้างเล่นบทคนดีอีกไหม”
“ไม่รู้สิ… แต่โดนด่านี่หนีไม่พ้นแน่ แม่ฉันบอกว่า รอละครใหม่ของฉันฉายแล้วจะต้องดู ถ้าแม่เห็นฉันเหยียบหน้าเขา กลับบ้านต้องได้กินหน่อไม้ผัดหมูแน่”
“แค่นั้นยังดีเลย แฟนฉันเป็นแฟนคลับซ่งสืออัน วันนี้ออกจากบ้านฉันไม่กล้าบอกเลยว่าไปถ่ายละครอะไร โกหกว่าเล่นเป็นนักเรียนหัวกะทินั่งข้างเขา กลับไปถ้าแฟนเห็นตัวจริงปุ๊บ ฉันกลับไปเป็นโสดทันทีแน่”
หลายคนสบตากันด้วยแววตาสิ้นหวัง ก่อนจะพากันหันไปมองซ่งสืออันที่นั่งดื่มน้ำอยู่ข้างจอมอนิเตอร์
ใบหน้าที่มีหน้าม้าปิดไว้ครึ่งหน้านั้นดูสงบเสงี่ยมและเงียบขรึม ตัดกันอย่างแรงกับเรื่องที่พวกเขากำลังจะแสดงต่อจากนี้